2012
Decemer 2012 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Tuesday, 01 January 2013 12:21

 

 

December 2012

 

Dinsdag 4 december

We hebben Richard van Eskom op bezoek gehad in verband met onze vragen rondom solar. Voor de staff om off-grid te kunnen en of de lodge kan/mag terugleveren aan het openbare net indien de solar panels meer produceren dan wij consumeren. Richard is echt een hartstikke geschikte en enthousiaste kerel. Gisteren had hij voor de zekerheid nog even gebeld om de routebeschrijving vanuit Thabazimbi te bevestigen. Ik reed op dat moment net onze poort binnen terug van een rondje boodschappen in Ellisras.

Eigenlijk heb ik sinds zaterdag j.l. geen energie. Ik lijk wel een zonnenpaneel dat door de grauwe afgelopen weken maar niet wil opladen. En alle nare berichtgeving op BVN is ook niet bepaald om in juichen uit te barsten.  Jeroen Willems zomaar dood op z’n 50ste, een grensrechter door 3 (of meer?) kut marokaantjes doodgetrapt, en zag gisteren pas bij Ivo Niehe het drama wat Ernst Daniel Smid en zijn gezin overkwam. David Cameron brengt het “fantastic” news dat Kate en William hun eerste kind verwachten. Ook al zo depressing. Er zijn al veel te veel mensen op deze planeet en zoals een goed royal betreft zullen ze zich wel niet tot 1 à 2 beperken. Jan vergoelijkt dat altijd dat er tenminste 1 reserve moet zijn, maar er zijn al miljarden reserves! En ik trek me alles aan. Waarom? Wat is er aan de hand? Hoe heet deze depressie - crises en hoe lang duurt hij?

Lephalale Mall

Het bezoek aan Ellisras was in zoverre geen al te grote straf omdat ik de nieuwe shopping mall in Onverwacht ging bekijken. Vorige week de 27e geopend en toen was het er een gekkenhuis geweest. GAME had openingsaanbiedingen waaronder LED TV’s voor de helft van de prijs. Toen we bij de dierenarts waren, vertelde de assistente dat ze die ochtends om 0600 al in de rij had gestaan, dat het binnen vechten was en sommige mensen met 3 LED TV’s naar huis gingen. Waar doen ze het van, vroeg ze zich vertwijfeld af.

En nu ben ik er (Jan is nog steeds minnetjes) en is er bijna geen hond te bekennen. Een prachtige mall met mooie ruime maar volstrekt fantasieloze winkels zoals Truworths, Spitz (met schoenen beginnend bij R1300 – dus hoe groot is de potentiële cliëntèle nu helemaal?), Mr Price Sport waar je ondanks de grote winkel, je kont niet kunt keren. Zelfs niet in m’n eentje, zo volgestouwd is het er, GAME is echt megagroot en ook Checkers heeft flink uitgepakt. Natuurlijk zijn alle telefoonmerken zoals Cell C, MTN, Vodacom ook royaal en oogverblindend vertegenwoordigd en er is een McDonalds, dus als Jan weer beter te pas is, zal die ongezonde onethische hamburgertent met regelmaat wel met een bezoekje vereerd worden.

De mall is op zich best mooi opgezet en overal staan vuilnisbakken, maar het winkelende publiek –voorzover al aanwezig- pleurt gewoon onverminderd alles achter zich aan van chipszakken, blikjes tot sigarettenpeuken aan toe. Kortom: na een week is het al een klerezooi buiten.

Voor het centrum bevindt zich een megagrote (bijna 1000) parkeerplaats pal in de zon. Geen enkel (net geplant) boompje te bekennen en daar ook geen ruimte voor gehouden. Geen gezellige coffee shop zoals Mug and Bean met een terrasje of zo. Niets van dat alles. Kortom: de winkels zijn mooi, maar aantrekkelijkheid NUL. 

Richard

Terug naar Richard. Hij is er rond half tien en eerst natuurlijk ruimte voor social talk. Hij vond het fijn dat ik hem vorige week belde voor een afspraak ondanks het feit dat hij het erg druk heeft. Want niet alle cliënten zijn even aardig. Ik heb een pot rooibos thee voor hem gemaakt met een bak kruidnoten. Als we aan het zakelijke aspekt toekomen vertelt hij ons iets waar we nog nooit van gehoord hadden. Als je aansluit op Eskom – zit je er 25 jaar aanvast kwa vaste kosten. Terug m’n thee grapt Jan en ik trek de bak met kruidnoten terugJ. We zijn hier nu bijna 6 jaar dus zouden we in theorie nog 19 jaar aan Eskom kunnen vastzitten. Maar het zou kunnen meevallen, aldus Richard, afhankelijk van hoeveel vorige eigenaren de farm heeft gehad en wanneer de oorspronkelijke  overeenkomst is aangegaan. Wij kennen alleen voorganger George en diens voorganger Andrew (oplichter) Poole. Richard zegt dit onderdeel gemakkelijk voor ons te kunnen uitzoeken. Zouden wij voor de vaste kosten nog een paar jaar aan Eskom vastzitten, dan is dit project daarmee morsdood.

En wat de vragen voor de lodge betreft erkent hij ruiterlijk dat deze voor hem veel te technisch zijn en hij dus andere experts te hulp moet roepen. Helaas is het bijna kerstreces, dus de antwoorden op onze vragen zijn niet voor half januari te verwachten.

En dan is het tijd voor de afrondende social talk about politics. Richard is zwart maar vindt het ANC wel zo verkeerd bezig. Die randdebiel van een Zuma die voor R 203M z’n huis laat opknappen bijvoorbeeld.  They’ve messed up everything, maar what is het alternatief. Hij gaat voor Helen Zille van de DA en volgens hem zijn een aantal provincies in meerderheid ook al voor HZ/DA. En verder moeten we maar hopen dat God op een dag Zuma uit ons midden haalt en met een oplossing komt. Dit zijn onverminderd tere onderwerpen want onze swartmense laten hun lot wel heel gemakkelijk en snel van God afhangen. Dus zegt Jan dat we bij ons zelf moeten beginnen en we het dus maar beter niet op die dag kunnen laten aankomen. Richard vraagt hoelang wij hier al wonen want volgens hem kwalificeren we inmiddels ook voor een ZA-paspoort. Inderdaad.... volgend jaar in augustus kunnen we dat aanvragen vermits de nederlandse staat ons daarvoor toestemming wil verlenen. Maar er lopen zoveel mensen rond met dubbele nationaliteiten, dus waarom wij niet?

Gelukkig heeft Richard nog vervolg afspraken zodat hij zich om elf uur met tegenzin moet losrukken. Hij zegt dat the picture hem clear is, dat hij een team van techneuten gaat samenstellen en wij bieden hem aan om ons verhaal desnoods zelf aan dat team te komen vertellen. Maar Richard heeft liever dat we bij Eskom komen werken met zulke briljante ideën als de onze.

 

 

De stroopkwast wordt deze ochtend weer uitgebreid gehanteerd. We zwaaien hem na totdat hij uit het zicht verdwenen is. Heerljk toch dat er ook zulke positieve goedwillende mensen rondlopen.

Woensdag 5 december

Sinterklaas

In huize Oosterhoff wordt tot mijn grote verdriet niet aan Sinterklaas gedaan, dus kijk ik ’s avonds naar Paul de Leeuw om van de gezellige Sint-sfeer daar mee te genieten. Iedereen een lootje getrokken en verplicht een gedichtje gemaakt. Geweldig, zo hoort het ook, dat is Sinterklaas!  Jan heeft een bloedhekel aan Paul, dus die is mooi ergens anders gaan zitten of liggen. Je kunt van PdL zeggen of vinden wat je wilt, maar hij regelt toch wel ontzettend leuke dingen voor mensen zoals het mongooltje dat een prachtige K3 jurk krijgt en morgen met hem (en haar moeder) mee naar een K3 concert mag. En de man die bang is voor paarden: zit de hele uitzending op de knol van Sint.

Donderdag 6 december

Luna komt naar binnen gedraafd (hij maakt zelf de hordeuren open) en er bungelt weer eens iets uit z’n bek. Een grote lizard die met z’n kop in Luna z’n bek zit. Voor m’n voeten laat hij het beest los dat ik snel oppak voordat Luna zich bedenkt. Het is echt een grote, tot dat moment voor mij onbekende soort lizard en z’n hals is gillend blauw. Ik dacht dat het spreekwoord “groen zien van angst” is, maar hier is dat kennelijk blauw. Hij klemt z’n handjes en voetjes stevig om m’n vinger en ik blijf een poosje met hem op schoot zitten om hem tot rust te laten komen. De blauwe kleur verdwijnt langzaam en dan neem ik hem mee naar buiten om hem op een rots te zetten waar hij perfect bij kleurt. Hij blijft doodstil zitten en ik laat hem verder maar betijen. Een kwartiertje later zit hij er nog steeds, maar als ik dichterbij kom, gaat hij er vandoor. Hij is er gelukkig ongeschonden vanaf gekomen van z’n hachelijke avontuur dat hij met gemak met de dood had kunnen bekopen.

Zaterdag 8 december

Jan wil persé het nieuwe winkelcentrum ook zien, dus we gaan op pad. Thuis is het zwaarbewolkt maar in Ellisras is hotter dan hot. Je valt op de parkeerplaats al bijna flauw van de hitte. We doen Checkers als eerste aan waar ik een paar ananassen koop omdat ze hier goedkoper zijn dan bij P’nP. Jan is geloof ik wel onder de indruk van het assortiment (omdat hij een stuk Oud Amsterdam vindt) maar nadat we afgerekend hebben, voelt hij zich opeens opnieuw niet lekker. Het winkelen is dus wel heel snel afgelopen. Bij P’nP doe ik de rest van de boodschappen en had ik de kerstkaarten zullen posten. Edoch, de deur van het postkantoor zit op slot zodat ik niet bij de brievenbus kan. De kaarten gaan dus weer mee terug naar huis.

Zondag 9 december

Ziekenbezoek

Monique en Hans Vestjens komen op ziekenbezoek. Het wil maar niet vlotten met Jan. Het is erg gezellig en met M&H kun je echt uren volpraten over van alles en nog wat. Hans kan goed muffins bakken dus geeft hij me zijn recept omdat mijn kant-en-klare-mixen maar niet willen lukken. Ze willen niet rijzen, blijven vochtig en dat alles ondanks het feit dat ik de bereidingswijze exact naleef. We zijn benieuwd! Ze hebben gevulde speculaas meegebracht voor Jan, maar de verpakking zal voorlopig dus wel dicht blijven.

Het is warm lekker weer totdat er opeens een geweldige storm opsteekt en de hemel inktzwart wordt. Het zwembadcover wordt van de rol geblazen en alle wasgoed van de lijn gerukt. Ik kan het het en der verspreid weer ophalen. En zo het gekomen is, is het ook weer gegaan en zitten we weer in het zonnetje. Afdeling sterke verhalen? Echt niet. Ze willen onze nieuwe hide graag zien, dus rijd ik hen via de hide en een ommetje naar het hek om hen uit te laten. Ze vinden de hide prachtig en dat is hij ook.

Het lijkt dus een perfecte warme avond te gaan worden zodat ik lekker in de hide bij huis kan zitten. Want het zondagavond TV aanbod is ronduit beroerd: VOETBALLEN en nog eens voetballen. Ik heb de keukenafval emmer geleegd om  van Jeanetje te kunnen gaan genieten. Ik zit nog maar net of de  storm keert in alle hevigheid terug en ik word min of meer van de stoel geblazen. Het blijft de hele avond stormen en bliksemen met later in de nacht 10 mil regen als toegift!.

Maandag 10 december

De landline doet het weer. Heeft er bijna twee weken uitgelegen en diverse telefoontjes uit NL zijn misgelopen zo blijkt op de voicemail. Het is opnieuw bewolkt – weinig hoopgevend voor ons staff-off-grid-solarproject!

Mijn enthousiasme over het nieuwe kabinet is op een absoluut dieptepunt aanbeland. 4% belastingverhoging en 7,5% pensioenkorting na al jarenlang geen indexerng meer te hebben gekregen. Het wordt je zomaar afgenomen 11,5% van je inkomen terwijl je toch echt dacht tijdens je arbeidzame leven dat je het financieel voor je oude dag zo goed voor elkaar had. En wat wij allang wisten komt nu eindelijk naar buiten... in de jaren negentig toen het heeeel erg goed ging met de pensioenfondsen, hebben deze geld teruggesluisd naar de werkgevers die zodoende hun winsten konden opkrikken en leuke dividenden uitkeren. Het gaat om vele miljarden alhoewel men er niet helemaal de vinger achter kan krijgen. Maar de boodschap van de voorzitter van het Philips Pensioen Fonds is glashelder. Het is toch werkelijk GODGEKLAAGD. Bestolen door je werkgever en door de politiek leiders die zich met hun mooie praatjes weer in het zadel geholpen hebben om hun electoraat –zodra ze weer zitten- gewoon flat te belazeren. Ik wijd er twitters, facebook berichten en emails richting politici aan maar ik ben lijkt het wel de enige. Wanneer breekt in NL de revolutie-Pleuris nu eens uit? En de economie maar krimpen. Goh hoe zou dat nu komen? Maar gelukkig dat er toch een miljoen naar zo’n zigeuner kan om z’n huis te verplaatsen, en straks waarschijnlijk nog een miljoen er achteraan omdat het op de verkeerde plek terecht is gekomen.

Dinsdag 11 december

Tegen 0500 is het begonnen te regenen, tegen twaalf uur zat er al 60 mil in de regenmeter en het giet onverminderd door. De katten hebben er zwaar de pest over in en voor mij mag het inmiddels ook wel ophouden maar daar heeft de regen zelf heel andere gedachten over...

Jan wil in de zeikende regen naar de waterval en en vraagt of ik meewil. Nou dat wil ik NIET want het pad is ontzettend slecht en ik heb geen zin in ongelukken. Maar hij gaat toch. Edoch bij terugkeer blijkt hij de tocht toch niet aanvaard te hebben, maar een rondje met Oliver te hebben gereden op het vlakke gedeelte om aan te wijzen waar waterafleiers moeten komen. Tegen tweën lijkt het weer wat op te klaren (we hebben al 100 mil binnen) en kondigt Jan opnieuw aan naar de waterval te gaan. Nou ja, doen wat je niet laten kunt….

Nachtelijk avontuur

Tegen vieren begint het opnieuw te gieten maar nog steeds geen Jan. Ik denk: hij zal het daar wel naar z’n zin hebben, door het water aan het rondbeieren zijn en foto’s maken. Of zoals een vorige keer bij de buren terechtgekomen en daar gezellig aan een drankje  zit. Om half zes nog geen Jan en dan begin je je toch af te vragen…. Want sinds het ontbijt niets meer gegeten. En om half zeven weet ik dat er definitief iets mis is. Ik bel Maria en zeg haar dat Oliver met de tractor naar beneden moet gaan om Jan mee te gaan zoeken, ikzelf ga alvast te voet met m’n wax-jas, kaplaarzen en gewapend met 3 zaklantaarns. Het plenst nog steeds en ik ben al bij de dam als ik de tractor hoor. Wat gek denk ik nog – ik hoor hem wel, maar zie geen lichten. Maar de lichten op de tractor blijken niet te werken. Ik stap achterop de trailer om Ollie bij te lichten in de gietende regen onder de walm van de stinkende knalpijp en waarbij ik van de ene kant naar de andere geslingerd word, hoe voorzichtig Ollie ook rijdt. Want de weg is echt Klote slecht, alle zand uitgespoeld, waardeloos.

We proberen aan de sporen te zien welke kant Jan is opgegaan, maar de regen heeft alle sporen gewist. We kiezen pardoes de verkeerde kant. Als dat  na een uur niets oplevert keren we om om  de andere route naar de waterval te kiezen. Ik ben inmiddels tot op het bot zeik nat en  met Oliver zal het wel niet veel beter gesteld zijn.

En eindelijk zien we dan het bakkie staan, ietsjes van het pad af. Behalve de twee zaklampen is het pikkedonker en Oliver loopt naar de bestuurders kant, trekt het portier open en schrikt zich lam omdat er min of meer een levend lijk in z’n armen valt dat hij snel weer terugduwt. Ik zie het direct: Jan is de diepst mogelijke hypo waarbij hij onmiddelijk een soort kinderlijke verdedigende houding aanneemt, je aankijkt zonder je te herkennen en STRONTER dan STRONT eigenwijs is. Ik stel ons zelf voor als zijnde Oliver en Maya maar hij herkent ons niet. Hij vindt wel dat ik koude handen heb. Oliver kijkt intussen wat er met het bakkie aan de hand is. Gelukkig niets anders dan dat het voorwiel klem zit achter een grote kei. Een blessing in disguise want hij zal toch zijn gaan rijden in die toestand. Dat is al een keer eerder gebeurd en dat kostte een boom het leven en het bakkie moest met ernstig letsel naar het ziekenhuis. 

Jan moet dus achter het stuur vandaan en ik probeer hem daartoe over te halen. Je hebt hypo en werk aub mee…ik heb geen hypo stamelt hij. Oh, dus wij kunnen met een gerust hart gewoon weer naar huis…Ja hoor, ik heb jullie niet nodig klinkt het op bijna onverstaanbare wijze uit z’n mond. Jan is zeiknat, door en door koud en wij beginnen  toch maar aan hem te sleuren om hem in ieder geval op de achterbank te krijgen zodat ik het bakkie van de rots kan afrijden en terug naar huis. Nou het heeft heel wat voeten in de aarde voordat we hem eindelijk op de achterbank geduwd/gestampt  hebben. Gelukkig is hij zo’n 10 kilo afgevallen na z’n operatie. Anders was die klus nog zwaarder geweest. Ik keer het bakkie en rijd stapvoets de lange weg terug naar huis omdat Ollie geen licht heeft. Alhoewel hij wel een zaklantaarn bij zich heeft voor het geval dat.

 De kachel in het bakkie staat op storm, ik krijg het bloedheet en zit te dampen als een knol, maar Jan heeft het ijskoud. Waar breng je me naar toe vraagt hij in onduidelijke bewoordingen. Naar huis natuurlijk. Maar het is zover en is het daar rustig? Ja het is ver en ja het is daar rustig. Onderweg moet ik een paar keer stoppen om Oliver met al te ver achterop te laten. 

Eindelijk staan we om 21.15 voor de deur, help ik Jan schuifelend op onzekere benen het huis in dat het nogal vreemd voorkomt en plant hem in een stoel. Oliver is er nog bij voor je-kennie-wete. Ik stop Jan onder een dekbed en het lijkt dat Oliver wel naar huis kan.

En dan maar proberen om dextrose naar binnen te krijgen. Nou vergeet het maar want hij hoeft niets omdat hij prima in orde is. En dan wil hij slapen dus schuifelend  en hem vasthoudend gaat het richting slaapkamer. Of het erg ver is….ja wel 10 meter. (Het gekke is dat hij dat onthouden heeft). Alle natte zooi trek ik hem uit, water gutst uit z’n laarzen, warme sokken aan, twee dekbedden en een hete kruik. Gelukkig valt hij snel in slaap. Ik had me voorgenomen de spuit erin te zetten, maar ik durf het eigenlijk niet aan. De vorige keer had ik twee buren nodig om hem in bedwang te houden. En het hoeft ook niet omdat de situatie zich op enig moment weer stabiliseert en hij vanzelf weer bijtrekt zo heeft de praktijk geleerd. Als je very low on sugar bent, dan gaat je lijf redden wat er te redden valt en dat is in de eerste plaats de bescherming van de vitale delen. De hersenen schijnen daar niet onder te vallen, dus die werken gewoon eventjes niet. En als het lijf dan voldoende reserves heeft aangetroffen en geboord, gaat er ook weer brandstof richting hersenen.

Om half twee is het zover dat hij weer bij de wereld is. Hij kan zich vanaf het moment van het aanvoelen van de hypo en hij geen suiker kunnen  vinden (moet rond een uur of vier geweest zijn) en toen tot de conclusie was gekomen dat hij in z’n eigen tuin dood ging, tot dit tijdstip vrijwel niets herinneren. Behalve dan die 10 meter opmerking van mij en een nare droom over een bonkende lange weg hetgeen dus geen nare droom maar werkelijkheid is. Gewoon alles weg.

Hij kwalificeert het zelf als een beetje dom. Als ik er een kwalificatie aan zou moeten geven dan zou dat er één zijn van: onverantwoorde gek. Zonder regenjas en zonder suiker op pad gegaan in een korte broek. Achteraf lach ik er met Maria en Oliver maar om tijdens de nadere tekst en uitleg over het hoe en waarom en dat  in bepaalde situaties baas Jan sy kop nie werk nie. Maar zo maak je nog eens wat mee en hebben we er een nieuwe attractie op de farm bij: diabeten zoeken in het donker in de gietende regen. Als het nou een spannende gamedrive was geweest, maar het enige dat we zien zijn twee konijnen.

Woensdag 12 december

Gisteren was Oliver op de terugweg van de waterval één van de 3 zaklampen verloren alhoewel hij niet eens wist dat ik deze op de trailer had laten liggen. Dus die moet ik gaan zoeken. Ik kom hem al betrekkelijk snel, en zelfs nog voor de dam, tegen. Hij zit nog steeds in z’n AH zak. Ik laat hem nog even liggen omdat ik naar de waterval wil doorlopen. Die is alweer aanzienlijk in kracht afgenomen en er staan 3 blou wilde beesten bij het soutblok dat Oliver daar in een eerder stadium had neergelegd. Ondanks het geraas van het water horen ze me toch en gaan er morrend vandoor. Althans dat meen ik uit hun gesnuif af te kunnen leiden.

Het is weer tijd voor het nationale grote dictee en gelukkig is Martine er weer bij. Vorig jaar was ze afwezig vanwege kanker. De laatste maanden leest ze ook weer het nieuws bij de VRT en je ziet haar er elke dag op vooruitgaan. Adriaan van Dis heeft dit keer de tekst verzorgd. Wederom een dom zwetsverhaal. Ik eindig op 30 fouten. En waarom Swiebertje in dit geval met een kleine s geschreven moet worden is mij een meer dan volslagen raadsel. En zoals altijd gaat de hoofdprijs naar een Belg!

Donderdag 13 december

We gaan naar Pretoria waar Jan een afspraak met Dr. Van den Berg heeft. De weg tussen Vaalwater en Nylstroom blijkt helemaal af, we weten niet wat we zien, en we zoeven er in een recordtime overheen. We stoppen bij Brooklyn Mall om wat te drinken en nog wat rond te browsen. Maar alras belt de assistente van vdB dat we eerder dan het afgesproken tijdstip  kunnen komen. Jan vertelt vdB de gebeurtenis van dinsdag en wijdt het aan z’n operatie. No, I am with your wife zegt ze:  pure nonchalance en onverantwoordelijk gedrag. Na haar wijze woorden, en een recept voor 6 maanden medicijnen, vertrekken we naar Dainfern. Daar wonen Mireille en Di(r)k met Jasmine en Julliet. Ze hebben een aantal jaren in de VS gewoond; reden om van Dik Dirk te makenJ. De geadopteerde thaise twins komen een week bij ons logeren omdat M&D zijn uitgenodigd om naar Zanzibar te komen, but no kids allowed. Dik’s baas geeft daar een afscheidsfeest. Maar er moet ook gewerkt met alle managers uit de regio. We hebben een uitstekende kaartlezerJ dus we rijden er rechtstreeks naar toe. M&D wonen in een compound waar je niet zomaar binnenrijdt. Degene waar je op bezoek gaat moet een security code afgeven, en de auto het verzekeringsplaatje worden gescand. En zo nodig openmaken voor interne inspectie. Dat overkomt ons niet. Behalve 3 lege koelboxen hebben we toch niets bij ons.

Mireille is al wel aan de kerstboom begonnen, maar de decoratie ligt nog her en der verspreid. Ze heeft het zo ontzettend druk gehad de afgelopen tijd dat het er gewoon nog niet van gekomen was. Het is een prachtig megagroot huis (waar je idem huur voor neertelt) in een heerlijke rustige en veilige groene omgeving. Deze nepperd is toevallig echt heel erg mooi, maar als ze mij de prijs vertelt dreigt een flauwte! We eten gezellig met elkaar: verse zalm, rice noodles en paksoi-thai-style. Heel erg lekker allemaal. Mireille is chef geweest en geeft en geeft nog steeds éénmaal per week kooklessen aan 4-10 dames.

Vrijdag 14 december 

En weer is het mis

Jan heeft gisteravond nauwelijks tot geen koolhydraten gegeten en ik kan toch moeilijk bij anderen ook de politieagent aan tafel gaan uithangen. Had ik het maar wel gedaan want het is weer MIS. Ik kwaad en loods Jan, hangend op m’n schouders naar de badkamer. Het beetje hersenen dat nog wel werkt registreert dat hij niet kan lopen en doet verder knap vervelend. Dus haal ik alles wat breekbaar is uit de badkamer en doe de deur dicht. Zoek het maar uit. En ik op zoek naar suiker of dextrose dat ik uiteindelijk vind. Hij zelf heeft het weer niet bij zich, althans niet in z’n spullen die ik allemaal doorzoek en binnenstebuiten keer. Gelukkig blijkt er nog dextrose in Louis, m’n beautycase, te zitten. Met pijn en nog veel meer moeite weet ik uiteindelijk 3 tabletten bij hem binnen te wurgen in de hoop dat dat net genoeg is om hem weer bij positieven te krijgen. Dat lukt tenslotte en opnieuw kan hij zich niets herinneren.

J&J moesten vanochtend nog naar school en kunnen om half twee worden opgehaald. We hebben dus nog tijd voor boodschappen in een nieuwe Mall (Nicolway) waar ook de grootste-van-het-continent Woollies gevestigd is. Een prachtige winkel waar ik alleen de boodschappen doe. Jan is wegens ongesteldheid bij de coffee shop blijven steken. Ik ben eigenlijk nog steeds furieus en dat komt mijn boodschappen concentratie niet echt ten goede met als conclusie dat ik een aantal dingen vergeet.

Mireille heeft de koffertjes voor de J’s gepakt. We laden alles in en rijden achter haar aan naar engelse school. Het blijkt een mega complex te zijn met  primary, secundary en highschool onder 1 dak. Ongeveer 1000 leerlingen van 60 verschillende nationaliteiten. Er is een hele grote parkeer-plaats die volstaat met schoolbusjes waar de J’s normaal gesproken  ook gebruik van maken. Thuis opgehaald en idem weer afgeleverd. Naast deze school gaan ze ook nog één keer in de week voor een paar uur naar de nederlandse school om bijv de NL  taal bij te houden. Onderling spreken ze engels. Mireille had voor alle mede klasgenoten een kaart mooi ingepakt en voor de leraressen een klein kadootje.

Roadblock

En dan is het tijd om afscheid te nemen. We spreken af elke avond even contact te hebben. De J’s vallen al snel in slaap op de achterbank en zo’n 20 kilometer voor Hammanskraal belanden we in een urenlange file. Het zou de tollgate kunnen zijn want het is ontzettend druk, of een ongeluk. We hebben JacarandeFM aanstaan waar steeds alle files in worden vermeld, maar wij worden niet genoemd terwijl inmiddels talloze automobilisten een file-meldings-SMS naar het radio station gestuurd moeten hebben. Daar krijgt Jacaranda immers en o.a. de verkeersinformatie van. Links en rechts schieten politie auto’s langs ons heen. En dan blijkt dat we in een road block terechtgekomen zijn. Talloze politieauto’s en een heel leger agenten controlleren en doorzoeken de aangehouden voertuigen. Wij mogen gelukkig doorrijden want de J’s hebben geen eigen identiteitspapieren. We zouden dus zo maar voor kidnappers aangezien kunnen worden.

Al met al heeft het ons  anderhalf uur vertraging opgeleverd. Eenmaal op de farm rijden we even bij Maria en Oliver langs om te vragen of alles goedgegaan is en of Maria morgenochtend de de kamer van de meisjes willen komen opmaken.

Ik zet snel de oven aan voor de kant-en-klare lasagne. De J’s helpen Jan om alle boodschappen etc. uit te laden. Erg spraakzaam zijn ze nog niet en het is de eerste keer dat ze zo’n lange ‘sleep-over’ hebben. Ze bellen even naar huis dat ze veilig aangekomen zijn en na het eten willen ze nog even een DVDtje kijken. Een soort horror sprookje waar ze hard om moeten lachen. Ik zou er nacht-merries van krijgen. En dan is het bedtijd, maar eerst nog even lezen. Mireille heeft een tas vol boeken meegegeven want ze zijn dol op lezen (en computeren).

Zaterdag 15 december

De J’s slapen lang en na een uitgebreid ontbijt ga ik een bushwalk met hen maken op het vlakke gedeelte van de farm. We komen alleen een zebra tegen die maar voor ons uit blijft hollen (en hinneken). ’s Avonds maken we braai en ik pak aardappels in folie die NU in het vuur moeten. Althans dat is de boodschap die ik de J’s meegeef. Geloven is goed, maar controlleren zou beter zijn geweest, want volgens Jan hoeven die aardappels NIET-NU-AL in het vuur omdat ze al gaar zouden zijn?? Als ik het bemerk, ligt het vlees al te spetteren op de braai.

De J’s hebben aan eetlust niet bepaald een gebrek en na het eten kijken ze naar de tweede helft van het horror-sprookje.

Zondag 16 december

Vandaag ga ik met de meiden naar de waterval en tot onze verrassing stuift er eerst een Kudu en later een Oryx over het pad voor ons. In het eerste stroompje dat we moeten oversteken scheppen de meiden hun lage laarsjes al vol. We kijken even bij de dam waar het water nog steeds over de overloop stroomt, maar veel minder vorige week en vervolgen ons pad naar de waterval. Het is lastig lopen bergafwaarts op alle losse rollende keien en steentjes. Ook de waterval blijkt aanzienlijk in kracht afgenomen, maar is nog steeds een prachtige waterval. Het water is lauw en de meisjes  vinden het heerlijk om er rond te lopen en spetteren. De sokken en laarzen worden te drogen gezet/gelegd en de broekspijpen worden steeds hoger opgerold. Had ik nu maar aan de badkleding gedacht want er is 1 poel die wel 60 cm diep is. Een ideaal poedelbad derhalve. Na een half uur houden we het voor gezien, pellen nog wat vellen van de paperbarktree en beginnen onze klim terug naar huis. Het is behoorlijk warm geworden en de wandeling terug is best inspannend, maar we redden het. 

Op het menu staat spinache/ricatto-filled ravioli met een heerlijke tomatensaus en gebakken kipfilet. Alles gaat schoon op. Oh jee, ik geef ze vast niet genoeg alhoewel het toch duidelijk een 4 persoonsverpakking was en waarbij Jan en ik wel heel erg bescheiden hebben opgeschept. Een toetje vult hopelijk de laatste gaatjes.

Maandag 17 december

Met de J’s naar Ellisras om (staf-)boodschappen te doen. We gaan eerst naar Checkers Onverwacht waar het bloedheet is. Checkers is de enige in het hele dorp die gerookte zalm verkoopt want dat lijken de meiden heeel erg lekker te vinden bij het ontbijt. En Jan wilde een appeltaart. Daarna gaan we naar P’nP voor de rest van de boodschappen. Want ik blijf Checkers een waardeloze en dure winkel vinden. Als het boodschappenlijstje afgewerkt is, lijkt het ons tijd voor een drankje. Dus gaan we naar Machauka Lodge/The Shrink. Tot mijn verbijstering blijkt The Shrink gesloten te zijn. De rest van het dorp was ook al min of meer uitgestorven. Het (slechte) alternatief is de Ocean basket, maar de toegangsweg daar naar toe is ook geblokkeerd. Maar uiteindelijk weten we toch een weg te vinden om alsnog bij Ocean basket te komen. De J’s nemen ice tea en ik probeer een shake die opnieuw nergens op lijkt. Kennelijk denken ze dat we komen lunchen, dus krijgen we een mandje met brood en 3 verschillende sausjes. Ik vertel de ober dat het uitsluitend om een drankje gaat, maar dat vindt hij helemaal niet erg. Het brood blijft. De J’s eten het tenslotte allemaal op.

We hebben besloten vanavond ongelofelijk ongezond te eten: een hamburger met friet en sla waarbij ikzelf de hamburger vanzelfsprekend oversla. Het dessert bestaat uit Tiramisu.

Dinsdag 18 december

Overal bot vangen

Ik had met de J’s naar Mama Tau gewild, maar Beverly mailt doodleuk terug dat ze in December geen dagbezoekers toelaten. Ook bij het adres waar je met een boot op de Palala rivier kunt varen om Hippo’s en Croc’s te spotten krijg ik al dagen lang geen gehoor. Paar keer de voice mail ingesproken, maar geen reactie. Nu hebben wij kennissen die twee tamme cheetah’s hebben. Dus bel ik Ronell of we langs mogen komen. En dat kan gelukkig wel. Die rot aap (die destijds plukken haar uit m’n hoofd rukte) hebben ze gelukkig weer vrijgelaten, dus dat bespaart een heleboel stress omdat de J’s tamelijk lang haar hebben. Ze zijn te klein om in het Cheetah verblijf te mogen, kunnen alleen achter het gaas toekijken.  Maar ik heb de indruk dat ze het ook niet durven. Ik daarentegen ga een poosje cheetah’s knuffelen. Ronell vertelt dat er bij Machapacha ook veel dieren te zien zijn en raadt ons aan daar ook nog even aan te wippen.  Het is niet zover bij Ronell vandaan. We moeten toegangsfee betalen en krijgen als eerste een kennel te zien waar een paar jonge kinderen in zitten met tijgerbabies op hun schoot. Ik ga ook de kennel binnen om ze te aaien, maar ook hier durven de J’s niet naar binnen. De tijgerbabies zijn te koop voor R14000 per stuk. Dit is dezelfde club waar Ronell in april j.l. ook 6 tijgerbabies voor grootbracht. Eigenlijk wel zo absoluut NOT DONE. Ik loop met de meiden langs de hokken en we zijn het er over eens dat dit toch absoluut niet kan. Smerig, stinken, de leeuwen en volwassen tijgers hebben een ruimte die veel te klein is en bij de kleine katten is het helemaal treurig gesteld. Veel te kleine stinkende hokken waarin zich caracals, servals, black footed cat, african wildcat etc bevinden. Een van de black footed cats heeft een vies oog en alle beesten willen zo graag aangehaald worden. Ze wrijven zich tegen het gaat waar bij onze vingers doorheen kunnen steken om hen te aaien. Echt hartverscheurend. Dat Nature Conservation dit tolereert is mij echt een raadsel. Goed we hebben de beesten van heel dichtbij gezien en aangeraakt, maar dit is echt niet meer van deze tijd.

Als we vertrekken staat er een  bakkie op de parkeerplaats waar een kerel met een wit leeuwtje op schoot zit. Ik loop naar hem toe, aai het leeuwtje over z’n koppie en vraagt of het zijn leeuw is. Inderdaad dat is onze leeuw die Laka heet en aan bakkie-training doet. Niet lang daarna stapt er een vrouwspersoon naast hem in het bakkie die zeker 200 k weegt en eerst een sigaret opsteekt alvorens de leeuw van haar echtgenoot over te nemen. Jut en Jul en arm leeuwtje. Ze hebben een vergunning voor het leeuwtje en om hem overal mee naar toe te kunnen nemen.

We eten tagliatelli met kaassaus en zalm. Als ik de tagliatelli in de pan doe denk ik.... dat is vast veel te veel. De J’s scheppen als eerste op en daarna is de pan.....LEEGJ.

Woensdag 19 december

Nu varen op de Palala rivier niet doorgaat, is het alternatief een bezoekje aan Heinz die vlakbij de Mokolo dam woont. Mischien dat we daar nog croc’s kunnen spotten. Het Hermanusdoringpad is er niet beter op geworden door de regen van de afgelopen tijd. 27 kilometer hobbel de bobbel. Heinz ontvangt ons met een drankje en Melktert. Dat is om krachten op te doen voor de wandeling aldus Heinz. Na deze versnaperingen stappen we in zijn plaasbakkie om naar het begin van het wandelpad te rijden. Ook op zijn farm hebben sommige wegen ernstig te lijden gehad en uit het wandelpad is alle zand weggespoeld zodat er alleen nog keien en gaten resteren. Het is ongeveer een uurtje lopen naar het uitkijk punt. Agnes, het 14 jarige zusje van Heinz’ maid gaat ook mee. Het meisje is net zo groot als de J’s. De kinderen kwebbelen er lekker op los. Agnes is niet dom en Heinz staat financieel garant voor haar verdere opleiding.

Het uitzicht over de Mokolo Dam is werkelijk prachtig en we blijven er een half uurtje om uit te rusten en te drinken. De Mokolo Dam is weliswaar beschermd natuurgebied, maar alles wat volgens de regels verboden is, wordt er gedaan. Speedboats, kamperen, vuurmaken. No law enforcement at all. Heinz heeft de krokodillen populatie de laatste jaren sterk achteruit zien gaan. Ook nu geen krokodil op de oevers te bekennen terwijl we toch heel ver kunnen kijken met onze verrekijkers.

 

Tegen driën beginnen we aan de terugtocht en Heinz nodigt ons uit om te blijven braaien. Erg lief maar dat kunnen we toch beter maar niet doen omdat we niet in het donker willen rijden en Mireille elke avond tegen zevenen even met de meiden belt. We houden het wel tegoed. We drinken nog iets waarna we afscheid nemen van Heinz en Agnes.De meiden hebben genoten ondanks de afwezigheid van croc’s en hippo’s. Voordat we vertrekken sta ik er op dat Jan z’n bloedsuiker test. Het lijkt ideaal, maar na een twee uur durende inspannende tocht week ik hoe snel het peil kan dalen en zo gaan we dus niet op weg. Maar er komt heel wat overredingskracht aan te pas om de dextrose uiteindelijk te laten nemen. De rest van de tocht  naar de tarroad is ook zand maar het landschap is totaal verpest. Exxarro heeft de waterrechten van de Dam gekocht en er wordt nu een hele dikke pijp aangelegd vanaf de Dam naar Steenbokpan. Het landschap kilometers lang en honderden meters breed kaalgeslagen. Exxarro heeft ook de waterrechten van de Hartebees-poortdam gekocht vanwaaruit eveneens een dikke pijpleiding wordt aangelegd. Water waar de bevolking afhankelijk is, er constant gewaarschuwd wordt dat wij water moeten “conserven” en Exxarro mag het zo wegpompen. Ik vrees dat de beide dammen over een jaar of 3 – 4 droog staan en de bevolking zonder water zit.

We zijn veel later thuis dan gepland, dus maar snel een pizza en quiche in de oven. Mireille had ik al geSMSt dat we later thuis zouden zijn.

Donderdag 20 decermber

We hebben geen vastomlijnde plannen vandaag omdat we Duncan op bezoek krijgen. Tussen 9 en 11. Ik hoor een auto aankomen, maar het blijken onze oude buren Dawn en Herman te zijn. Ze hadden morgen even zullen aanwippen, maar er is iets tussengekomen. Ze moeten spoorslags terug naar Pta omdat het voor januari geplande kleinkind morgen al gehaald gaat worden. Dus moeten pa en ma in het ziekenhuis zijn voor de geestelijke bijstand. Herman heeft een tablet bij zich met daarop foto’s van hun nieuwehuis in wording. Langs de Korokreek golfbaan in Nylstroom. Best een groot huis en aardig ontwerp, maar met een badkamertje zo piep... De omvang van onze badkamer is natuurlijk het andere uiterste, maar kan er gewoon niet iets tussen in?

Lotgenoten

Herman blijkt ook een maagbreuk operatie ondergaan te hebben en stelt Jan gerust dat het gewoon wat tijd nodig heeft. Niet wanhopen dus is de boodschap, want hij heeft het ook overleefd. Als H&D vertrokken zijn, meldt Duncan zich met ene Derrik. Duncan is de zoon van een duitse moeder en afrikaanse vader. De duitse genen hebben goddank de overhand gekregen. We willen met hem praten over solar heating voor het zwembad want dit jaar was wel erg slecht. Eind april te koud en dat duurde tot 1 november. Derrik begint z’n sigaretten uit z’n zak te trekken en ik vertel hem dat hij ze daar maar beter in kan houden omdat ik er niet van gediend ben. Hij kijkt me aan of hij het in Keulen ziet donderen en Duncan maant hem z’n sigaretten weer op te  bergen.  Duncan is een aardig joch en de discussie verloopt in het duits, engels en afrikaans. Jan had hem Kaffe mit Kuchen versprochen, dus komt de appeltaart uit de koelkast te voorschijn die ik verwarm. Ondanks het feit dat het Jan’s wens was, eet hij er niet van. Z’n ontbijt had hij vanochtend ook al terzijde geschoven in de veronderstelling dat dit onopgemerkt aan mij voorbij ging toen M&D onverwacht verschenen. Het is nog steeds een beroerde eter en ik kan niet de godganse dag achter hem aanlopen om hem er toe aan te zetten of op te letten wat hij binnenkrijgt. Het is toch goddomme geen kind?

Nadat D&D vertrokken zijn, gaat Jan met de J’s een poosje gras wieden bij het blauwe hek. Twee uur later zijn ze weer terug en Jan springt in het zwembad. Althans dat blijkt mij later pas. De meisjes hebber er geen zin in, die gaan liever lezen. Als Jan uit het water komt vraag ik of het water lekker was. OMG, weer die vreemde glazige blik in z’n ogen en WEER is het mis. Als een zombie loopt hij me dus voorbij. Ik kan nu wel gaan vertellen dat hij koolhydraten/dextrose moet nemen, maar dat is heus boter aan de galg gesmeerd. Ik vind het wel ergens als ik zelf uitgezwommen ben. Hij had wel kunnen verdrinken! En ja hoor, na 50 minuten vind ik zombie in een stoel. Ik begin hier wel zo ongelofelijk de pest aan te krijgen en  doe geen enkele poging om dextrose naar binnen te worstelen. Ik jaag de noodspuit (Eur 50) er wel ergens in. Dat moet dan wel intramusculair, but any spot will do bemoedigde Dr.Poortier mij telefonisch destijds bij het eerst accident.  Jan merkt het nauwelijk. Op zich een geruststelling voor een evt. volgende keer.  Hier kun je met je verstand toch niet bij zoveel onnozelheid, onoplettenheid, onverantwoordelijkheid? De meisjes hadden morgen met hem mee zullen gaan naar Shongoane om de staff weg te brengen, maar dat feest gaat mooi niet door. Ik heb er geen behoefte aan om aan hun ouders te moeten vertellen dat helaas, als gevolg van  een noodlottig ongeval ...... Mireille zou het niet overleven.

Hij blijft z’n operatie de maar schuld geven maar toevallig is hij het die besluiten neemt over het al dan niet voedsel tot zich nemen en die aan de knoppen zit van z’n basale insuline toevoer.  En ik voel me eigenlijk de laatste weken meer van de eetpolitie en gelijktijdig de moeder van een 68 jarig debielig kind.  De meisjes waren gelukkig op hun kamer en hebben het niet meegemaakt en ikzelf trek het eigenlijk  (driemaal in 10 dagen) ook niet meer. Woedend ben ik. Inderdaad, klinkt weinig liefdevol. Komt nog bij dat ik zelf inmiddels ook hondsziek ben. Maandagnacht begon ik te hoesten, extreem hoge hartslag en koorts. Wie kan dat nu gebruiken als je logé’s hebt? Ik slik de zware pijnstillers die Jan na z’n operatie van het ziekenhuis meekreeg. Dat zal ik anders nooit doen, maar het moet nu maar even vanwege de J’s om op de been te blijven. Ik hoest me vooral ’s nachts helemaal te pletter. Het zou wel eens een staartje (of de outburst) kunnen zijn van vorige week dinsdagavond toen we Jan in de gietende regen bij de Waterval moesten ophalen en ik tot op het bot doorweekt was.

Oh doctor please,

Some more of these,

Outside the door,

She took some more ......(Rolling Stones)

Vrijdag 21 december

Jan vertrekt met het gezelschap richting Shongoane en komt braaf melden dat hij suiker en een appel bij zich heeft. Het zal wel een volle bak zijn want Elisabeth was eerder deze week ook gearriveerd met kleine Maria en Fanny en grote Maria’s zoon Solly zal ook wel opduiken. Elisabeth is nog vetter dan de vorige keer dat ik haar zag en is weer zonder voedsel. Dus (vr)eet ze grote Maria d’r voorraad ook  enpassant even mee op.  Hier moeten we maar een stokje voor gaan steken. Als ze wil komen, dan is het met eigen voedsel, anders niet. Ik wil niet dat ze Maria d’r voedsel aftrochelt en wij zijn geen gratis hotel.

Ik heb tegen de J’s gezegd dat het mogelijk is dat Jan later thuistkomt dan hun ouders en dat zij hun ouders toch het liefst zo gauw mogelijk zien. Ik hou niet zo van smoesjes, maar het was voor hun eigen bestwel. Ter compensatie van het misgelopen uitje gaan we weer een paar uur lopen over de farm. Jan is vroeger terug dan verwacht en nog voor Mireille en Dirk arriveren. En het was weer hetzelfde liedje als altijd: een volle trailer met hout en draad bij zich, maar niemand die een poot uitstak om mee af te laden. Waar doen we het eigenlijk toch voor? En grote Maria d’r dochter Nelly zit met kind nr 4 in haar buik. Geen baan en zo krijgt onze Maria de eindjes nooit aan elkaar geknoopt, integendeel. Ze raakt er steeds verder van af.

M&D zijn er kort na zessen en  Jan is met de J’s naar het hek gereden. Ik zie geen tekenen van een aankomende hypo, dus dat moet kunnen. De meisjes hartstikke blij en Mireille heeft een mand met kadootjes en heerlijkheden voor ons bij zich. Plus een aantal boodschappen waarom ik gevraagd had. Ze wil er niets voor hebben. Dank zij de wonderpillen voel ik me goed en we eten lekker buiten. Rijst met shrimps in zoetzure saus en gehaktballetjes in honey-soy-sauce. En wederom gaat alles schoon op. Mireille is een kleine eter trouwens. Ze viel eind vorig jaar 20 kilo af en wil dat graag zo houden.  Het staat haar ook veel beter. Ze heeft voor de meiden een nieuw boek meegebracht waarin ze onmiddellijk beginnen. Bij mij begint de hoest weer terug te komen en ik kan het niet onderdrukken. Het lijkt wel een soort  rare reflex want er is gewoon niets te hoesten.

Mireille en ik nemen nog een amarulaatje waarna iedereen naar z’n mandje vertrekt.

Zaterdag 22 december 

We kunnen lekker buiten ontbijten en de koffertjes zijn al gepakt. De J’s gedragen zich trouwens totaal anders met, dan zonder hun ouders. Daar gaan M&D nog wat te stellen meekrijgen de komende jaren vrezen ze zelf. De J’s werden geadopteerd toen ze 3 maanden oud waren, maar kennen hun biologische moeder wel. Mireille gaat elk jaar terug naar Thailand om de contacten niet te laten verwateren.  Om elf uur vertrekken ze en wij begeleiden hen naar de gate. En dan is het opeens ontzettend stil en leeg in huis. En kan de wasmachine weer aan het werk.

Vieze vuile smerige bavianen

Jan en ik gaan naar de staffquarters om de koelkast te inspecteren. De stroom had hij al afgeschakeld. De koelkast ziet er niet uit....... SMERIG  tot bloedstrepen aan de buitenkant aan toe!!! De aanblik alleen al doet de lust tot eten je voor de rest van je leven vergaan. Maar dat is nog wel het allerminste wat ons overkomt. 6 pannen met voedselresten waar de mieren en ander ongedierte inmiddels hun weg ook naar toe gevonden hebben. Hoe zal dit er over 3 weken uitzien? En de kookplaat ook onder de dikke kookshit. Wat zijn het toch vieze vuile smerige bavianen eigenlijk. Ik laat de wasbak vollopen waar de minst smerige zooi ingaat. De halfvolle pannen met pap- en vleis resten zet ik buiten neer in de hoop dat iets of  iemand ze wel komt leeghakken. Goed, Jan was een uur eerder dan gepland vertrokken, maar deze gore troep hadden ze zelfs in 24 uur tijd nog niet schoongekregen. Maria kan ik het nauwelijks kwalijk nemen want die heeft tot op de laatste minuut gewerkt, maar dat vieze vette luie zwijn van Elisabeth en kleine Maria hadden hun handen toch wel kunnen laten wapperen niet?

Maandag 24 december

Kerstlunch met M&H

We hadden eigenlijk naar Monique en Hans op de Bakkerspas zullen gaan, maar ze vinden het onverantwoord om Jan die lange reis te laten maken. Temeer omdat de Bakkerspas na de regen er erg slecht bij ligt en één en al hobbel-de-bobbel is.

Monique heeft oriëntal chicken gemaakt en hot-pot-fruit in schuimgebak; Hans heeft muffins gebakken. Ik neem de salade, brood en de bubbles voor onze rekening. Het is lekker warm en zoals elke dag tegenwoordig komen om een uur of twee de wolken opzetten waarbij je nooit weet hoe het gaat aflopen. De gezondheids-avonturen van de laatste dagen komen uitgebreid aan de orde en Jan blijft volhouden dat je aan hem niet kunt zien of er al dan niet een hypo in aantocht nemen. Voor de grap zal ik de volgende keer eens een filmpje maken en op youtube zetten. Dan zullen we wel eens zien of hij het nog steeds blijft ontkennen tegen alle beter weten in. M&H zijn beiden veterinair en hun zoon Bas is huisarts, dus op medisch vlak vertel je hen heus geen fabeltjes. Volgens Hans is het zelfs mogelijk dat in een diabetisch coma zich ook epilepsie verschijnselen kunnen voordoen. Dat hebben we nog niet meegemaakt, maar wat niet is kan nog komen natuurlijk. Een gewaarschuwd mens telt voor tweeJ.

Ze moeten bijtijds richting Vaalwater omdat de hond van Connie (duitse slager die in Vaalwater woont en waarmee zij ook bevriend zijn) nog een doktersconsult nodig heeft. De 28e vliegen ze weer naar NL om vervolgens ergens in februari weer terug te komen.

Dinsdag 25 december

We kijken/luisteren naar de kersttoespraak van onze vorstin. Eén grote anti-Wildersspot. Ja ze heeft makkelijk praten met de ...tig landgoederen waar ze goed afgeschermd  en veilig is en miljarden aan bezittingen. En de zinsnede “de crisis waarmee wij ons geconfronteerd weten” had dan natuurlijk ook moeten luiden “de crisis waarmee jullie geconfronteerd worden”. Geert twitterde al direct dat ook hij een foutje had ontdekt:  “Europa, dan zijn we zelf” is natuurlijk: “Europa, dat betalen wij zelf”. Geert weet altijd wel voor een vrolijke noot te zorgen in dit soort situaties.

Ik ben benieuwd als er nu verkiezingen gehouden zouden worden op hij zijn populariteit daarmee op slag weer terug heeft. Terug naar de Queen... De meeste zorgen waarmee haar onderdanen zich geconfronteerd zien..... ze zou niet eens weten waar het over gaat/hoe het voelt. Alhoewel persoonlijke drama’s zoals Friso natuurlijk elke moeder en vrouw aan het diepst van hun wezen raken. Maar ze maakt het niet zo bont als de belgische koning Albert de volgende dag die (onuitgesproken) de NVA met facisten vergelijkt.

Het is dan wel 1e kerstdag, en je weet dat het zo is, maar ik heb er geen enkel gevoel bij met m’n zieke lijf en niet aflatende hoestbuien. Ik had vrijdag j.l. Dr. Poortier gebeld die een recept had doorgefaxt. Op mijn beurt had ik dat weer doorgefaxt aan Clicks in Ellisras zodat Jan de spullen kon meenemen.  Maar het effect ervan is maar zeer matigjes tot afwezig. Maar André Rieu is natuurlijk altijd een feest om naar te kijken en om je zijn Kerst-winter-wonder-land binnen te trekken.

Woensdag 26 december

Ik heb vannacht  gelukkig weer eens goed geslapen, maar voel me nog net een vaatdoek. Met Jan is het al niet beter gesteld. Hij raadt me aan niet al te laat te gaan zwemmen. Nu heb ik dat al dagen niet gedaan en ik zou zinken als een baksteen als ik te water zou gaan. Totaal geen kracht of energie.

Ik krijg een klein stukje André Kuijpers mee die een paar zinnen uitspreekt die mij uit het hart gegrepen zijn. De uitdijende mensheid is te vergelijken met de bijbelse Sprinkhanenplaag die over de wereld raast, alles kaalvreet om haar kaalgevreten achter te laten. Nu heeft hij zelf met zijn kindertal natuurlijk ook niet echt meegeholpen aan de reductie van de populatie-explosie. Maar de foto’s die hij uit de ruimte maakte, spreken natuurlijk boekdelen... Gisteravond in CT Sting.... ook 6 kinderen en toch proberen het nog resterende postzegelstukje Regenwoud in Brazilië nog proberen te redden? Zoveel kinderen is toch niet meer van deze tijd en totaal onverantwoord?

Viktor en Rolf aan het spit

Ook altijd feest natuurlijk om naar Karin Bloemen te kijken en luisteren, maar het onweer gooit roet in het eten helaas. Het safari stukje met haar creatie van Viktor en Rolf die aan het eind aan het spit geregen worden. Smullen!

Donderdag 27 december 

Het laatste stukje KB nog meegekregen in de ochtend uitzending en voor de 6e dag op rij probeer ik de potjiekospot van de staff schoon te krijgen. De vleesresten lijken er wel ingebrand en alle mogelijk denkbare schoonmaakmiddelen heb ik er al aan gewaagd. Die pot krijgen ze dus ook nooit meer terug en ik ben in staat om hun  kookplaat van de draad los te knippen.

Ik voel me gelukkig ietjes beter en kan de berg strijkgoed beginnen weg te werken totdat er iets zwaars op het dak valt. Ik hoef helemaal niet te raden wat dat is.... een baviaan. De staff is kennelijk vroegtijdig van kerstreces teruggekeerdJ. Ik jaag het beest weg maar hij blijkt niet alleen te zijn. De krijsende krengen zitten overal rondom het huis. De katten zijn gelukkig binnen want dat is altijd de grootste en eerste zorg. De apen komen op mini-pruimpjes af die aan diverse bomen hangen. Als je je tanden er inzet knalt het tandglazuur er vanaf, zo zuur zijn ze, maar de apen schijnen het een lekkernij te vinden.

CT

De laatste week is er elke dag een  College Tour uitzending met Twan Huys. Vandaag worden we op Holleeder getracteerd. Twan’s keuze was nogal controversieel en je moet toch maar lef hebben om als crimineel in zo’n programma te willen verschijnen en je door studenten te laten ondervragen. En je geld op het strand verbranden? Nou ik waag het te betwijfelen. De belangrijkste vraag wordt helaas NIET gesteld... of hij Bram ook contant moest betalen?

Zaterdag 29 december

Jan is naar Ellisras vertrokken om tractor onderdelen te kopen. Koplampen bijvoorbeeld. Best handig bij een eventuele nachtelijke zoektocht! De hele dag staat verder in het teken van regen en onweer. Tot twee keer aan toe slaat het in op onze weerligafleiers en dan staan je haren letterlijk recht overeind, die van de katten idem dito. De stroom witte vlindertjes uit het dal, die gisteren na een buitje op gang kwam, houdt onverminderd aan. De vlindertjes zijn niet helemaal spierwit maar heel licht grijs dooraderd en niet een die even stopt om mij het doel van hun trektocht nader uit te leggen. Het lijkt eigenlijk wel op horizontale sneeuw!

Afgetuigd

Ik tuig de kerstboom af alhoewel dit best een rare uitdrukking is eigenlijk, want ik doe de boom echt geen kwaad  integendeel. Alhoewel: er hangt nog 1 kerstmannetje dat ouder dan ikzelf moet zijn want hij komt nog uit de boom van het ouderlijk huis aan het Westeinde in Oud-Albas. Hij hangt altijd helemaal bovenin zodat de katten er niet bijkunnen en ik ben er extra zuinig op. Maar nu wordt een bijna onmerkbaar rukje aan een slinger die vastzit  het manneke noodlottig en valt voor mijn ogen op de vloer te pletter.

Maandag 31 december

En dan zit 2012 er al weer bijna op. Het jaar is, zoals de laatste jaren gebruikelijk, omgevlogen en de wereld is niet vergaan. Dat was ook niet echt te verwachten ook. De Maya’s kampten natuurlijk al met dezelfde problemen als wij heden ten dage nog steeds: “ran out of paper”, “ran out of ink”, “printing disorder”, “paper jam”  en dat soort gezeur. En toen is de kalendermaker er gewoon mee gestoptJ.

En eindelijk heb ik de potjiekostpot schoon! Een aantal gebeurtenissen uit de laatste twee maanden zijn echt niet voor herhaling vatbaar en Jan heeft spijt als haren op z’n hoofd van de maagbreuk operatie. Eten is een complete ramp voor hem geworden en uren voordat het verplicht weer moet wordt hij er al beroerd en misselijk van. Was hij daarvoor een snaaijerd, nu gaat alles met hangen en wurgen naar binnen. Wat ontzettend beroerd voor hem en als er niet snel verbetering optreedt, dan maar terug naar de chirurg voor nader onderzoek want dit is alles behalve een pretje.

Ik verwissel de batterijen van de cameratrap bij de oude wildsuiping en kom daar een groepje rooibokkies tegen met 11 jonkies, ook 5 zebra’s waarvan 2 nog heel klein. En vlakbij huis de trophy kudu die gisteravond ook al langskwam toen ik in de hide zat. Maar dit jaar wederom geen blou wildebeest kalfjes. Wat daarmee toch aan de hand is?

Erik van Muiswinkel luidt het oude jaar uit. Best leuk hoor, maar zo leuk als Freek of Youp.... nou nee.  Jan maakt de bubbles open om de jaarsovergang soepel te laten verlopen.

Dat 2013 een jaar moge worden met: zero poaching, zero tollerance, zero habitat loss and zero population growth, maar vooral ook veel geluk en nog veel belangrijker: een goede gezondheid!

 
November 2012 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Saturday, 01 December 2012 13:12

               

November 2012

Donderdag 1 November

Even na tienen vertrekken we richting  Marakele. We kunnen het vanuit ons huis ca zien liggen, althans de mountains, maar het kost ruim 2 uur om er te komen omdat de entree aan de andere kant van het ca. 67.000 hectare grote Reserve ligt vlak bij Thabazimbi aan de weg naar Alma.  Ik denk dat we een doorsteekje naar Rooiberg kunnen maken, maar Jan durft het risico niet aan. We stoppen bij Pick ’n Pay in Thabazimbi voor een krantje en reserve batterijen. Verder hebben we alles wat we voor 1 overnachtig nodig hebben bij ons. Het is half bewolkt en hopelijk blijft het droog. Rond 1 uur arriveren we bij de gate waar bij de receptie het papierwerk (over-)gedaan moet worden. Alles was immers al per email geschied. Maar hier wordt alles opnieuw met de hand ingevuld enwordt onze Entrance and Residential Permit geprint. Tot onze verrassing moeten we nog R60 bijlappen bij wijze van conservation fee. Waarom staat dat niet op de site en waarom niet bij de toegangs- en overnachtingsprijs inbegrepen? Bij de ingang kopen we een zak braaihout dat je overal voor R8 kunt kopen, maar hier kost het R15. We hebben zelf hout bij ons, maar Jan vreest dat dat niet genoeg is.  Bij de receptie treffen we een nederlands stel: Paul en Ellie. Ze zijn eergisteren op ORT aangekomen en maken met z’n tweeën een rondreis van 3 weken door ZA. We wensen hen een prachtige reis toe met mooi warm weer, want daar schort het de laatste tijd aan.

W rijden naar de campsite die er keurig bijligt maar vrijwel aan de doorgaande weg Thabazimbi-Alma gelegen. En je wilt je toch in the bush wanen ipv verkeerslawaai om je oren? Bij de campsite lopen 4 rhino’s te grazen. Daarom weet je dat het white rhino’s zijn omdat de black ones browsers zijn. Dus blaadjes van struiken en bomen eten.  Maar wij hebben ons voorgenomen naar 1 van de view points te rijden : lenong Viewing Point. We komen in het vlakke gedeelte veel zebra – blou wildebeest – kudu en njala tegen.  Op enig moment rijd je middels een tunneltje onder de weg T-A door en daarin bevindt zich een groot hek dat je zelf moet open en dichtdoen. Wij veronderstellen dat dit is om de olifanten bij de entrance en campsites weg te houden. We zien wel veel droppings maar geen olifanten. Op enig moment verandert het zandpad in een teerpad. En heel erg nauw teerpad dat z’n weg langs de berghelling omhoog windt. Ik kijk rechtstreeks in de afgrond die steeds dieper wordt. Ik kan er niets aan doen, maar ik sta doodsangsten uit. Jan probeert me gerust te stellen dat reeds duizenden auo’s ons zijn voorgegaan. Dat zal wel.... Je moet er echt geen tegenligger tegenkomen want er is slechts ruimte voor 1 auto tussen de stijle bergwand en de afgrond. Stel dat je een kudde olifanten tegenkomt? Als er nog eens een volgende keer komt ga ik TE VOET hetgeen verboden is. Als we eindelijk de top bereiken, treffen we daar allereerst de giga masten die er geplaatst zijn (en waarvoor deze weg dus is aangelegd) en nog een stel dat hier kennelijk vaker komt. Ze hebben de bouw van de masten meegemaakt. We zijn fantastische rotsformaties tegengekomen onderweg (toen ik nog durfde te kijken) en hebben nu prachtige vergezichten.

 

 

En tot onze verrassing groeien er ook diverse soorten Protea’s.

 

 

Het fijnbos komt dus niet alleen in de kuststreek voor.

Vervolgens komt er een drietal jonge rokende luidruchtige afrikaners en blazen wij de aftocht. Naar beneden gaat het veel beter: ik zit nu immers  veilig aan de bergwandkant en durf zowaar naar het diepgelegen dal te kijken.  Daarna rijden we nog een ander ommetje: de Mbidi Road waaraan zich ook het tented camp bevindt.  Opnieuw prachtige rotsformaties waarvan  er één sprekend op een oud fort lijkt, een andere op een olifant maar volgens Jan heb ik teveel fantasie.

 

 

 We komen opnieuw zebra, kudu’s en blou wildebeesten tegen en het is opvallend hoe tam ze eigenlijk zijn.

Om vijf uur zijn we terug bij de campsite en moet de tent in gereedheid gebracht. Dat gaat best soepel omdat het vrijwel windstil is. We hebben “buren”. Een ouder echtpaar dat aan de lopende band blijkt te rochelen. Maar dan staat de tent al en vinden we verkassen net iets teveel werk. Hopelijk gaan ze vroeg naar bed en rochelen ze tijdens hun slaap niet. Op de weide voor de campsite verzamelen zich eengrote kudde rooibokkies, zebra’s en 3 struisvogels waarvan 1 er tussen onze stoelen doorloopt en vlak voor onze neus gaat staan schijten.

 

De spetters vliegens ons nog net niet om de oren. Het is een prachtige wolkenloze hemel met flonkerende sterren. Jan heeft een lams cotelet gebraaid en ik heb pasta met kaassaus en butterbeans  en een salade gemaakt. Er zijn wel een paar tekortkomingen die we opschrijven, maar het valt reuze mee tot nu toe.  Na het eten wordt de afwas bij het ablution block gedaan, ziet er allemaal keurig, schoon en goed onderhouden uit.

Vrijdag 2 november

Bij de buren wordt er al weer hevig op losgerocheld, maar ze vertrekken al snel voor een georganiseerde  game drive waarna wij rustig kunnen ontbijen en douchen. Jan maakt spek en eieren maar als je dat met slechts 1 spatel doet, wil er nogal eens een sliert bacon buiten de pan vallen. En we hebben gezelschap van een heleboel vogels die precies weten wanneer het etenstijd is. Noten voor de zaadeters en stukjes banaan voor de fruiteters. Het is een prachtige bonte collectie en de redhornbill lijkt plannen te maken om op tafel te springen, maar ziet er tenslotte vanaf.  Na de afwas is het tijd om op te breken en rijden wij langs de andere kant, aan de voet van de bergen terug naar Vaalwater. Een werkelijk prachtige tocht waarbij we opnieuw op schitterende rotsformaties getracteerd worden.

In Vaalwater gaan we de lappen ophalen voor Janine en ik zie mijn boeken achter het glas liggen bij Gustav waar Magdaline ze achterliet. Maar het kantoor lijkt wel altijd gesloten. Ook nu weer.

Om half vier zijn we thuis, geven Oliver het voorschot waarom hij gevraagd heeft, want hij heeft een klussie op te knappen in Shongoane en geven hem vrijaf. Hij had zojuist de bobbejanne bij de kas weggejaagd en met stenen bekogeld. Weken hebben we ze niet gezien, en nu Onyx nog even naar buiten zou kunnen, komen zij de zaak weer verstieren.

Zaterdag 3 november

Buurtbraai en meeting

Drie maanden geleden ben ik begonnen met de organisatie ervan. En voordat je ze een reactie ontlokt hebt moeten er vele mailtjes achteraan. Anthoon en Mali kunnen niet komen, nadien meldden Piet Visser en Colin Brown zich ook af en van Tswana krijgen we gewoon helemaal nooit een reactie. Aanvang 12.00 uur en conform goed gebruik komt iedereen te laat. We zijn er om 12.15 en wat blijkt..... iedereen is er al op Grootwater. Gastvrouw en heer Annie en George du Toit (vorige eigenaren waren Dawn en Herman du Toit, maar geen familie van elkaar), Sharron en Pieter (management koppel), Abrie zonder Erika want die had iets van school in Ellisras, maar ze blijkt gewoon thuisgebleven te zijn, Hans zonder Elsabe omdat ze onverwacht kennissen uit Botswana over hadden, BJ en z’n schoonvader Mark, Amanda en Leon, een nichtje van George en Annie dat bij hen in de zaak CFO is, plus nog twee andere medewerkers, jonge knullen, die met de baas meemochten. En Wimpie van Nungu zonder aanhang. Hij heeft alleen een kat waar hij gek op is en 6000 ha reserve om te beheren.

Op de agenda staan dezelfde onderwerpen als anderhalf jaar geleden op de agenda, onopgelost en dat zal wel zo blijven ook alhoewel George een doortastend type lijkt te zijn.

Na de meeting is er braai. Dat BJ niet kon blijven was bekend, maar ook Abrie, Amanda en Leon verdwijnen terwijl Annie en George wel voor iedereen catering voorzien hebben. Ik vind dat toch zo lullig. Ik had een grote griekse salade gemaakt en Hans kwam met een coleslaw aanzetten. Het is heerlijk weer en we zitten met z’n allen onder een hele grote boom aan riviertje Poer se Loop die Leopard Leap en Grootwater van elkaar scheidt.

George heeft een grondverschuivingsbedrijf en beschikt daarmee over grote grondverzet- en andere machines. Hij heeft het plan opgevat om riet uit de rivier te verwijderen en kan dat bij ons dan ook gelijktijdig mooi doen. En hunten blijkt ook niet zijn ding dus waarschijnlijk wordt het volgende seizoen tevens het laatste. Ook goed nieuws (als het allemaal doorgaat natuurlijk, want african promises). 

Om vier uur vertrekken we weer en nemen afscheid van onze nieuwe buren en de rest.

Dinsdag 6 november

Nog steeds geen kind bij Paulina en Maria  beloofde dat ze maandag weer zou komen en aldus geschiedde. En dat komt goed uit want wij wilden vandaag naar Centurion om de koelkast uit de camper Ϯ weg te brengen en een nieuwe printer bij de Makro te kopen. De HP die we nu hebben is pas 3 jaar oud, maar uit het assortiment en de onderdelen niet meer te koop. Waarom wordt tegenwoordig toch alles van wegwerpkwaliteit gemaakt? Ik zit al een paar weken zonder, dus ook zonder fax, en dat begint knap vervelend te worden. We rijden ter hoogte van Nylstroom als ik een SMS van Maria krijg met het verzoek om haar te bellen. Het kind is gearriveerd en heet waarschijnlijk ook Maria. Maar ze gaat er niet naar toe. Waarschijnlijk geen geld. Dus wij hoeven onze plannen niet aan te passen.

De koelkast wordt ingenomen en nu maar afwachten wat er mee aan de hand is. Ik heb zomaar het donkerbruine vermoeden dat tijdens de campertrailercrash vorig jaar (was echt wel zo’n ongelofelijk rotklap) de leidingen met koelvloeistof gebarsten zijn. Maar ik hou het verhaal achter m’n kiezen om de garantie niet in gevaar te brengen. En Jan wil een opvouwbare braai. Ze hebben nog 1 exemplaar voor een, in mijn ogen, meer dan belachelijk hoge prijs. En de opbergdoos is er ook niet meer. Zonder dat is zo’n RVS ding in no time gebutst en gekrast, dus feest gaat niet door wat mij betreft. Mijn argumenten overtuigen Jan gelukkig ook. Bij de Makro wordt de nieuwe HP uit-de-aanbieding aangeschaft en de cartridges blijken ook weer totaal veranderd te zijn zodat ik de oude (die nog nieuw in hun verpakking liggen te wachten) niet meer kan gebruiken.  Zo’n printer kost haast niets, maar je gaat volledig los op de cartridges.

Via Woolworths en Builders Warehouse rijden we richting Hartebeespoort waar we overnachten op een camping leuk aan een riviertje gelegen. Maar in het riviertje geen water en op het aanpalende perceel wordt alles kaalgeslagen. Jankende-op-een-generator-draaiende motorzagen totdat het donker wordt. En wat troffen we bij Builders Warehouse? Exact dezelfde opvouw braai voor de HELFT van de prijs-met-doos! Jan neemt hem onmiddelijk in gebruik voor een lamscotelet die hij bij Woollies kocht.

Woensdag 7 november

Tussen opstaan, douchen, ontbijten, afwassen en vertrek zit zo’n 2 uur is onze ervaring want het is toch wel een heel gedoe om alles weer ingepakt en de tent keurig opgevouwen te krijgen. We gaan kaas halen bij van Gaalen. Annelies is er weer niet en de twee vrouwen die wel in de winkel zijn willen haar niet even roepen uit het huis. Maar ik wil nu juist even met haar een kaaspraatje houden. Forget it. Je wordt hier tochwel zo ongelofelijk lullig en ongeinteresseerd behandeld door die ronduit nare botte wijven. Het is dat de kaas prima is, maar anders zou je zo’n winkel toch echt links laten liggen.

Via JacarandeFM vernemen we dat Barack toch nog ruimschoot de verkiezingen gewonnen heeft. Een hele opluchting, dat kunnen we wel verklappen alhoewel ook bij hem natuur, milieu en wildlife habitatbescherming niet hoog op de agenda staan helaas. Men trekt zich weinig van All Gore aan wat dat betreft.

Bonsai’s

Via Rustenburg/Thabazimbi rijden we terug en die route leidt langs vele local art-winkeltjes maar ook een paar Bonsai shops. De boompjes bij de eerste hebben echter niets met Bonsai te maken. Gisteren nog een gewone boom, vandaag een Bonsai. Maar bij de volgende .... ohhhhh wat we daar zien? We kijken onze ogen uit. Prachtige oude Bonsai’s die een gemiddeld maandloon kosten.  En dan komt de eigenaar op ons af die vraagt wat hij voor ons kan doen. Lower your prices, grap ik. Hij heeft de toko van z’n schoonvader overgenomen die hem op zijn beurt weer van diens vader had overgenomen. En zo oud zijn de boompjes ook. De mooie oude bomen zijn nog steeds van schoonpapa want die kan schoonzoon niet betalen. Van de oorspronkelijke 200 echte oude zijn er nog zo’n 70 over en hij blijkt er toch wel 1 per 3 maanden te verkopen. Een mooi pensioen voor schoonpapa derhalve. Voor wie het logo van FNB bank kent.... die bonsai boom staat hier maar verkopen aan FNB? NEVER. Dan komt hij op het hoofdkantoor en is binnen een maand dood. En daar heeft hij natuurlijk gelijk in. En de boodschap voor ons is dat ons klimaat hier in het Waterber-ggebied absoluut ONgeschikt  voor Bonsai’s is. Het financiële klimaat helaas ook, dus dat komt goed uit. We gaan ongetwijfeld nog een keer kijken!  

En dan loop ik nog over een kunst-marktje waar je door iedereen wordt aangeklampt. En iedereen vraagt waar je vandaan komt, oranje, voetbal, je naam vragen, etc. De meeste handelaartjes komen uit Mali, Malawi, Zim, Zam en ik zou van allemaal wat willen kopen want ze zitten dringend om handel verlegen. We kopen 3 volstrekt  nutteloze zaken: een stenen gezichtje dat ik van R250 tot R80 terugpraat, en een stenen schaaltje met een hippo erin dat ik naar R50 terugpraat. Jan bezwijkt voor een (het zoveelste) stel placemats waar hij de volle prijs voor betaalt terwijl daar ook de helft nog wel van afgekund had. En dan loop ik tegen een giraf op. Ik schat zo’n 2,5 meter hoog. Prachtig beest en de verkoper wil er R8000 voor hebben, maar zakt al gauw tot R3000.  Ik zou er best nog meer af kunnen krijgen, maar we kunnen het beest gewoon echt niet vervoeren. De verkoper staat bijna te huilen en wil hem wel komen brengen. Maar ik raad hem dat dringend af want hij heeft er geen idee van hoevel brandstof hem dat kost. Ik beloof hem de volgende keer als ik langskom een plan te maken en het beest mee te zullen nemen. En laat mijn kaartje achter. Het is duidelijk dat hij in geldnood zit en ik heb echt medelijden met hem. In het hele complex is ook geen toerist te bekennen, dus van een bloeiende handel zal ook vandaag weer geen sprake zijn.

Pas tegen zessen zijn we weer thuis en we rijden langs de staffquarters. Ik feliciteer Maria met d’r zoveelste kleinkind en vraagt of ze er naar toe wil. Ek weet nie missizzz. Dat betekent: ik heb geen geld en daarin hadden we al voorzien. Ik geef haar R60 en de roze jumpsuit voor de baby die ik bij Woolworts kocht. Echt een snoezig ding om te zien en Maria vindt het prachtig.

Vrijdag 9 november

Het is de hele week al naar vervelend koud en stormachtig weer, en in Hartebeespoort hadden we dus puur geluk dat het bijna windstil en droog was. Gisteravond opnieuw. Het gaat dan wel zo geweldig te keer, dat je er geen voorstelling van kunt maken. En als er nu regen zou willen vallen.... 3 mil krijgen we uiteindelijk. Blij mee hoor, maar dat dat met zoveel gedonder en geweld gepaard moet gaan? Het staat in geen verhouding tot elkaar.

En dit weer heeft ook als gevolg dat internet er vaker uit, dan in ligt. Echt heel fijn als je probeert een rondje Kruger te boeken want Jan z’n zussen Marijke en Joleen komen volgend jaar februari op bezoek! Dat werd tijd natuurlijk na 6 jaar maar toch. En vanochtend belde andere vrienden. Ze komen naar Z.A., in februari.... op dezelfde dagen als M&J. Hoe krijg je het zo uitgezocht. Maar Brigitte (en Bob) denkt dat ze het schema nog kan aanpassen zodat ze de 13e aankomen. Dat wordt dus een hele drukke maand!

Zaterdag 10 november

We gaan naar Ellisras voor de staff  boodschappen voor volgende week en Jan heeft wat hout nodig dat hij bij Bou en Hardeware aanschaft. Daarna gaan we naar Pick ’n Pay en besluiten om nog een milkshake bij Machauka/The Shrink te gaan drinken. Ik heb niet opgelet hoe het hout op het bakkie geladen is. Normaal gesproken steekt het een stukje boven het dak uit en over de achterklep waarop het stevig vastgesjord wordt. Jan heeft voor dat doel zelfs een rode lap meegenomen. Als we onder de poort naar Machauka doorrijden is het klats-boem... Ondanks de rode lap had Jan besloten het hout niet aan de achterzijde te laten oversteken maar tegen de achterklep te zetten. Ergo: het hout steekt (veel te) hoog boven het dak uit en heeft de toegangspoort geramd. Alle 16 laten finaal doormidden, versplinterd en het scharnier van de achterklep afgebroken. Dat wordt wel een heel erg dure milkshake die we toch maar gaan bestellen. Wat een stomme botte pech.

Verzachtende omstandigheden

In de krant die Jan gekocht heeft staat ook het verhaal van de Thai die 40 jaar tronkstraf gekregen heeft wegens 50 aanklachten ivm rhino poaching. Het is natuurlijk fantastisch dat het besef hier inmiddels ook doordringt dat het zo niet langer kan, maar 40 jaar op kosten van de belastingbetaler in de bak... Afschieten die gewetenloze op geld beluste barbaren.  Als verzachtende omstandigheid voor zichzelf had hij nog aangevoerd dat hij het eten in de tronk niet lekker zou gaan vinden. Ik ben nog opgegroeid met het verschrikkelijke vooruitzicht van groene zeep en spinnekoppen op je brood. Het idee alleen al weerhield mij van het begaan van enige overtreding of misdrijf. Waar is die goeie ouwe tijd gebleven? De teller staat dit jaar inmiddels op 559 op brute wijze afgeslachtte rhino + plus hun ongeboren kalfjes. (per 30 november is de stand: 612).

Dinsdag 13 september

Koffertjes gepakt en op weg naar Pretoria waar Jan om 14.00 aan z’n colon-schoon-kuur moet beginnen. Maar eerst nog even de geborduurde lappen voor Janine bij Carl afleveren. Carl is Ed’s zakenpartner en tevens piloot van de EPZ, Ed’s vliegtuig(je). Dank zij z’n routebeschrijving is het adres makkelijk te vinden en niet eens zo ver van Capital House vandaan. Want daar ga ik de rest van de week verblijven terwijl Jan in ’t Zuid Afrikaanse Hospitaal gaan logeren. Onderweg naar Pretoria kreeg ik een telefoontje van de assistente van de narcotiseur met het verzoek om R 5.900 cash mee te brengen of vooruit te betalen want ze hebben geen kaart-faciliteiten. Lekker handig dat ze daar nu meekomen nu we onderweg zijn. Ik kan m’n oren eigenlijk niet geloven, maar het wordt middels SMS en de banking details bevestigd. R 5.900 om je onder zeil te helpen en houden gedurende een uurtje?

Jan neemt z’n intrek in kamer twee om aan het wergwerken van 2 liter smerig goedje te beginnen; ik loop naar Brooklyn Corner omdat ik daar een sports-bra wil kopen. Die blijken R600 te kosten, dus laat ik ze mooi hangen. Bij de Japanner bestel ik een sushi-shashimi-schotel en loop weer terug naar Capital House.

Pat is er wel, maar echtgenoot Kobus en zoon Charley zijn in Australië. Charley is in het ziekenhuis omdat hij een vinger bij een baseball match gebroken heeft, Kobus is er om geopereerd te worden. Maar Kobus wil helemaal niet en z’n artsen geven geen zekerheid dat hij na de operatie weer goed kan lopen. In het verleden heeft hij een ernstig motor ongeluk gehad dat z’n kraakbeen ernstig beschadigde en dat begint zich nu in alle hevigheid te wreken op oudere leeftijd. We kennen hem als iemand die nog geen seconde kan stilzitten. Pat baalt als een stier over deze besluiteloosheid. Our old men, and we are stuck with them. Zo voel ik dat ook wel eens, maar zeg dat nooit hardop. We drinken een glas wijn samen met een vriendin van Pat: Murien uit de VS die arts is en nu in opdracht van the High Commissionar gedurende twee weken een arts in Pretoria vervangt. Pat is ook amerikaanse van oorsprong en als ze beiden amerikaans praten gaat dat in zo’n rap tempo en “slang” dat het nauwelijks bij te houden is.

Daarna voegen zich 3 heren bij het gezelschap: Colonel Agnus Morris, Gavin en de derde z’n naam wil maar niet bijblijven. Van turkse afkomst, maar dat is aan niets meer te merken. Aan z’n derde huwelijk bezig komen we al snel achter hetgeen in die kringen niet echt wereldvreemd is omdat je vaak en maandenlang van huis bent is het aldus gelegitimeerde argument. Ze zijn britisher dan british en trainen en Zuid Afrikaanse Strijdmachten hier terplekke. Maar volgens mij heeft het meer weg van feestvieren. Maar lachen kun je wel met ze en ze blijken zich regelmatig in het gezelschap van de Queen en Charles te bevinden.

Woensdag 14 november

De wekker staat om 0500 en tegen kwart voor zes zijn we in het ziekenhuis. Om 0600 moet iedereen tegelijk worden ingecheckt. Een weinig efficiënte methode want waarom niet gewoon via internet? Duizend formulieren invullen en dan betalen. Blijken de credit cards geen van allen een bedrag van R 50.000 te willen betalen. En daar sta je dan. Ik vraag of ik zometeen niet gewoon per bank kan betalen omdat alle methoden hier terplekke mislukt zijn. En dat blijkt geen probleem te zijn. R 50.000 voor drie nachtjes hospitaal exclusief de nog onbekende rekening van Dr. Grobbelaar en ex R5.900 voor de narcotiseur. Op zo’n dure hoelkamer (bed only) voor 6 personen hebben we nog nooit gelogeerd.  Jan blijkt in hetzelfde bed te belanden waarop hij in Juni j.l. ook lag en waar z’n telefoon achterbleef.  De telefoon ligt er niet meer. En opnieuw papierwerk en hij krijgt 3 armbandjes om: roze, geel en wit. Zouden de artsen hier niet kunnen lezen en aan de hand van kleur codes werken? Na z’n installatie ga ik terug naar Capital House voor ontbijt en bad.

Ik help Pat een poosje bij het opruimen van hun garage. Jan zou een hartverlamming krijgen als hij de chaos zou zien. Maar nu Kobus toch in Australië is, neemt ze haar kans waar. Niet wetende of het wel op prijs gesteld wordt. En daar waar Jan tamelijk netjes en georganiseerd is, hier vinden we electra op verschillende plekken, loodgietersspullen in alle uithoeken, verfspullen her en der en gereedschap overal in het wilde weg. Alles wat bij elkaar hoort, zetten we ook bij elkaar en daarna moet het in de wandkasten opgeborgen.  

Daarna rij ik toch maar even langs bij Miele bij Brooklyn Mall. Ik had hen vorige week gebeld met de mededeling dat ik een nieuwe ring voor de steamer zou komen ophalen. Laat Ivan van het tecnical department me weten dat er  in heel Z.A. geen ring beschikbaar is. Maar jullie hebben toch wel steamers in jullie 3 showrooms probeer ik nog hoopvol. Maar neen, Miele heeft geen high pressure  steamers in hun showrooms. Maar Ivan gaat de ring onmiddellijk bestellen in Duitsland en hopelijk is hij er over twee weken dan. Mooi, maar dan ben ik er niet. De huidige begint al kuren te vertonen. Ze gaan maar 1 jaar mee en beginnen den scheurtjes te vertonen waardoor de stoom gaat ontsnappen en de steamer niet meer op druk komt. Nog afgezien van de overige enge sisgeluiden en stoomwolken die uit het apparaat komen. Ik loop bij de showroom naar binnen en informeer naar de ring. Maar ook hier geen ring en geen steamer in de showroom. Wat een afgang voor Miele eigenlijk. Want ze staan er wel mee in alle Z.A. Glossies.

Aan het eind van de middag ga ik op ziekenbezoek, maar het wordt niet erg op prijsgesteld. Ik heb bij een bloemist een klein vaasje gekocht met twee prachtige grote perzikkleurige rozen waar het meisje een kwa kleur mooi bijpassend lint omheen heeft gestrikt. Maar  Jan is niet aanspreekbaar en wil slapen. Dus ga ik over een uurtje nog maar eens kijken. Hij wil nog steeds niets behalve slapen.

Donderdag 15 november

Ik ga eerst nog even bij Jan langs voordat ik naar Sandton ga. Hij heeft veel pijn en geen zin in conversatie. Maar hij moet inmiddels toch wel weer een keer aan z’n insuline pomp. Het gaat allemaal zeer moeizaam maar uiteindelijk is hij weer aangesloten.  Ik vraag een zuster z’n bloedsuiker over twee uur te willen controlleren. Dat moet namelijk altijd na het inzetten van een nieuwe tube om te kijken of de tube wel goed in je lijf terechtgekomen is en dus insuline kan afgeven. Jan zelf doet dat zelden hetgeen niet zelden zonder problemen gepaard gaat. En in deze toestand gaat hij het al helemaal niet doen. Ze belooft me om 12.00 z’n bloedsuiker te meten.

De Gautrain

Ik rijd naar Hatfield om op de Gautrain naar Sandton te stappen. Hatfield is het beginstation in Pretoria en er staat een hele grote parkeergarage naast. Die is stampvol, dus er wordt kennelijk toch veel gebruik van de Gautrain gemaakt die ivm Soccer 2010 werd aangelegd. Voor mij is het allemaal nieuw. Jan had in juni de card van Gisela gekregen waar hij nog geld bij opgetankt had. En dat zou genoeg voor een retourtje moeten zijn. Je loopt door een poortje en houdt de kaart tegen een paal en als je op je eindbestemming bent aangekomen doe je hetzelfde – wordt de afstand gemeten en het geld van de kaart afgeschreven.

Het is een tochtje van een half uur dat gedeeltelijk langs de bekende N1 loopt maar gedeeltelijk ook door een stuk landschap waar je normaal gesproken niet komt. Bijvoorbeeld langs de mega grote moskee die we vanaf de N1 alleen in de verte kunnen zien liggen en ik spot ook de Universiteit van Pretoria en het Voortrekkers monument. Het is heerlijk weer en ik loop via Mandela square naar Sandton Shopping Centre met prachtige winkels. Ik heb een Edgar’s Storecard en daar staan een paar punten op. En laat het vandaag nu toch dubbele punten dag zijn! Daar kan ik net twee baby outfits voor “kopen”. Met een  heerlijk ijsje in de hand wandel ik weer terug naar het treinstation richting ziekenbezoek.

Er zit weer een beetje beweging in Jan en hij mag morgen waarschijnlijk naar huis... hetgeen ik eerlijk gezegd niet zo zie zitten want zo florisant ligt hij er nu ook weer niet bij. Maar dat zeg je niet hardop natuurlijk. Pat later daarentegen heeft daar geen enkele moeite mee,  zij zou er absoluut niet blij mee zijn en vindt het met mij nogal riskant. Komt tijd, komt raad.

Vrijdag 16 november

Is driemaal echt scheepsrecht???

Jan belt dat hij inderdaad vandaag wordt ontslagen terwijl ik nog een facial in het vooruitzicht heb (3x is hopelijk scheepsrecht) en de kapper vanmiddag. Maar hij mag toch niet voor 16.00 weg, dus hoeven die plannen niet gewijzigd. Ik ben royaal op tijd in Menlyn bij Edgars waar ik dan uiteindelijk m’n facial ga krijgen van Lesego. Maar ik zie helemaal geen Lesego, en kijk zo hulpeloos rond dat er een meisje van een ander cosmetica merk naar me toekomt. Ik heb een afspraak met Lesego, laat ik haar weten. Maar die werkt hier helemaal niet meer antwoord zij.  Maar ze zal een vervanger bellen. Die duikt 10 minuten later op. Gina die nog maar een week voor LP werkt en het product niet kent. En een facial, ach..... het hele reinigingsgebeuren is onzin..... watje over je gezicht met reinigings lotion, nieuwe laag crème en voilà de facial is klaar. Binnen 5 minuten. Ik kan hier dus echt razend om worden. Hoogste tijd op LP Suisse weer eens bij te praten over de gang van zaken hier. Maar bij Lauren is het altijd gezellig en ze zorgt dat ik er voor tenminste 1 dag weer keurig gekapt uitzie.

Op de afgesproken tijd van 1600 ben ik in het ziekenhuis waar Jan al 2 uur ligt te wachten zo blijkt. Ik vraag veiligheidshalve maar of hij z’n telefoon dit keer wel ingepakt heeft want 3 telefoons per jaar kwijtraken is toch wel een beetje veel te veel van het goede. Maar hij zit veilig in de tas. Niet dat we er veel meer aan hebben want de batterij houdt het geen 8 uur meer en Jan ging er eergisteren op staan hetgeen de beeldkwaliteit van het schermpje niet ten goede kwam. Totaal onleesbaar geworden.

De rozen staan er nog prachtig bij, dus die gaan ook mee! Ik heb 4 nachten bij Pat geboekt en bovendien is het veel te laat om nog huiswaarts te keren. Dus vannacht blijven we nog mooi in Pta. Jan heeft nog steeds veel pijn en wil niets drinken. De eerste 14 dagen mag hij uitsluitend vloeibaar voedsel en daarna nog 4 weken aangepast. Dat wil zeggen: licht verteerbare kost en geen alcohol. Wat er dus ook moge gebeuren, maar zo’n operatie zal ik niet ondergaan. 6 weken geen booze! Ik moet er niet aan denken. Maar Jan wil op het ogenblik helemaal nergens aan denken....

Pat had mij en Murien uitgenodigd om mee naar de Country Club te gaan, maar dat plan valt in duigen. Verder had ik nog een soort afspraak met Allison (OSCAP – die begin augustus met Digby bij ons logeerde), maar ik krijg haar voicemail. Ze zou vandaag terugkomen uit Vaalwater zodat ik haar vanavond had kunnen treffen bij haar thuis – net om de hoek bij Capital House. Maar ook dat plan is dus van de baan.

Murien heeft een piza besteld die bij Capital House bezorgd wordt en ik hou haar gezelschap met een glas wijn. Alle andere gasten hebben buiten de deur diner-afspraken, maar ik zag het niet zo zitten om met de auto op stap te gaan, want het is gaan regenen, en de straten zijn spekglad door alle afgeregende bloesems o.a. van de Jacaranda’s. Daar komt nog bij dat de straten in Waterkloof nogal stijl zijn, en ik geen zin in slippertjes heb.

Onder de gasten bevinden zich een 3-tal Vietnamese jongens. Die waren begin van de week bij Capital House komen kijken omdat ze er geboekt hadden. Maar de kamers waren veeeel te klein, er waren geen slippertjes en zo hadden ze nog een heleboel noten op hun zang gehad. Jammer dan, dan zoek je toch wat anders? had Pat gezegd. Maar na deze eerste schermutseling waren ze toch weer teruggekomen en wilden wat eten. Daar hadden ze bij CH dus niet op gerekend. Maar kennelijk hadden ze het één en ander bij zich en Pat stelde de keuken beschikbaar zodat ze zelf konden kokkerellen. En zo is het de afgelopen dagen vergaan: de Vietnamezen koken zelf en eten in de keuken waar ze helemaal happy mee lijken. Ik refereerde hierboven aan het rhino poaching probleem waar de Vietnamezen-in-algemene-zin hoofdverantwoordelijken  voor zijn. Dus toen Pat aan iemand vroeg wat die Vietnamezen nu eigenlijk graag aten, was het antwoord geweest: just sprinkle rhino horn on top of  it and they will eat everything.

Zaterdag 17 november

Jan is nog steeds niet te pas, dus ga ik alleen boodschappen doen bij Woolworths. Het is zaterdag dus ontzettend druk en hele lange rijen voor de kassa’s. Pas tegen twaalven ben ik terug en kan de thuisreis aanvaard worden. We nemen afscheid van iedereen en wensen Pat veel sterkte met de operatie-keuze van Kobus. Ik laat de twee rozen bij haar achter want die zouden de lange warme reis niet overleven. Ook met Jan houdt het niet over. Tot aan Nylstroom gaat het wel, maar daar belanden we dus in de 50 kilometer lange wegwerkzaamheden. Heel veel gehobbel en veel gekerm dus. Maar hij overleeft het. Eenmaal thuis treffen we het huis stroomloos aan. En aan de temperatuur op de koel- en vrieskast te zien is dat al geruime tijd zo. De aardlekschakelaar blijkt uitgeslagen te zijn door het onweer gisteravond, dat ook Pretoria geselde, zodat de generator, die staat te snorren,  z’n stroom niet kwijt kan.

Ik ga nog even bij Maria langs om de babyspullen te brengen. Ze vindt ze prachtig en is er hartstikke blij mee. Ze had gemerkt dat de koel- en vrieskasten zonder stroom stonden, maar wist geen oplossing. Een trucje dat ik haar bij een volgende gelegenheid dus maar even moet voordoen.

Zondag 18 november

Zoals elke dag, ga ik aan het eind van de middag de kattenbakken verschonen. Ik doe de voordeur open en zie 6 kudu’s verschrikt wegstuiven. Ze stonden bij de vijver-met-zwaan voor het huis te drinken. Maar na een paar meter houden ze halt om te kijken wat hen de schrik op het lijf joeg. Daarna verdwijnen ze rustig in het struikgewas.

Groot nieuws ’s avonds op BVN: eindelijk, na 13 jaar, is de moord op Marianne Vaatstra min of meer opgelost. Althans er is een 100% DNA match. De strafzaak moet natuurlijk nog beginnen. Prachtig dat met dergelijke technieken oude moordzaken alsnog opgelost kunnen worden. Maar je kunt met goed fatsoen tegenwoordig niemand meer vermoorden zonder ooit gepakt te worden. En je zou toch (nadien?) met die man getrouwd zijn en er twee kinderen mee hebben. Wat een drama voor die vrouw en kids. Hopelijk dat ze er door hun kleine leefgemeenschap er niet voor op aangekeken worden. En hoe moet het nu verder met de boerderij?

Woensdag 21  november

Ik ben alleen naar Ellisras geweest voor de boodschappen en om het scharnier voor de achterklep van het bakkie op te halen. Voor Maria en Oliver heb ik kaarsen gekocht omdat ze werkelijk om de haveklap zonder stroom zitten. En het zijn toch al zulke schijterds in het donker. Het was zoooo heet in Ellisras dat er zelfs geen ijs uit de ijsmachine wilde komen. Op de lodge daarentegen is het zwaar bewolkt en dondert het in de verte. Toen ik vanochgtend vertrok kwam ik 5 zebra’s en 4 blou wildebeesten op het pad tegen, en bij  terugkomst een grote leopard tortoise.

Een innige omhelzing

Luna en Raja gaan ’s avonds altijd een uurtje of zo naar buiten. Ze blijven altijd heel dicht bij huis, zodat de kans op gevaar beperkt blijft. Op enig moment zie ik iets voor de hordeuren liggen. Een grote kikker op z’n rug. Hij lijkt dood, maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn. Het is immers hun strategische aanpak om een belager om de tuin te leiden. Ik pak de kikker op en draai hem om. Het is echt een hand vol! Al snel knelt hij z’n vingers om m’n hand en ik probeer intussen om Luna en Raja tussen de hordeuren naar binnen te schuiven. Want als ik de kikker nu loslaat, hebben ze hem zo weer te pakken. De kikker komt intussen weer helemaal tot leven en springt me in m’n hals. Lekker zo klef kikkerlijf in je hals. Hij blijkt zulke lange poten te hebben dat hij beide uiteinden van m’n sleutelbenen kan omvatten. Een heuse omhelzing dus. Ik kan me z’n eeuwige dankbaarheid aan z’n reddende engel wel voorstellen, maar zo klef en innig hoeft het voor mij nou ook weer niet. Ik pluk hem los, bedank hem voor de door hem getoonde dankbaarheid en zet hem op de grond waar hij zich haastig uit de voeten maakt. L&R zitten balend alles vanachter de hordeur gade te slaan.

Jan is nog steeds niet goed te pas en ik kan hem er maar niet toe zetten om meer te gaan drinken. Ik krijg er überhaupt nauwelijks iets in en dat komt het herstel echt niet ten goede.

 

 

Vrijdag 23 november

Ik heb nog maar net m’n contactlenzen in of ik zie door het raam bij de wastafels een staartje van een mongoose achter een rotsblok verdwijnen. En waar er één mongoose is, daar zijn er meerdere. En ja hoor, daar komen ze al kwebbelend aan en keren elk blad, takje en steen om op zoek naar schorpioenen, slangen en ander ongedierte. Inmiddels heeft Onyx ze ook ontdekt en samen kijken we naar de prachtige schattige beestjes die goed werk verrichten. Ik zie er een stuk of tien, maar schat dat de gehele groep groter is. Het zijn banded mongoosjes die zo hele gebieden afschuimen op zoek naar voedsel.

En dan staan Oliver en Maria op de stoep. Ze zijn gebeld door de kerk waar ze maandelijks een bedrag aan afdragen bij wijze van begrafenisverzekering. De kerk heeft 3 beesten gekocht en er moet worden gebraaid. Dus of ze vandaag maar willen komen. Erg prettig en handig  voor je kerkgangers – premie betalers en hun werkgevers dat je zoiets op zo’n korte termijn laat weten. Maar ze hebben geen geld en wij ook niet. Uit diverse zakken, hoeken en gaten weet ik toch nog R56 in muntjes te voorschijn te toveren en daarmee kunnen ze net in Ellisras komen. En Maria had nog wel R50 van die missizzz willen lenen om poedermelk voor Paulina d’r baby te kopen. Want ze had me al eerder laten weten dat er geen melk uit de tietjies komt. Wij hebben een jaar of 3 geleden zuigflessen en baby poedermelk gekocht in onze naïeve veronderstelling dat we daarmee jonge verwaarloosde kalfjes zouden kunnen redden. Ooit op 1 njala tevergeefs uitgeprobeerd. Het zijn twee ongeopende blikken, dus de inhoud zal nog wel goed zijn. 

Zaterdag 24 november 

Het is een loodgrijze dag en rond het middaguur laat de zon zich slechts heel even zien. Maar winnen van de zware bewolking doet hij niet. Ik loop een rondje van 2 uur over het terrein en kom zebra’s, een grote groep rooibokkies en een vers luiperd spoor tegen dat nog geen uur oud kan zijn. Hij is schuin het pad overgerstoken. Later op een ander paralel pad hetzelfde spoor. Ergo hij is van het ene pad schuin door de struiken en bomen naar het andere pad overgestoken. Waarom was ik daar nou weer niet op tijd bij? Bij thuiskomst staan de njala’s bij wijze van verrassing weer op brokkies te wachten. Al snel daarna begint het opnieuw te regenen, terwijl het in de verte de gehele dag doorgedonderd heeft. En ook dat keert in alle hevigheid terug. Ik ga bij Onyx in de badkamer een poosje naar het schouwspel zitten kijken. Hij heeft net zijn verjaardagsmaal achter de kiezen: fijn gesneden biefstuk voor m’n lieveling. Een flinke portie, maar het gaat achterelkaar schoon op. En weer constateer ik onsteking aan z’n tandvlees.  Z’n gedrag verried het eigenlijk ook al. Niet naar buiten willen, maar wel in de open deur opening zitten. En dat kan hier dus niet. Nu is dit een voorliefde voor alle katten... in de deuropening zitten en zo alle kanten op kunnen.

’s Avonds zit er een schorpioentje midden in de kamer. Ik had net een klein plastic bakje blauwe bessen zitten leegsnoepen. Ik breng het lege bakje-met-deksel naar de afvalbak, maar kan daar dus onderweg mooi het schorpioentje mee opscheppen en buitenzetten.

De hevige regenval brengt ook een ander natuurverschijnsel met zich mee: het enmasse uitkomen van vliegende mieren. We zitten met de stofzuiger in de aanslag om het fenomeen in ieder geval binnen onder controle te houden.

Zondag 25 november

De dag begint hoopvol met een zonnetje dat wil doorbreken, maar opnieuw een volstrekt mislukte poging. Het wordt wederom een loodgrijze dag. Nogal deprimerend als je juist met grote solar plannen bezig bent.

Aan het einde van de middag komen de njala’s weer opdagen. Jan is weer wat beter te pas en heeft wat geklust in de workshop. De laatste zak brokkies heeft hij in de zwarte ton geleegd, maar het paste er niet allemaal in. Dus had hij het restant in de afgedankte slangen-ton gedaan. Een ton waarvan we het deksel niet open en niet dicht konden krijgen. Deze boodschap krijg ik dus mee als ik naar de workshop loop om de njala’s te voeren. En wat zie ik als eerste als ik de workshop deur opendoe? Een meer dan 1 meter lange bruine huisslang die pontificaal langgerekt achter de deur ligt. Ik vraag of hij even opzij wil gaan en dat doet hij. Maar blijft vervolgens gewoon liggen terwijl ik de brokkies voor de njala’s pak. Eigenlijk heb ik wel medelijden met slangen. Je zult maar geen handen en voeten hebben maar alleen een lang slungelig lijf waar je het mee moet doen. Dat zal wel de reden zijn dat ze ooit met gif werden uitgerust of met een verfijnde wurgtechniek zoals de pytons. Maar toch “zielepoten”.

Maandag 26 november 

Maria bedankt me namens Paulina nogmaals heel hartelijk voor de kleertjes, maar de poedermelk was niet goed. Van het verkeerde merk. Dus heeft ze van iemand R50 geleend om het goede merk te kopen. Ik kan m’n oren toch niet geloven hoor. Waarom heb ik bij vlagen toch nog steeds compassie met hun niet al te rooskleurige omstandigheden? Aangezien we toch even naar Vaalwater moeten omdat Jan z’n hechtingen verwijderd moeten worden, bestudeer ik het poedermelk assortiment bij de Spar. En wat blijkt: het merk waar Paulina d’r voorkeur naar uitgaat (Nan) is van hetzelfde Nestlé als mijn blikken met starters-voer. Alleen van een andere (smaak-)lijn.

Ik vraag Maria na thuiskomst de twee blikken poedermelk weer mee terug te brengen, maar helaas ...... de andere kinderen hebben dat achter elkaar opgegeten/gedronken en er toen buikpijn van gekregen hetgeen niet echt verwonderlijk is natuurlijk. Maria moet er zelf ook om lachen. Het zal allemaal wel geen kwade opzet zijn maar toch....

Dinsdag 27 november

Potje worstelen

Weer met Onyx naar de dokter om opnieuw tandvleesontsteking vast te stellen. Had ik zelf al gedaan natuurlijk, maar hoe gaan we dit nu oplossen. Raman weet het eigenlijk ook niet (meer) en we proberen het zoveelste antibiotica middel. Bruine pasta in een hele grote plastic injectiespuit. Ik zie het al weer helemaal voor me.... dat wordt worstelen. En ja hoor, het wordt een worstelpartij voor twee personen en 1 kat. Ik geef de wedstrijd op terwijl er nog van die bruine pasta aan m’n vingers kleeft. En dan gebeurt er een klein wondertje; Onyx likt m’n vingers helemaal schoon. Dus kan ik het mooi door z’n voedsel mengen. Twee keer per dag een halve mil.

En in Nederland heeft er weer een schandaal bij. In het medische cirquit. Je hersenen of longen (gedeeltelijk) verwijderd omdat je kanker zou hebben... Shit happens, maar waarom valt niemand in de directe omgeving dat op of trekt aan de bel?

Donderdag 29 november

Onze “krokodil” is al weer een tijdje terug om de uit de boom gevallen Emperor rupsen op te eten. Het zijn er volgens mij twee en ik hoor ze de gehele dag tussen de bladeren en takjes ritselen. Als ik met de camera gereed ga zitten, komen ze niet te voorschijn. En ik heb m’n hielen nog niet gelicht of...

Badgasten

Aan het eind van de middag ga ik m’n 90 baantjes trekken en er vallen altijd wel beesten uit het water te vissen. Een overmoedige sprinkhaan, een mestkever, vlindertjes. Het is een hele grote groene sprinkhaan dit keer die  onmiddellijk met een grote boog van m’n hand springt. De zwarte mestkever daarentegen klemt zich met al z’n hakerige pootjes stevig om m’n wijsvinger. Ik leg m’n hand op de badrand en na enige aarzeling verlaat hij de veilige-vinger-haven. En dan kan er eindelijk gezwommen worden, alhoewel. Ik ben aan m’n tweede baantje bezig al ik een lange gevorkte tong boven de zwembadmuur zie uitsteken. Krokodil komt er heel langzaam en behoedzaam achteraan. Het lijkt wel of die beesten zich steeds oppompen en weer laten leeglopen bij elke stap die ze zetten. Hij klimt helemaal boven op de rand en ik stop om het goed in al z’n glorie en van dichtbij te kunnen bekijken. Maar bij de kleinste of geringste beweging krijgt hij me in de gaten en laat zich bijna letterlijk van de rand vallen.

We kijken vanuit de hide naar de zonsondergang en ik spot pa giraf boven op de rechter heuvelrug. Daar staan twee mooie bomen die boven de rest uitsteken waarin hij gaat staan browsen. Ma en de kinders hangen bij de rivier rond aldus Oliver.

Uitverkoop?

Oliver en Maria kunnen morgenochtend vroeg met Abrie naar Ellisras om 06.30. Dat had ik voor met name Maria geregeld omdat ik haar m’n miskoop-kunst-kerstoom van GAME (grote winkelketen in ZA) heb gegeven. Zo’n opvouwding dat er op het plaatje schitterend uitzag, maar wat in de werkelijkheid een lelijk miezerding bleek te zijn. Ik had haar gevraagd of ze met kerst in Shongoane aan kerstversiering doen, maar daar is geen geld voor. Dus haar gisteren de boom gegeven plus een paar oude ballen. En twee heel oude snoeren verlichting. Ik heb haar voorgedaan hoe je die aan de takken moet vastzetten. Ze is er helemaal verguld mee. Ik heb bij Intratuin naar neppers zitten browsen. En daar zitten zulke prachtige exemplaren bij: de Apies Nordmann Forest Blauw 230 cm LED. Letten jullie aub even op of deze vlak voor kerst in de uitverkoop komt? Want de nepperds hier... echt hoor: foeilelijk.

Vrijdag 30 november

De antibiotica lijkt aan te slaan en Onyx wil weer naar buiten. Hij krijgt mijn standaard boodschap mee: goed luisteren of je apen hoort en NIET met slangen dollen. Binnen een uur staat Jan met Onyx op z’n arm weer binnen die het gevecht met een westlik gestreepte sandslang was aangegaan. Ongevaarlijk maar weet hij het verschil tussen wel/niet giftig? Ik denk het niet. De slang lijkt ongedeerd want we vinden hem niet meer terug.

Janine heeft me in een foto getagd in Facebook met de zojuist van Anka in ontvangst genomen geborduurde lappen. Ze is ontzettend enthousiast en Anka vindt ze ook prachtig. Ook zij zag ze voor het eerst omdat ik ze heel goed ingepakt had. Dus ga ik maar een nieuwe serie ontwerpen.

 

 

 

 

 

 

                            

 

 

 

 
Oktober 2012 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Saturday, 03 November 2012 16:58

Maandag 1 oktober

Elanden drama

We kregen het slechte nieuws over de elanden eigenlijk pas vanochtend. Jan had gebeld omdat we maar niets hoorden. Het was de bedoeling dat de elanden in Madikwe/Morukuru ook in een boma gingen om aan de geluiden en luchtjes van hun nieuwe territorium te wennen. Daarom ook was er lusern meegegaan om ze in de boma te voeren. Maar een aantal “wijsneuzen” hadden de boma afgeraden. Ergo:  ze zijn gewoon letterlijk en figuurlijk voor de leeuwen geworpen terwijl ze mischien nog wel enigszins tranquilized waren.  Over het algemeen heb ik geen hekel aan mezelf, maar nu kan ik mezelf wel wurgen.  En de kalfjes zijn ook verdwenen. De nurse loopt alleen rond. Anka vond dat ik niet niet moest wanhopen omdat ze zich mogelijk ergens zouden kunnen verbergen, maar dat is hoogst onwaarschijnlijk want de kalfjes rennen ten alle tijden achter hun nurse aan, wat er ook gebeurt.

We krijgen bezoek van de apen. Ze gillen, schreeuwen en krijsen er lustig op los. Ik had nog een doos sinasappels die ik in de voerbak gegooid had om de overgebleven eland te lokken, maar ze laat zich niet (meer) zien. Dus nu worden ze stuk voor stuk achter de apenkiezen gestampt. Ze inspecteren de vogelvoerbak ook enpassant en nemen mee wat van hun gading is. De afgelopen dagen lijken de vogels ook wel vertrokken. Het natuurlijke voedsel aanbod is kennelijk weer royaal voor handen.

Ik heb weer een tijdje in de hide gezeten die mijn naam gekregen heeft. Jan heeft immers al Se Pad. Zaterdag j.l. kwamen de mongoosjes rond vier uur en nu hoor ik ze weer aankomen tegen vieren. Ze converseren onafgebroken met elkaar en het is duidelijk dat ze mij ruiken. Hopelijk wennen ze eraan. Lang niet allemaal durven ze te komen drinken, maar een paar waaghalzen zitten er toch tussen. Ze gaan helemaal te water, liggen in het zand te rollen waarna ze luid kwekkend weer vertrekken. De varkens komen ook even drinken, lijkt ook wel ca. hetzelfde tijdstip. Ma gaat te water, schuurt haar gat aan de bodem en klimt er weer uit waar ze zich lekker aan een rotsblok gaat staan schuren.

                   

Ik loop terug via het pad waar langs de boma opgezet was. Behalve een paar afgezaagde takken en bandensporen is er niets meer van te merken. Bij de ronde wildsuiping tref ik de giraffenfamilie. De twee kinders laten zich graag fotograferen, maar mams heeft er geen zin in. Als ik het haar vraag of ze ook op de foto wil, draait ze zich om. Pa staat tussen de takken, dat wordt dus geen mooi plaatje.

 

De oudste is een bulletje, de kleinste een meissie. Ik sta er vlakbij dus kan heel goed zien dat er bij het kleintje echt niets onderaan bungelt.

Jan is al weer geruime tijd aan het werk aan de rooftent constructie en komt herhaaldelijk tot de ontdekking dat hij een bepaald boutje of moertje niet heeft. Of hij komt tot  denk-meet-constructie foutjes die hersteld moeten worden. Hijzelf noemt het “modifications” hetgeen veel minder dramatisch klinkt!  Elke dag is hij er echt uren zoet mee. Als het eind resultaat daar is, zal ik hem aan mijn lezerspubliek tonen!

Het is een prachtige warme dag geweest en Onyx  maakt er een potje van. Dat wordt dus weer rondlopen met de zaklamp. Uiteindelijk tref ik onze deugniet gewoon bij huis waar z’n ogen oplichten in de lichtbundel.  Het is ongetwijfeld een erg spannende avond voor hem geweest.  

Woensdag 3 oktober

Het lukt me om bij Home Affairs de permanent residence plakker in m’n nieuwe nederlandse paspoort te krijgen. De immigration officer is toevallig niet aan het lunchen. Een al oudere man die mijn originele permit en paspoort aanneemt en waar ik niet veel aan hoef uit te leggen. Hij verdwijnt met de paperassen naar een achterkamertje. Het gebouw staat stampvol met swartmense, ik ben de enige witte. Er valt een haarklipje op de grond dat kennelijk aan de riem van m’n tas zat. Het klipje wordt mij  keurig door een meissie-met-glimlach terugbezorgd. En dan verschijnt er opeens een jonge keurig uitziende man uit het niets die mij vraagt of ik al “attended” ben. Ik kijk hem verrast aan en zeg dat ik inderdaad al geholpen wordt en thanks very much for asking.  Die is echt niet van hier aan z’n manier van praten en doen te zien. Energiek en met vlotte pas verlaat hij het gebouw terwijl hier vrijwel iedereen altijd loopt te sloffen met hangende gebogen schouders.

Bij Clicks zijn we langer bezig: Jolandi is er weer en (ik lieg niet) het duurt 40 minuten voordat Jan z’n bestelling in handen krijgt met een kilometer papierwerk en 5 verschillende (voor 6 verschillende medicijnen) rekeningen.  De rij-wachtenden-achter-u wordt langer en langer. Maar Jolandi heeft intussen haar hart gelucht, heavily understaffed en al twee maanden geen salaris gekregen.  Daar zou ik ook zwaar de pest over inkrijgen.

Jeanetje

En weer laat Onyx het afweten.  Om negen uur loop ik nog een keer een rondje in het donker met de zaklamp. Geen kat te bekennen. Ik blijf stilstaan om te luisteren of er mischien toch ergens iets  ritselt of kraakt. En dan hoor ik grrrrrrrrrrr, grrrrrrrrrr, grrrrrrrrr, of woorden van gelijke strekking. Aha, dat is Jeanetje in een boom en die zit daar echt niet voor de lol te grommen. Ik klauter over een paar rotsblokken richting het geluid. Ik spot Jeanetje in de boom en Onyx eronder. Het is maar een klein boompje en ik kan haar bijna aanraken. Het is zo’n prachtig katje alhoewel het helemaal geen kat is. Het is een large spotted genet waarbij “large” niet slaat op de omvang van de genet, maar van de vlekjes.  Ik praat even met haar dat ik die vervelende ongehoorzame Onyx zo meteen in z’n kladden zal grijpen en zij weer kan doorgaan waarmee ze bezig was. Fourageren op het keukenafval.

Ik pak Onyx op, hang hem zoals gebruikelijk over m’n schouders en loop terug naar huis waar hij op z’n avondmaal aanvalt.

Donderdag 4 oktober

Obamadrama

Afgelopen nacht schijnt Obama het er bijzonder slecht te hebben afgebracht in heet eerste debat en stond Mitt Romney leugens te vertellen aldus de commentatoren. Volgens de factcheckers 38 leugens in 37 minuten. Ze horen natuurlijk allebei niet in het Witte Huis thuis want er is werkelijk nul komma nul aandacht voor natuur, milieu en klimaat-verandering. Het zijn gewoon slaven van de zeer invloedrijke niets ontziende landschaps verwoestende en vervuilende oliemaatschappijen en de wapenindustrie. Maar MR aan het roer zou een absolute natuurramp van ongekende omvang zijn. Een mormon moron met 5 kinderen. Wat is dat nou voor een voorbeeld voor een natie in een toch al zwaar overbevolkte planeet?

Het is vandaag verder erg warm en het zwembadwater komt op temperatuur. Kortom: het zwembadseizoen kan op dierendag geopend worden verklaard. Het water is 26° en de water-kwaliteit waar ik de laatste dagen al veel aandacht aan had besteed redelijk op orde. Maar er moet wel een nieuwe chlorinator komen. De cellen van de bestaande zijn versleten. Vraag me niet hoe het werkt, maar het apparaat weet het zout in het water om te zetten in de juiste hoeveelheid chloor.

En Pa kameelperd komt bij het huis drinken. Hij staat me een poosje roerloos aan te staren en loopt een stukje dichter naar de hide-bij-het-huis. In no-time staat hij ook op Facebook natuurlijk.

 

Vrijdag 5 oktober

Om 07.00 gaat de telefoon dat er iemand voor het hek staat. Ik begrijp er niets van, slechte verbinding, maar ergens meen ik het woord “Siemens” te horen. Kennelijk dat koelkamer-figuur-uit Ellisras-zonder-enige-vorm-van-vooraankondiging. Jan schiet snel in z’n shorts en gaat de poort openmaken. Hij komt met een onbekende jongeman terug. Inmiddels komt  er een SMS binnen van  kennelijk diezelfde jongeman die gisteren om 18.00 uur al verstuurd is. Het is ene Eddy die meldde dat hij om 04.30 uit Pretoria  zou vertrekken en of ons dat schikt. Hij is officieël Siemens agent en heeft het nieuwe zeepbak-onderdeel bij zich. Geroutineerd haalt uit de vaatwasser uit elkaar, vervangt het onderdeel en test of de rest van de machine nog goed functioneert.  Ik vertel hem dat we sinds mei al bezig zijn met Hirsch. Altijd hetzelfde gezeur met die extended warranties zegt hij, ze doen er werkelijk alles aan om er onderuit te komen totdat de mensen uiteindelijk de moed opgeven.  Hij drinkt een koffie en  vertelt dat hij vroeger vaak in Ellisras kwam om op impala en blesbokken te jagen. Maar dat hij dat geruime tijd niet meer gedaan heeft. Houden zo raad ik hem dringend aan en geef hem mijn visite-kaartje voor het geval hij zonder schietijzer van het bushveld zou willen komen genieten.  We bedanken hem hartelijk voor de service en wensen hem goede reis naar Hartebeespoortdam waar z’n volgende klus wacht.

Maria vertelt dat ze dinsdag met Tanya naar Home Affairs moet om een vingerdruk te laten afnemen. Het bewijs dat je nog in leven bent en de kinderbijslag aldus niet voor een reeds overleden kind wordt geincasseerd. Eigenlijk hetzelfde ritueel dat Jan elk jaar moet ondergaan, zij het dat hij met een stempel van het politie bureau kan volstaan. Verder vertelt ze dat Paulina d’r kind de 21e oktober geboren wordt. Inderdaad een meisje aldus de kliniek waar ze gisteren was. En dit nu komt ons wel heel erg ongelegen uit in verband met Jan’s ziekenhuis opname van de 22-26e oktober. Oliver moet het katten-verzorg-kunstje dus ook maar snel leren. En dat kan van de 12-15e als wij naar Anka en Ed in Morukuru gaan.

Gisteren hadden we een sikkel voor Maria gekocht. We troffen haar onlangs in haar vrije tijd langs de kant van de weg en hadden geen idee wat ze aan het doen was. Dat bleek grassnijden te zijn om een bezem van te maken voor haar huis in Shongoane. Volgens Oliver is daar in Ellsiras ook veel vraag naar en ze betalen er wel R20 per bezem voor. In dit geval een lange schoof gras die aan het ene uiteinde met een streng gras is omwikkeld. Maar waarom maak je er dan niet meer om te verkopen had ik hen gevraagd. En daar krijg je geen weer antwoord op. Dus proberen we het maar op deze manier om hen aan een beetje meer inkomen te helpen door de juiste tools ter beschikking te stellen. Want formeel blijft de sikkel ons eigendom.

Jolanda Sap

Ze is met een mes in haar rug opgestapt. Ze was absoluut niet my cup of tea,  en bij het Kunduz accoord had ze voor mij dan ook helemaal afgedaan.  Ze leek wel een tochtige koe die er alles, ondanks forse tegenstand binnen de partijj, aan deed om er bij te horen en voor vol aangezien te worden.  Het is nogal simpel: òf je stuurt iemand de laan uit direct na de verpletterende nederlaag, òf je staat in voor de consequenties dat je haar niet naar huis gestuurd hebt. Integendeel: zelfs met de mond beleden hebt dat ze vooral aan moest blijven. De hele partij top, inclusief dat stomme schaap van een Weening, moet gewoon opstappen. Feitelijk moet de hele partij zich gewoon opheffen. Volkomen overbodig geworden en naar “groen”  wenst (helaas) toch geen hond (meer) te luisteren. Groen is uit – uitleven en uitwonen van de planeet in sneltreinvaart is helemaal in. Wereldwijd.

Helaas wordt Naomi door de jury  naar huis gestuurd. Wel terecht hoor want de andere 3 paren waren echt beter. Maar ik vind het desalniettemin zo ontzettend knap, dat je in zo korte tijd je tot een vrijwel professionele danser kunt ontwikkelen. Echt geweldig!  Dit vond vorige week zaterdag al plaats, maar het wordt hier met bijna een week vertraging pas uitgezonden.

Na het avondeten is de afwasmachine zoals gebruikelijk aan het werk gezet. Als hij klaar is met z’n afwasrondje blijkt het zeepbakje zich niet geopend te hebben. We hebben dus te vroeg gejuicht!.

Zaterdag 6 oktober

Ik heb heel veel tijd in de nieuwe hide doorgebracht. Behalve een aardwolf (best zeldzaam) niets maar dan ook niets gezien. Wel hoefgetrappel gehoord maar dat is dan ook alles. Op de camera trap trof ik wel de overgebleven nursing eland-zonder-kalfjes en ouwe Clicks. Daarbij staat nog een eland die ik eigenlijk niet goed kan zien of de nachtfoto. Clicks liep al jaren alleen omdat hij kennelijk van de troon gestoten was, maar heeft zich nu bij het vrouwtje met haar kromme achterovergebogen horens gevoegd. Daarom was ze waarschijnlijk ook tot nurse gemaakt, ons lelijke misvormde eendje. Want elanden horens horen fier rechtovereind te staan.

En de camperopbouw is helemaal klaar en ziet er prachtig uit. Maar de proof-of-the-pudding-zal-the-eating zijn en daar komt het voorlopig even niet van ivm ons a.s. Morukuru en ziekenhuis bezoek.  

Youp van ’t Hek schrijft op Twitter over de SAPloze dag en het bestuur blijkt opgestapt. Nu de verevening van de partij nog...

Zondag 7 oktober

Het is ongelofelijk warm en het duurt twee uur voordat ik alles van water voorzien heb. De kas, alle potplanten, de bakken met clivia’s en afrikaanse lelies en daarbij trap ik bijna op een dood slangetje. Een jonge black mamba en z’n kop ligt er naast. Raja en Luna leven nog, maar Onyx? Want hij is waarschijnlijk de dader terwijl ik hem elke ochtend zo goed waarschuw: NIET MET SLANGEN DOLLEN plus nog een paar andere indringende boodschappen. Boter aan de galg.  Gelukkig treft ik hem een paar uur later ook levend en wel aan.

Kudu dag

Ik ga na het baantjes trekken de sundowner in de nieuwe hide genieten. Het is kennelijk kudu dag want eerst komen er 4 grote bullen met trophy size horens. Daarna het groepje van 6 met de twee jonkies van het vorige seizoen en er is 1 jong bulletje bij. En daarna verschijnt er een hele oude bull. En allemaal zien ze me en staan me aan te kijken zonder zich er verder veel van aan te trekken. Na het eten ga ik nog een poosje terug en dan komen er alleen 5 zebra’s drinken. De solar floodlight werkt hartstikke goed!

Maandag 8 oktober

De hele elanden-affaire heeft niet alleen elanden levens in Madikwe en hier gekost, maar tijdens de helicopter vlucht zijn de zebra’s uit angst kennelijk tegen het hek aan geramd. Dat kun je zien aan de sporen op de plaats des onheils. Er zitten al twee dagen herstelwerkzaamheden in inmiddels samen met Klaas van de buren, en er moeten een aantal droppers worden gekocht om het hek weer helemaal in orde te krijgen. Droppers zijn lange ijzeren dunne palen waar de draden van het fence aan vastgemaakt worden. Als we de balans opmaken, valt deze negatief uit.

Woensdag 10 oktober

Gisteren was het de gehele dag zwaar bewolkt en vannacht volgde er dan eindelijk een druppie regen. Meer dan 3 mil hebben we niet gekregen. Ik ga met Onyx naar de vet. Hij is toe aan z’n jaarlijkse vaccinatie en de laatste dagen heeft hij een slechte adem en loopt constant met de z’n rechter mondhoek langs alles te schuren. Ik probeer in z’n mond te kijken en bespeur rode irritatie. Zoals gebruikelijk blèrt hij de gehele weg. In Ellisras is er al weken sprake van een omleiding over een zanderig gronderig pad. Niets mis mee zolang het droog blijft, maar nu is het in een grote modderpoel veranderd waarover je me een gewoon autootje nauwelijks kunt rijden. Eenmaal bij de vet constateert Raman erg veel tandsteen  en een kies die behoorlijk ontstoken is en bacteriën vrij spel gekregen hebben. Ook Castor had destijds een zwak gebit en ondanks alle zorg die er aan besteed werd, was hij op z’n 8e bijna al z’n tanden kwijt. Lijkt dus een Abessijnen-afwijking te zijn.  Het tandsteen verwijderen moet onder narcose gebeuren en hij durft dat nu niet aan omdat Onyx vanochtend een beetje gegeten heeft. Onder narcose zou hij kunnen gaan braken en daarin stikken. Dat risico gaan we dus niet aan. Het wordt a.s. dinsdag omdat we de 12e naar Madikwe gaan. Ik laat Onyx even bij de vet achter omdat ik bij Pick ’n Pay een paar (braai-) boodschappen moet doen. En ik durf het niet aan om Onyx in het bakkie achter te laten. Stel het wordt gestolen of ruiten ingeslagen. Omdat Klaas en Kleinbooi  van buurman Schutte Oliver keurig helpen met rotzooi opruimen en fence herstellen, zullen we hen zaterdag a.s. een braai aanbieden. Helemaal niet nodig natuurlijk want Oliver helpt hen ook in voorkomende gevallen, maar gewoon een teken van waardering.

Hollandse stroopwafels

In de winkel trof ik Heide Bär van het Mokolo Nature Reserve samen met een grote zwarte man Anton en Lee. Ze vertelt dat ze a.s. zondag op bezoek komt. Dat is wel heel erg toevallig en ik vertel haar dat we dan in Madikwe zijn. Dan wordt het volgende week zondag, gewoon even op de thee. Ze is hartelijke welkom samen met Heinz, maar eerst zien en dan geloven. Ze heeft hollandse stroop-wafels gevonden in de winkel. Daar zijn wij ook een paar keer ingetrapt: niet te (vr)eten en volgens mij zwaar over de datum. Heide had een hollandse grootmoeder, dus zij is erg blij met haar aanwinst. Hopelijk bevallen ze haar beter dan ons.

Samen met Onyx rijd ik weer naar huis en ook zoals gebruikelijk; hij roert zich nauwelijks. Ik vind het altijd zo vervelend als zo’n beestje zich niet helemaal lekker voelt en kennelijk kiespijn heeft.

En internet ligt er weer eens uit. Zaterdag j.l. ook al. En nu we sinds september j.l. ervoor moeten betalen is het des te pijnlijker al die storingen. In september kreeg ik een extra factuur voor extra gebruikte data. Ik had per email nog voor de zekerheid gevraagd: we’re on a debit order right? Yes you are on a debit order was het schriftelijke antwoord. Een dag later krijg ik een telefoontje van de provider dat ze vergeten zijn ons sinds februari vorig jaar te belasten en of we maar even willen nabetalen. Maar dat een betalings regeling mogelijk is. Lieve kind, destijds heb ik een debit order afgegeven, en als jullie daar om jullie moverende redenen geen gebruik van maken, dan is dat niet mijn probleem. Na enig heen en weer praten kon ze niet anders dan dat toegeven. Afgesproken werd dus om vanaf september keurig elke maand het bedrag van de rekening af te schrijven middels de automatische incasso. Maar dan verwacht ik wel waar voor m’n geld.   

 

Vrijdag 12 oktober

Morukuru paradijs!

Om half tien vertrekken we naar het Paradijs oftewel naar onze Morukuru Family! Het is zwaar bewolkt en binnen een kwartier begint het te gieten. Wel/niet blij want op het Hermanusdoringpad  -een 27 kilometer lang zandpad- is het vervelend rijden. Maar we liggen redelijk opschema. Ik heb Quintin laten weten om 12.55 bij de gate van Vance te zijn. We arriveren er om 12.45 uur en Calvin staat ons al op te wachten. We kennen Calvin (nog) niet maar hij is een nieuwe ranger. Zijn partner is chef, maar ze is op het ogenblik in Kaapstad. De wegen in Madikwe hebben ook zwaar te lijden gehad onder de recentelijke hevige regenbuien, dus het is een grote glibberpartij. Wij hadden begin september al regen, maar hier is de eerste regen pas de afgelopen dagen gevallen en dat is goed te merken, want er is nog geen jong blad of gras te bespeuren, enkele uitzonderingen daargelaten.  Bij het Owners House worden we door de staff, Lucy, Quintin, Anka en Ed opgewacht met zang en drank. Lucy verwacht in Januari haar tweede kind, een meisje dat Grace heet. Maar aan  Lucy’s omvang te zien wordt dit meisje nog groter dan Oliver. De ontvangst is altijd net als een warm bad.

En zoals altijd zijn er kadootjes: een prachtige agenda van Anka’s kookclub vriendin Janine en een prachtig leopard shirt waar Anka tegenaan gelopen was. Het staat beeldschoon!

We lunchen binnen want buiten kan het weer maar geen besluit nemen: wel/niet regenen. Chef Kevin maakt altijd 5 x zoveel klaar dan er opgaat, alhoewel..... Wraps in 3 varianten en een grote salade. Konijnenvoer voor Maya aldus Ed. Dat dit alles wordt weggespoeld met wijn mag geen verrassing (meer) heten. Vanwege het nare weer geen game drive, maar een tochtje naar de hide voor de sundowner, ook zonder ondergaande zon lukt dat heel goed.

’s Avonds eten we chinees. Anka heeft het hele Conimex assortiment uit NL meegesjouwd. Toen Jan in NL was had hij graag een keer chinees gehad, maar dat was er bij ingeschoten en Anka was dat niet vergeten. We gaan met z’n allen de keuken in om mee te rommelen in de potten en pannen. Uiteindelijk komen de heerlijkste dingen op tafels zoals een heel goed geluke Foe Yong Hai met garnalen.

Zaterdag 13 oktober

We verhuizen naar het Farm House omdat Anka’s zus ook op bezoek komt: Joze en Wilbert met hun zonen Pepijn en Stijn en dochter Frouke. Anka’s moeder is ook van de partij en Wilbert’s ouders ook. En dat past precies in het Farm House. Wij slapen in de pilots room waar niets mis mee is. Ze zijn vanmorgen op ORT aangekomen en met de EPZ naar Madikwe gevlogen. En ze hebben honger. We eten buiten omdat het zonnetje pogingen doet om door te breken. Diverse pizza’s, kipnuggets, salades: het gaat allemaal SCHOON op! Zelfs Kevin kijkt z’n ogen uit. Daarna nog aardbeien en ananas ijs dat Anka zelf gemaakt heeft toen ze vorige week haar kookclub op bezoek had. 10 meiden bij elkaar. De staff zal hun handen er aan volgehad hebben vrees ik zo!

Daarna ondergaan een aantal van ons een heerlijke voetmassage door Heidi en Hayley. Ze zijn hier gewoon blijven hangen en Ed gaat nu dus maar een Spa inrichten waar zij hun behandelingen kunnen voortzetten.

Vervolgens op game drive; een meisjes en jongetjes vehicle. Wij hebben Neil als ranger en Vixen als tracker. En net zoals Gummy, hij ziet ALLES. In de modder komen we verse leeuwen sporen tegen met welpjes. En wat er ook moge gebeuren, deze gaan we vinden! We rijden een paar honderd meter achter de sporen aan als we de 2 moeders ontdekken. Zonder welpjes. Maar dan begint 1 moeder te roepen en in no time verschijnen er 7 welpjes. Ze komen vrolijk aangedarteld en de moeders nemen hen mee naar onze vehicle. Ze worden gewoon echt geshowed. Ze ravotten, buitelen over elkaar heen een gaan vervolgens bij 1 van de moeders liggen drinken. De andere komt aan mijn kant naat ons vehicle liggen. Ik kijk haar aan en zeg: vertel op, hebben jullie onze elanden opgevreten? Ze kijkt me recht aan met een misterieuze glimlach rond haar lippen. Het zijn de twee leeuwinnen waarvan wij een paar jaar geleden een schilderij lieten maken. Toen hadden ze vijf welpjes. Hier is trouwens over nagedacht om gelijktijdig je kinderen te krijgen en (op) te voeden en de welpjes mogen drinken bij wie ze willen. Via de radio zijn de mannen ook ingelicht, maar de show lijkt over als zij arriveren.

 

Het is al laat in de middag zodat de foto’s niet zo kleurrijk zijn. In het donker spotter we nog een “nag apie”(bush baby)  met z’n giga grote ogen.

Daarna gaan we terug naar het Farm House voor drinks and dinner. Maar eerst moet ik in bad dat al geurend en dampend voor mij klaarstaat onder de flonkerende sterrenhemel!

Op het menu staat..... Eland! Ed en de staff moeten er ontzettend om lachen en wachten met spanning mijn reactie af. Nou ja Ed, als ik dat geweten had dat je ze voor de slacht gekocht had.... Maar de medaillons blijken uit de vriezer gekomen te zijn. En ik krijg een stukje heerlijke zalm. Ik had tegen Kevin gezegd: take your smallest possible portion in mind and than take half of that for me. En dat is redelijk gelukt.  

Zondag 14 oktober

Pepijn, Jan en ik zijn de enigen die op gamedrive gaan met Neil. We stuiten als eerste op een kudde olifanten en daarna twee Leeuwen vlak bij Jacy’s lodge. En dan is het tijd voor hot chocolate met trommeltjes vol lekkers waar Pepijn zich over ontfermd. We hebben eigelijk best veel gezien vanochtend: rooibok, springbok, black impala, njala, kudu, olifanten, leeuwen, giraf, zebra, en blou wildebeest. Bij thuiskomst staat het ontbijt te wachten en de achterblijvers blijken lekker uitgerust.

Na het ontbijt rommelen we een beetje aan rond het zwembad tot de lunch. Frieten, spiezen en salades, gewoon gezellig op de veranda aan de grote ronde tafel met de borden op schoot. Een ook deze lunch wordt eer aan gedaan. En Stijn wil poppetjes van ons maken. Een electronisch adressenboekje waarbij je o.a. je eigen coupe, oogkleur en kleding kunt kiezen. Hij heeft al een heleboel poppetjes die we allemaal te zien krijgen. Na de lunch volgt een heerlijke body massage en de oma’s laten hun teennagels mooi verzorgen en lakken,  Froukje krijgt mooie roze nageltjes.

En dan is het alweer bijna tijd voor de gamedrive. Opnieuw worden de bokken van de geiten gescheiden. Wij gaan met Neil de berg over waar Vixen in de verre verte een rhino spot. We proberen dichterbij te komen, maar een diepe kloof verhindert dat uiteindelijk. Maar toch zien we er vier en weet ik er toch nog 1 op de foto te krijgen. De mannen worden via het Morukuru-kanaal ook getipt maar ze zijn te ver weg. Het is niet langer toegestaan om rhino-sightings via de openbare kanalen te melden vanwege het niet aflatende poachen. We staan inmiddels op 460 (van de nog overgebleven 20.000) dit jaar. Dan stuiten we op dezelfde groep olifanten als vanochtend en zien en passant rechts van ons de twee leeuwinnen met hun 7 welpjes.

 

De heren aan de andere kant van de berg spotten alleen de hele grote groep buffels, nou die gaan wij dan ook nog even bekijken om elkaar vervolgens te ontmoeten voor sundowners bij een waterhole waar de olifanten ook op afkomen. Zij drinken water, wij booze!

Als we terug naar het Farm House rijden is het al donker dus moet de spotlight aan. Maar de onze begeeft het. De mannen vinden op een andere route twee leeuwen met hun spotlight. Wij rijden er ook naar toe. We zien eerst de broer die z’n zus roept die iets verder op in het veld ligt. Hij roept zachtjes om zich niet aan een eventuele andere dominante leeuw te verraden die hem dan ongetwijfeld uit diens territorium komt verjagen. Zus komt aangelopen en hij geeft haar een joviale mep op haar rug en na elkaar uitgebreid begroet te hebben, vervolgen ze samen hun weg. We laten hen verder met rust. Helaas geen luiperd dit keer, maar hadden we een werkende spotlight gehad, dan had Vixen er ongetwijfeld een voor ons gevonden.

Het diner bestaat uit calamari salade en tuna als hoofdgerecht. Maar de tonijn heeft te lang in de oven gestaan en is gewoon niet lekker (meer). Kevin heeft nog een heleboel kneepjes van het vak te leren.

Maandag 15 oktober

We ontbijten in de tuin waarna wij onze tassen pakken om de reis naar huis te aanvaarden. Zoals gebruikelijk komen we met tweemaal zoveel terug als op de heenweg. Het Conimex restant, twee flessen Zwarte Kip, pepernoten, kruidnoten, speculaas en de spulletjes die ik in NL naar Anka had laten sturen om veilig hier in Z.A. aan te komen. We nemen hartelijk afscheid van iedereen en Joze en Wilbert beloven een volgende keer zeker een bezoek aan ons in te plannen. We zien elkaar in ieder geval eind april weer omdat Ed dan z’n 50e verjaardag op Morukuru viert.

Op weg naar de uitgang komen we als eerste een dode black mamba tegen, tsessebe en sable. Maar als we het reserve verlaten hebben, gaat de game drive gewoon verder met girafs, zebra’s, blou wildebeeste, nog meer sables, rooibokkies, kudu’s, etc.

Klerezooi

Vlak voor ons rijdt een auto die een paar kilometer verder een dame uitlaat op een kruispunt. Ze steekt haar hand op en wij vragen waar ze naar toe wil. Dat blijkt Dwaalboom te zijn, maar daarbij komen wij niet in de buurt. Ik vertel haar dat wij naar Ellisras moeten. En dan noemt ze de naam Atherstone. Dat is het nature reserve waar wij langs rijden. En daar blijkt ze naar toe te moeten, op bezoek bij haar broer die daar ranger is. Ze blijkt Constance te heten, uit Botswana te komen en is niet erg spraakzaam want ze heeft het te druk met haar zak fastfood leeg te kanen. Wij denken: leuk komen we daar ook eens binnen bij dat reserve, maar ze blijkt er bij de staffquarters uit te moeten. En wat we daar zien.... zo’n klerezooi heb ik zelden in m’n leven gezien. En we zijn inmiddels wat gewend in dit land.  Ik kan er eigenlijk geen woorden voor vinden om het te beschrijven. Ze bedankt ons hartelijk voor de lift en ik geef haar mee dat ze toch wel ongelofelijk geluk heeft gehad. Want normaal gesproken komen wij op die 100 kilometer kaarsrechte weg vol potholes geen sterveling tegen.

Slachtoffer

Bij de citrus farm vlak bij Hermanusdoring kopen we een net sinasappels en om drie uur zijn we weer thuis. Met de poezen is alles dik in orde, met een van onze twee houten giraffes niet. Luna en Raja hebben elkaar wild achterna gezeten waar bij 1 giraf tegen de vloer knalde en z’n kop verbrijzelde. Maar Maria heeft alle onderdelen bij elkaar gezocht en nu maar proberen het arme beest weer te lijmen. Het is al de derde keer dat ze er een omlopen. Op een nabij gelegen tafeltje stond een houten rhino die we onlangs in Hartebeespoortdam kochten. Maria had hem veiligheidshalve ook maar opgeborgen.

Er is 20 mil regen gevallen afgelopen vrijdag en daar zijn wij heel erg content mee.

Dinsdag 16 oktober

We gaan naar Ellisras met de koelboxen en Onyx voor z’n gebitsbehandeling. We kunnen hem pas na 1500 weer ophalen en Jan heeft geen zin om te wachten of om iets toeristisch te doen. Na P’nP gaan we dus linea recta terug. Om twee uur ga ik weer richting Ellisras, maar Onyx is nog niet goed bij. Pas om half vier mag hij mee en helaas moest er toch een kies getrokken. Raman vreest dat de volgende keer er nog 1 aan moet geloven. Ook hij denkt dat de zwakke tanden een ras-gebonden afwijking zijn want het is abnormaal dat je nog voor je 3e verjaardag al zulke slechte tanden hebt. We spreken af elk half jaar in het vervolg z’n gebit te laten behandelen en ruim R1000 armer kunnnen we weer naar huis. We hoeven niet zelf antibiotica te spuiten, Onyx heeft namelijk een langwerkende kuur ingespoten gekregen. Voor aanvang van de behandeling werden mij nog injectienaalden en antibiotica in het vooruitzicht gesteld. Kun je nagaan in welk razend tempo de vooruitgang op medisch gebied hier plaatsgrijpt!

Bij P’nP hadden we rubber laarzen voor Maria gekocht. Ze draagt altijd tennis schoentjes en die gaan in het natte zand en stroompjes water over de paden helemaal zum Kloten. Gele met poezen erop. De andere met leopard print waren er niet in haar maat. Maar zij vindt ze prachtig en is er hartstikke blij mee!

Jan had ook de Mogol Post meegenomen en daarin lezen we dat Cassy dood is. Pas 41 jaar. Hij was met gillende sirene naar het ziekenhuis gebracht, maar het had niet mogen baten. Hartfalen. Cassy zat jaren bij Bou-en-Hardeware achter de kassa waar wij vooral in de begin periode  heel vaak kwamen. Hij noemde Jan altijd “Oom Jan” en was vorig jaar overgestapt naar de Toyota garage. Of er een causaal verband is weet je maar nooit maar hij was veel te zwaar.

Donderdag 18 oktober

Dinsdagavond –nacht was er noodweer losgebarsten. In onze hide bij het huis was al het meubilair op z’n kop tegen  1 kant aan geblazen en de mast in Steenbokpan, die ons van internet voorziet, onherstelbaar beschadigd. Ergo: we zitten sindsdien zonder enige vorm van communicatie en de kans dat het vandaag weer hersteld zal zijn is niet bijster groot.

Janine (voornoemd) heeft een hele mooie woonwinkel en ze wil daarin graag kussens gaan verkopen die je hier aantreft met opgenaaide kraaltjes, schelpjes etc. Als je die kant en klaar koopt zijn ze al zo duur dat je ze in NL nauwelijks tot niet met winst kunt verkopen. Ik had dus in Vaalwater bij het atelier gevraagd wat zo’n kussen daar zou moeten kosten, althans het borduren ervan want de Janine zorgt zelf voor de lappen. En dat bleek een zeer aantrekkelijk alternatief, dus heb ik een heleboel lappen meegekregen. Ik verzin zelf de patronen, knip de circels uit en zet die met een rijgdraadje vast op de plekken waar ze volgens mij moeten komen. Best leuk eigenlijk en nu maar hopen dat het atelier er iets moois van weet te maken en wat met trots in NL verkocht kan worden.  

En het heeft even geduurd, maar de ijsvogeltjes hebben weer een plekkie gekregen. Op de waterfeature waar Jan twee kleine gaatjes geboord heeft waar twee stukjes koperen pijp ingelijmd zijn waar de ijsvogeltjes “opzitten”      

’s Middags loop ik opnieuw een rondje over het terrein om de card in de camera trap terug te zetten en naar sporen te kijken. In het natte zand zijn die nu extra goed zichtbaar. Ik zie oude Clicks z’n sporen en vlak bij huis was een aardvark aan het graven van een nieuw hol begonnen. Dit nachtdier zie je zelden tot nooit behalve op de camera trap dan. En sedert vorig jaar had ik geen tarentale (guinnea fowls/pintade/parelhoenders) meer gezien, maar nu stuiven er 3 – 4 stuks verschrikt en luid krijsend op als ik langsloop.

Martine Tanghe (Belgische nieuws op BVN) brengt ons het treurige bericht dat Sylvia Kristel is overleden. Ook  nog zo jong. Haar levensstijl was ook niet echt het recept voor een lang en gezond leven, maar aan de andere kant: Keith Richards is er nog steeds en die maakte het volgens mij destijds nog bonter dan bont.

Zaterdag 20 oktober

Eindelijk weer internetverbinding en onveranderd vreemd naar grijs, naargeestig en motterig weer. Ik ga naar de nieuwe hide om de camera card en batterijen op te halen die gerecharged moeten worden. Ik tref er de voltallige giraffen familie. En op de card staan kudu’s-In-de-regen, de  twee elanden en de giraffes.  

Maandag 22 oktober

Met de lappen van Janine gaan we naar Tanya waar we prachtige kleuren beads/kralen zoeken bij de lappen. Het wordt vast heel erg mooi; ik heb er alle vertrouwen in. Tanya ontwerpt zelf ook veel en heeft net een photo-shoot in Capetown achter de rug voor haar bead-atelier waar ze 19 mannen en vrouwen aan het werk heeft. Jan heeft foto’s van de meiden gemaakt om naar  Janine te sturen ter staving van de echtheid van de afrikaanse huisvlijt. Er klinkt veel gegiechel en gelach uit het atelier op. En hij is met de jongens naar de machines wezen kijken die het leer voor de riemen en sandalen uitstanzen.

Op de terugweg rijden we langs Magdaline Mokonyane om de DVD met de film van Ton van der Lee af te geven. Lebo komt ook aangelopen en is prachtig gekleed in een hemelsblauwe nauwsluitende jurk. Een prachtige meid!  Ze gaat 17 november trouwen in een “traditional dress” what ever that may be. En de boeken van Ton zijn er niet meer. Die zouden bij Gustav liggen... Als we bijna weer vertrekken komt pa ook aangereden, althans hij heeft een lift gekregen met een politie auto. En als ze willen mogen ze weer een keer hout en kruiden komen verzamelen! Gustav z’n kantoor blijkt gesloten dus dan maar gebeld: hij heeft geen boeken en weet zeker dat Magdaline die ook niet bij zich had. 5 boeken pikpoten.

Op de heenweg naar Tanya waren we nog even bij het bush Stop Cafe een shake gaan drinken en ontmoetten de familie Yvonne en Ton Jansen van Kololo. Yvonne heeft m’n boekje gelezen en wil graag een keer op bezoek komen. Maar eerst gaan ze met hun Ranger Richard naar het Kruger Park. Richard heeft zich zojuist op het allerhoogste FGASA niveau gekwalificeerd waarmee hij nu ook big-5-bush-walks mag maken. En dat gaat hij nu op Yvonne en Ton oefenen in het Kruger. Andere  gemeenschappelijke vrienden Anitra en Rens komen begin november ook naar Kololo dus wie weet ontmoeten we elkaar daar allemaal tussen de bedrijven door.

Toen we naar huis reden, troffen we midden op de weg een gloednieuwe roldeur voor een garage. Hij was helemaal afgerold en Jan wilde er gewoon omheenrijden. Maar ik wilde stoppen om het ding in ieder geval aan de kant te trekken. Je zult er als klein autootje in het donker maar tegenaan kletteren en het ding door je voorruit krijgen.... ik moet er niet aan denken. Dus werd het ding in het gras gesjord. Toen we onze weg vervolgden, kwam er uit tegenovergestelde richting al heel snel een truck aangesneld met ...... nieuwe roldeuren. Kennelijk had de chauffeur z’n verlies gemerkt.

Dinsdag 23 oktober

De hele nacht heeft het geonweerd. De bui(en) bleven maar tussen de twee heuvelruggen die ons omringen heen en weer zwalken. We hebben ook 28 mil regen gekregen, een hartstikke goed begin van het regenseizoen. Blijft moeilijk te begrijpen in NL dat wij blij zijn met elke druppel die we krijgen!

Donderdag 25 oktober

Staff off-grid??

Henk van Herwaarden is van de hospitality (24Riviere) overgestapt op solar. En vandaag komt hij bij ons meters plaaten om het energie verbruik (beter: de pieken en dalen) te meten en te kijken hoe we de Eskom rekening met zon nog verder omlaag kunnen krijgen. Met alle drastische middelen zitten we al op 1/3 van toen we hier kwamen wonen en dat moet nog verder omlaag met de komende vijf jaar elk jaar 16% prijsverhoging in het verschiet (na de meer dan verdubbeling die we al voor onze kiezen kregen). En de staf hopen we helemaal van het net af te krijgen. Ze gebruiken R300 per maand en de vaste kosten bedragen......R 11 00 per maand. Henk staat al om 8.15 voor de poort we leuten gezellig koffie en wisselen de laatste roddels uit. Andrew Poole (die ooit deze farm ook bezat en vervolgens onze verbouwing voor z’n rekening nam (liever: verstierde) was toen net bezig aan vrouw nummer vier. Rachel. Eerder deze week had Andrew Rachel gebeld met de mededeling dat hij van haar wild scheiden. Rachel had dus huilend bij M&H aan de telefoon gehangen. Henk en Maryëtta kochten vorig jaar een gedeelte van R&A’s farm omdat R&A in geldnood zaten. M&H bouwden daarop vervolgens een mooi huis dat geheel op solar draait.

Mijn kleine draakje!

In 1 van de onbewoonde stafkamers had Jan een kleine rockmonitor aangetroffen die geheel zonder voedsel en water zat en dus op sterven na dood. Hoe het arme beest er gekomen is, is een raadsel. Jan had hem in het gras buiten gezet, maar een paar uur later lag het beestje nog steeds op dezelfde plek. Ergo: het kleine draakje is mee naar huis gekomen en op het aanrecht probeer ik hem met een lepeltje water te voeren. En dat lukt! Later klutst Jan een ei dat ik op dezelfde manier naar binnen probeer te werken, en ook dat lukt. Volgens het handboek eten ze alles wat ze door hun keelgat kunnen krijgen, eieren daaronder begrepen. Vervolgens gaat hij in een bak met water en grondbedekking in ons kleine badkamertje om tegen de katten te beschermen. Ik ga elk uur kijken of er tekenen van verbetering zichtbaar zijn. Maar hij wil niets meer eten of drinken en is ijskoud. Dus zit ik de hele avond met hem op de bank tegen m’n lijf in een zacht dekentje gehuld. Hij lijkt het te waarderen. Het is zo’n schattig beestje (dat 1,5 meter lang kan worden) en hij heeft zulke prachtige handjes en voetjes met –nu nog- piepkleine nageltjes. Hoe het toch allemaal gemaakt kan worden.

Ik heb nog een paar insecten gevangen en die bij hem in de bak gezet. Hopelijk komt hij de nacht door en morgen zien we dan wel weer verder.  

Vrijdag 26 oktober

Draakje leeft nog maar er zit weinig beweging in. Ik neem hem mee naar buiten zodat hij zich aan de zon kan warmen. Dat vind hij wel lekker en als ik hem op de stoep zet begint hij spontaan het terras te verkennen. Maar het aantal insecten is hier beperkt dus pak ik hem weer op om naar de voorkant van het huis te gaan waar ik hem in het gras zet. Wordt ook zeer op prijs gesteld en zo nu en dan vangt hij een insect met z’n lange tong. Hij kruipt over m’n voeten en gaat er van door. Maar dat vinden wij niet zo’n goed plan omdat hij in z’n toch niet optimale toestand gemakkelijke prooi is voor slangen, roofvogels etc. Ik wil hem weer oppakken, maar dan schiet hij in z’n verdedigende houding en begint te blazen. Z’n bekkie helemaal wijd opengesperd, maar daar ben ik heus niet bang voor. Eenmaal weer op m’n hand klemt hij z’n handjes en voetjes stevig om mijn vingers en zo lopen we naar de kas. Daar kan hij in alle rust weer op krachten komen want aan insecten daar geen gebrek. In no time heeft hij de kas van voor tot achter en van links naar rechts geinspecteerd om vervolgens in een gat en uit mijn leven te verdwijnen daar waar het schaduwnet en de gemetselde bakken bij elkaar komen. Hij vindt wel een opening om de buitenwereld weer tegemoet te treden na dit hachelijke avontuur!

 

Dinsdag 30 oktober 

En nog steeds geen kind bij Paulina. Dat stond voor de 21e op de agenda en Maria was vorige week woensdag toch maar met ons meegegaan naar Ellisras om daar op de taxi richting Shongoane te stappen. Elke dag bel ik haar even om naar de laatste stand van zaken te informeren. Maar nog steeds niets. Morgen komt ze weer hierheen omdat we haar donderdag en vrijdag eigenlijk hard nodig hebben. Want we gaan een nachtje proefkamperen in Marakele en dan hebben we dus een babysitter nodig voor onze knuffels.

Jan is vanochtend om half zeven richting Toyota garage gegaan voor de 200.000 K beurt. Zoveel kilometers op één en dezelfde auto hebben we nog nooit gepresteerd. Ze staan nu eenmaal te boek als onverwoestbaar de Toyota’s.

Sinds vorige week staat ook de tent constructie op het bakkie en bij de eerste beste regenbui bleek die zo lek als een mandje. De vraag hoe dat op te lossen staat nog open. En de koelkast blijkt het avontuur van vorig jaar ook niet overleefd te hebben. Hij wil niet koelen. We hebben hem pas ruim een jaar en gelukkig zit er 3 jaar garantie op, maar nu nog zien om dat geëffectueerd te krijgen. Alles bij elkaar toch wel een tamelijk financieel dramatisch avontuur geweest de aanschaf van die campertrailer-met-inhoud-en-toebehoren.

Rond 7 uur steekt er uit het niets een ongelofelijke storm. Eerder vanmiddag hadden zich al inkt-zwarte wolken samengepakt en Johannesburg hagelstenen zo groot als gehaktballen bezorgd. Snel brengen we het tuinmeubilair in veiligheid en wachten op de regen. Op de tafel staat een prachtige grote loodzware groene glazen schaal. En dat kan geen kwaad.... dacht ik. Binnen 5 minuten is het rinkel-de-kinkel en het mooie tafelsieraad ligt aan duizend gruzelementen op de grond. En zo snel de storm gekomen is, is hij ook weer vertrokken en staan de sterren weer aan de hemel te flonkeren. Want de inktzwarte wolken zijn ook plotsklaps verdwenen.

Bram

Bram Moscovitsch is door de orde geschrapt vanwege financiële malversaties en belangenver-strengelingen. En waarom ben ik niet verrast? Omdat het in de famiie zit. Vlak nadat Jan en ik Plukon verlieten ging ik twee dagen op proef naar z’n broer Robert in Nieuwegein. Daar vroegen ze een juriste. Een twaalf-in-een-dozijn kantoor gebouw met naast de ingang een bord dat daar uitsluitend door Robert geparkeerd mocht worden. Pesterig zette ik onze rode Z3 erop. Robert woedend en de vraag wie er de gore moed had gehad....... IK. Hij vertrok spoorslags weer en z’n 6-7 medewerkers voerden werkelijk niets uit. De godganse dag met poten (sorry voor het taalgebruik, maar zo zag ik dat destijds) op het bureau en bellen met de respectievelijke vriendjes en vriendinnetjes. En als er al een cliënt er onverhoopt toch inslaagde telefonisch in te breken, werden ze met de grootste K-smoezen afgepoeierd. “Het is onder de rechter” was een veelgehoord excuus terwijl ik er achterkwam dat termijnen etc voor het indienen van conclusies al lang verlopen waren zonder dat de advocaten er wat aan hadden gedaan, en al die mensen dus al ruimschoots in het ongelijk gesteld - veroordeeld waren. Het enige waar ze heel goed in waren was het schrijven van declaraties voor niet verrichte (rechts-)handelingen.

De dossiers lagen overal verspreid: stapels op bureau’s, onder bureau’s, in de gang, in de keuken, in het toilet. Ik heb me er twee dagen te pletter geschreven aan conclusies die binnen 1 – 2 dagen genomen moesten worden en waar niemand zich nog om had bekommerd. De tweede dag was ik om 1800 nog bezig terwijl de rest al lang naar huis was. Tegen de tijd dat ik ook op het punt van DEFINITIEF vertrok stond, kwam Robert binnengezeild. Ik liet hem weten dat ik de functie zeker niet zou aanvaarden. Hij vond het verschrikkelijk want ik had het zo goed gedaan in die twee dagen. Wat ik allemaal gepresteerd had, het was fenomenaal! En ik mocht het salaris bepalen. Heel hoog, maar NIET binnen dit kantoor. Hij kon z’n oren niet geloven dat ik deze once-in-a-lifetime-opportunity niet met beide handen aangreep.

En tot overmaat van ramp blijkt Eva Bram ook nog verlaten te hebben. Een rat die het zinkend schip verlaat en in de val niet meegezogen wil worden! Bij Pauw en Witteman gaat hij vanavond zijn verhaal doen, maar dat si voor ons veel te laat vanwege het aanvangtijdstip sedert de wintertijd is ingegaan in NL: 00.30.

Woensdag 31 oktober

Vorige week trof ik een papier in het blauwe hek gestoken van het Labour Department dat ze 1.11 om 11.00 op bezoek komen. Met daarop vermeld een mobiel nummer. Ik bel het nummer om de afspraak te verzetten want dan zijn we er niet. Verzet dus naar vandaag 11.00. Ik sta een half uur bij het blauwe hek te wachten, maar wat er ook komt..... Toevallig is Leon Jr van de overkant bezig met het fence dus klets ik de tijd met hem vol. Na een half uur vraag ik Leon, voor het geval er toch nog iemand zou komen, die persoon mede te delen dat hij het spoor maar moet volgen.

Jerry-de-ambtenaar op bezoek

Tegen half één bel ik het nummer nog een keer en krijg dan iemand aan de telefoon die meedeelt dat hij op Jan-se-Pad rijdt. Hij was verdwaald en blijkt zelfs op Jan-se-Pad ook nog te kunnen verdwalen. Wij zijn z’n eerste, tevens laatste afspraak voor vandaag.... Hij wil alle paperassen met betrekking tot onze werknemer Oliver zien om te controlleren of we de zaak niet belazeren zoals een goed witte Zuid Afrikaan betaamt.  Maar wij hebben onze zaakjes goed voor elkaar en aan het eind van 10 pagina’s vragen- en afvinklijst moet Oliver geintervieuwd worden. De meeste toepasselijke wet- en regelgeving geldt overigens voor werkgevers met 10 of meer personeelsleden. We laten hen alleen zodat Oliver zijn beklag kan doen, maar hij laat aan Jerry-de-ambtenaar weten dat er niets te klagen valt.  Jerry heeft alle tijd van de wereld omdat hij vandaag toch niets meer te doen heeft en het lukt ons slechts met moeite om hem om twee uur de deur uit te werken. Jerry vindt hier alles prachtig, schitterend en komt zeker terug. Ook de bak met hollandse pepernoten vond hij heeeeerlijk!

En zo zijn wij Bram in de herhaling opnieuw misgelopen tot onze spijt!

Nadat hij vertrokken is, leggen wij de laatste hand aan de voorbereidingen voor onze trip naar Marakele morgen voor een nachtje proef kamperen. Ook krijgt Oliver instructies want Maria heeft laten weten niet te kunnen komen. Paulina is baie siek en sy het nie die geld nie om met hom by die hospitaal te loop. Ik maak dus maar wat geld aan haar over want ze klinkt zo ellendig en wanhopig.

 

 
September 2012 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Thursday, 06 September 2012 13:55

 

September 2012

Zaterdag 1 september

Vandaag is het officieel  Spring Day en anders dan in Nederland begint het voorjaar hier dus aan het begin van de maand in plaats van rond de 22e of zo. Het is ook echt voorjaar en heerlijk warm. Maar vooral niet te vroeg gejuicht want...

Zondag 2 september

Stormt het als een bezetene en is alle warmte weer verdreven. Buurvrouw Sharron baalt ook als een stekker want dit weer is echt het hoofddingrediënt voor veldfires die we hier allemaal in deze droge maanden vrezen.  ’s Middags toch maar even een rondje gelopen en bij de hide kom ik ma kameelperd en haar twee kinders tegen. Pa zal blijken elders het hek aan het vernielen te zijn tijdens een burenruzie.

Maandag 3 september

De vogels worden elke ochtend gevoerd o.a. met de laatste valsinasappelen uit Vaalwater.  Voor onszelf zitten we inmiddels weer aan de 7,5 kilo netten. Ik had vorige maandag nog een nieuw net gekocht in Ellisras, aan perssinasappels dus nog geen gebrek.... Dacht ik. Maar Maria had niet de val- maar de perssinasappels aan de vogels gevoerd. Ergo, we zitten zonder en dat kan echt niet. Maar je gaat er ook geen 100 kilometer voor rijden, dus had ik Erika gebeld met de vraag wanneer ze weer naar Ellisras ging. Vandaag dus. En ze brengt met alle plezier sinasappels mee. Tegen tweën belt Abrie dat hij Ellisras verlaat en dus over 35 minuten voor de poort staat. Ik neem R20 mee maar daar wil Abrie niets van weten. Hij leent immers zo vaak wat van ons. Ik val bijna om van verbazing, maar zeg hem dat de R20 niet voor hem zijn, maar voor de spaarpot van de kinderen. En anders vraag ik de volgende keer of je een nieuwe auto meebrengt grap ik. 

Abrie verandert elke week van plan. Z’n farm is al een tijd in de uitverkoop omdat ze dichter bij Ellisras/scholen willen wonen. Kan ik me voorstellen want elke dag 4-5 uur in de auto om je kinderen naar en van school te halen... ik moet er niet aan denken. Maar er blijkt geen belangstelling voor de farm dus gaat hij nu sables fokken. Een hele dure antilope soort waar je op de veiling met gemak R250.000 voor neertelt. Laatst werd er één geveild die zelfs R1,2M opleverde! Dat wordt dus een hele investering waarvan pas over 4 jaar enig return-on-investment te verwachten is. We zijn benieuwd hoelang dit plan standhoudt voordat hij weer iets anders verzint. Vorige week nog had hij z’n TLB verkocht. Uit geldnood dachten wij, maar als je een kudde sables kunt aanschaffen?

Paulina pregmant

Ik breng Maria naar de staff quarters met de kosboxen. Ik vraag of ze de nieuwe hide al geinspecteerd heeft. Dat blijkt niet het geval dus rijd ik er even langs om haar ons pronkstuk te laten zien. Ze vindt hem prachtig en klimt naar boven. Baie baie mooi en baie baie werk constateert ze. Heel erg spraakzaam is ze over het algemeen niet, maar zojuist vertelde ze me dat Paulina (1 van haar nog 2 schoolgaande dochters) pregmant (zo spreken ze hier pregnant uit) is en dat de baby deze of volgende maand verwacht wordt. Het laatste beetje ongesteldheid was in januari of februari voor zover Maria zich kan herinneren. En volgens de Sangoma is het een meisje. Maria kwaad omdat Paulina zo stom is terwijl ze haar nog zo gewaarschuwd had. Als je dan toch persé wilt, ga dan eerst naar het ziekenhuis voor een anti-conceptie spuit. Maar dat is helemaal niet Paulina’s bedoeling: ze wil gewoon geld om te spenderen. Je neemt een kind, dropt het bij oma (moeders moet immers werken om haar schoolfee’s, boeken en uniformen te bekostigen) en casht elke maand bij het postkantoor de kinderbijslag. Een mega probleem onder tienermeisjes die dit easy money vinden en op school wordt er op geen enkele wijze aandacht aan besteed, aldus Maria. Op naar de volgende lost-generation!

En we hebben een nieuwe kostganger. Een postduif met twee geringde poten. We voeren hem en geven hem water maar hij laat zich niet vangen om z’n ringen te laten uitlezen. Er staat een vervelende harde wind dus waarschijnlijk is hij de koers kwijtgeraakt. Morgen gaan we wel  eens even rondbellen of er een duivenmelker in de buurt is die z’n duif kwijt is.

En gelukkig is Matthijs er weer. Merel deed het ook wel aardig hoor, maar een beetje braafjes.... te!

Fact checking

Het is helemaal in, het uit de VS overgewaaide fact checken. Er is geen ontkomen aan voor de onze liegende (of gewoon stomme?) politici.

Woensdag 5 september

Maria moest gisteren naar de kliniek voor de uitslag van haar bloedtest vorige week. Volgens de dokter geen verdere bijzonderheden naast de bestaande. En volgens haar zit er aan ons Witkoppad een duivenmelker. Ik bel Abrie of hij toevallig dat persoon kent. Dat niet, maar hij weet dat er een duivenmelkersclub in Ellisras is en dat het geen zin heeft om die te bellen want het enige wat ze doen is de duif omzeep helpen omdat hij kennelijk niet goed genoeg is. En dat gaan we dus niet doen. Hij vreet maar mooi uit de ruif mee hier en we zien wel wanneer hij ten prooi valt aan .....We delen de duif dus mede als dat hij verder hier kan blijven wonen en spotten bij de voederplankjes een Black collared Barbet oftewel een Rooikophoutkapper(specht). Hij probeert de laatste restjes uit de sinasappels te pikken.

Het is trouwens heel  vervelend weer, zwaar bewolkt en keiharde wind en de duif heeft inmiddels op alles zitten schijten waar dat maar mogelijk is.

Een smartphone voor Maria?

En dan krijg ik een telefoontje voor Mevrouw Dikgake van MTN. Ik kan Maria niet vinden en vraag de persoon-aan-de-andere-kant waarom hij haar niet op haar mobiel belt. Dat heeft hij geprobeerd, maar ze lijkt buiten bereik. Hij vertelt me een verhaal dat ze een nieuwe telefoon krijgt: een Samsung Galaxy. Pardon? Maria kan lezen noch schrijven. Dat geeft helemaal niets, ze krijgt hem toch. Dan stapt Maria binnen en ik vraag MTN om toch maar op haar mobiel te bellen. En ja hoor, haar antieke mobieltje rinkelt en ze neemt op. Ze begrijpt de boodschap maar half en geeft haar telefoon aan mij omdat ze naar eigen zeggen geen goed engels spreekt. Dus heb ik MTN weer terug aan de lijn. Er wordt opgesomd wat ze allemaal wel (niet dus) met die telefoon kan zoals internetten, emailen, gamen, bankieren en you name it. Ik kan me niet voorstellen dat je zo’n tamelijk duur apparaat zo maar weggeeft, er zit vast een addertje onder het gras. En ja hoor, een verplicht abonnement van minimaal R129 per maand. Ik leg MTN uit dat ze zich dat echt niet kan veroorloven, dus de prijs zakt naar R89 per maand. Dat kan ze zich nog  steeds niet veroorloven: hooguit R30 per maand. Ik vraag het Maria zekerheids- en eerlijkheidshalve toch maar even. Maar neen, geen denken aan.  Dus gaat het aanbod over. Nou had ik dat ding natuurlijk gewoon zelf kunnen nemen, maar ik wil helemaal geen Samsung Galaxy. Ik wil een iPhone 5! Maria teleurgesteld natuurlijk alhoewel ze zich geen voorstelling kan maken over de mogelijkheden van zo’n smartphone.

Donderdag 6 september

Jan trekt er met de quad op uit om de GPS-coördinaten van de vier hoeken van onze farm op te nemen. Die heeft Ojalco gamecaptures nodig omdat we een aantal elanden gaan verkopen aan Anka en Ed. Ze vreten ons de oren van de kop en ze zijn ook niet endemic voor deze omgeving. Ze horen in de drogere gebieden zoals North West Province thuis waar ze bovendien veel minder last van teken hebben.

Ojalco is van Coena en Corne Smith die dit bedrijf al 48 jaar uitoefenen in Vaalwater. Ze hebben 3 zoons: Coena jr., (getrouwd met Naomi die dierenarts is) Janco (getrouwd met Jacomien die advocaat is) en Ole (getrouwd met Tia die een business degree in toerisme heeft). De zoons zijn allemaal helicopter piloot en Janco heeft zelfs een licentie om ’s nachts te vliegen.  Janco heeft mij beloofd eerst met de heli polshoogte te komen nemen en dan gelijk ook even naar het andere wild te kijken om een idee over de aantallen te krijgen.  Jan blijft bijna de hele dag weg omdat hij bij onze buren van Grootwater beland is. Grootwater was van Dawn en Herman die naar Nylstroom verhuisd zijn. Grootwater is verkocht aan Annie en George die wij nog nooit ontmoet hebben en wordt gemanaged door Sharron en Pieter die daarvoor Mahakalas bestierden. Zie het kaartje dat ik enige tijd geleden meezond voor de ligging van de farms.

Via FB verneem ik dat het in Johannesburg honden en katten regent en dat FB vriendin Mireille d’r tuin helemaal blank staat. Beetje jaloers zijn we wel. Hier is het ook al twee dagen zwaar bewolkt maar of daar ook regen uit gaat komen..... jawel! Halverwege de middag doen de eerste druppels voorzichtig hun best om de aarde heerlijk te doen geuren. Het gaat met veel gedonder gepaard en de zonsondergang brengt surrealistische beelden met zich mee. We zijn ontzettend blij om twee redenen:

  • Het veld schreeuwde om water en
  • De kans op veld fires wordt hiermee aanzienlijk gereduceerd. Iets wat ons vorig jaar slapeloze nachten bezorgde met alle branden die rond ons uitbraken en waarbij er dus een aantal keren moest worden uitgerukt.

Later worden we minder blij omdat het keihard begint te hagelen. Het lijkt wel of we gebombardeerd worden en in no time is alles wit. Wel sprookjesachtig en ik begin onmiddelijk een Kerstgevoel te krijgen, maar alle planten raken zwaar beschadigd. Blommen verpulverd, takken geknakt, bladeren van Agapantus en Clivia’s allemaal gekneusd, gescheurd en helemaal kapot. Vooral de agaves blijven hiervan de eeuwige lelijke lidtekens dragen.

Vrijdag  7 september

We gaan de schade verder opnemen in de kas. De hagel had zich op 1 punt op het dak verzameld en dat is vrijwel tot op de grond uitgezakt. Stokken gebroken die het schaduwnet moeten ophouden, maar de planten, boompjes en zaaigoed zijn verder ongedeerd.

 

 

De eerste keer dat we zo’n hagelstorm hier mee maken. Het eerste jaar kregen wel ook een heel klein beetje hagel, maar dat richtte verder geen schade aan. Het is niet anders en we hebben het er mee te doen.

We gaan naar Vaalwater om sinasappels voor de beesten op te halen. Het oogstseizoen is voorbij en alle tijdelijke seizoensarbeiders naar huis. Een paar zijn achtergebleven voor onderhoudswerkzaamheden en zij zijn over onze komst geinstrueerd. Samen met de heftruck chauffeur kieperen we de sinasappels in het bakkie en hij krijgt R10 van mij. Gewoon omdat ik niet kleiner heb en omdat hij ons altijd keurig helpt en uiterst vriendelijk is. Z’n ogen puilen bijna uit als hij naar het briefje in z’n hand kijkt en dan  breekt er een glimlach van oor-tot-oor uit.

We doen een paar hoogst noodzakelijke boodschappen bij de Spar: 2 ons boontjes voor R13,95 en een komkommertje dat de naam augurk nauwelijks verdient voor eveneens R13,95. Oplichters!

Zaterdag 8 september

We krijgen bezoek van James Coetzee die aan het zelfde Witkoppad woont, maar wel op drie kwartier afstand. James wilde ooit een rehabilitatie centrum voor wild bouwen en kreeg daar zelfs de vergunning voor. Maar zoals bij iedereen is het financiële landschap nogal in negatieve zin gewijzigd,  en hebben hij en z’n vrouw weer een fulltime baan moeten zoeken om te overleven. Ergo: geen tijd noch geld voor het opzetten van dat centrum. Bij onze eerste ontmoeting hadden wij hem verteld met een zelfde idee rond te lopen.  En daar komt hij nu dus op terug: of wij zijn aan-locatie-verbonden-vergunning zouden willen overnemen.  Dat willen wij niet omdat de middelen daarvoor ontbreken en bovendien wat moeten wij met een vergunning die gebonden is aan een farm die niet de onze is. Het enige waarmee wij kunnen helpen is tijd.

De baan die hij gevonden heeft is die van Project Manager bij het afgraven van zand uit de Mogol rivier. Dat zand wordt gebruikt voor de bouw van destijds de Matimba Power Plant, en nu de op 5 km afstand daarvan gelegen Medupi Power Plant. Dat is nogal een ingrijpend proces en de boeren wier aanpalende land het betreft zijn hier fel tegen gekant. En terecht. Want het tast de biodiversiteit van de rivier en riverine landschap aan en je farm wordt bedolven onder zand dat moet drogen en later met mega grote trucks –die diepe wonden in het landschap achterlaten – wordt afgevoerd.

James is eigenlijk fel gekant tegen welke vorm van mining dan ook, maar vanwege zijn ecologische opleidingen en achtergronden leek het hem verstandiger om de functie toch maar te aanvaarden en van binnenuit de sand-mining-operation er op toe te zien dat de vergunningsvoorwaarden worden nageleefd. Maar veel belangrijker nog... dat de mitigerende maatregelen ook daadwerkelijk worden uitgevoerd en biodiversiteit weer in ere wordt hetsteld. If you cannot beat them, join them!

Maar desondanks stuit hij op veel weerstand bij landeigenaren en vraagt zich af hoe dat toch komt ondanks zijn inspanningen en goede bedoelingen. Meer aandacht en uitleg-aan-de-hand-van-beelden zou verhelderend kunnen werken filosoferen wij met hem mee.  Tegen tweën hebben we alles wel zo’n beetje besproken en nemen afscheid om tot de orde van de dag over te gaan: vier kattenbakken verschonen om maar een voorbeeld te noemen!

Zomerhitte

Aan het eind van de middag gooien we een doos sinasappels bij de workshop omdat zojuist de ons bekende kudde elanden daar voorbij trok. Mischien komen ze terug en kunnen we hen beter observeren vanuit het huis. Maar het zijn niet de elanden doch twee ongelofelijk grote kudu-bullen die zich er tegoed aan komen doen.  Ook de njala’s zijn langsgeweest. Het zijn er nog maar drie. Het kreupele vrouwtje hebben we al  twee weken niet  gezien. Het een of andere luiperd is waarschijnlijk weer eens heel duur uit dineren geweest. Want EUR 600 voor een maaltijd, dat red je zelfs bij de Libije niet! Het zat er aan te komen en was slechts een kwestie van tijd.

Zeer tot onze verrassing is er nu eens een nederlandse film op BVN die gewoon hartstikke leuk is: “Zomerhitte” met Sopie Hilbrand en Waldemar Torensen. Echt genoten!

Maandag 10 september

Ik loop een rondje over de farm en kom pa kameelperd op twee verschillende locaties tegen. Ik volg keurig de paden; hij neemt shortcuts. Ik ga een poosje vlak bij hem zitten en maak een praatje met hem terwijl hij  kalmpjes kauwend gadeslaat. Op de vraag waar vrouw en kinderen zijn, krijg ik geen antwoord. Hopelijk hebben ze de hailstorm overleefd. Er zijn ongetwijfeld slachtoffers gevallen. Vooral jong geborenen die de kou en nattigheid niet kunnen verduren.

Woensdag 12 september

We hebben de laatste tijd uiteraard naar Matthijs, Nieuwsuur, KvdB en P&W gekeken  om de politieke ontwikkelingen in NL op de voet te volgen. De SP zakt goddank weg en Samson heeft Rutte hetzij links of rechts bijna ingehaald.  Maar eerst nog even een andere spannende bezigheid: eindelijk is Janco onderweg met de heli uit Vaalwater om onze elanden te komen tellen.  Hij gaat op het vlakke gedeelte bij het blauwe hek landen. We hebben Maria en Oliver ook meegenomen en ik zou het leuk vinden om een van hen mee te laten vliegen, maar het is slechts een tweepersoons heli, dus ik ga mee. Het is wel zo schitterend om met een chopper over je eigen landgoed te vliegen en we spotten de groep 11 elanden en lonely bull die voor relocatie in aanmerking komt. Gelijktijdig raak ik ernstig gealarmeerd over het feit dat we nauwelijks tot geen beesten zien. Ik kan er met m’n verstand niet bij. Als de elanden gevangen gaan worden, zal Janco een nauwkeuriger telling doen, maar volgens mij valt er heel weinig te tellen. Zou het bij ons dan net zo gaan als bij de Vestjens op de Bakkerspas: ons wild wordt gewoon gestolen? In de eerste jaren hier hadden we meer dan 30 elanden rondlopen. Waar zijn die in ’s hemelsnaam gebleven?

 Ja, we hebben 3 slachtoffers geteld maar in de tussentijd zijn er ook kalfjes geboren. Echt onbegrijpelijk.

 

Janco  blijkt een heel aardige knul en is zeer bedreven met de, volgens mij nog gloednieuwe, heli. Na de landing gaat hij snel terug naar Vaalwater want het is al over vijven. En wij maken ons op voor een spannende avond. Het is zoals bekend een nek-aan-nek-race en bij de stand 41-40 gaan we naar bed. Want tegen twaalven ziet het er naar uit dat het nog uren gaat duren!  

Donderdag 13 september

Rechtstreeks uit bed onmiddelijk naar m’n laptop om de uitslag van gisteren/vannacht te lezen. 41-39 voor de VVD. Hoera! Maar met deze uitslag zijn we wel tot Diederik veroordeeld en wat voor soep daarvan gekookt gaat worden? GL bijna weggevaagd, PVV ook diep weggezakt, maar ik vond het ook wel zo ontzettend stom van Geert om opeens het Islamstandpunt voor anti-europa in te ruilen. De mislukking werd hierdoor bij voorbaat ingebakken. En verder kijken we nog naar de uitzending van afgelopen nacht waarbij Herman van der Zandt het werkelijk alleraardigst doet. Geholpen door de techniek natuurlijk. Ook het belgische nieuws is er vol van. Bijna voller nog dan in NL. Politiek verslaggever Ivan Ollevier heeft zich goed ingelezen. En vele andere internationale bladen doen er ook verslag van alhoewel sommigen de uitslag toch wel zeer eigenaardig weten te duiden. Not: how to lie with statistics (Lipsey and Steiner) but how to lie with politics!  

Zaterdag 15 september

Gisteren hebben we mijn ID boekie in Ellisras opgehaald bij Home Affairs. Bleek daar al meer dan een maand te liggen. Ik had al verscheidene malen gebeld, maar ze hebben de telefoon altijd naast de haak liggen lijkt het wel. Dit keer trof ik een aardig joch die zowaar ook nog mijn vraag wist te beantwoorden of we nu eindelijk ook eens voor een Z.A. paspoort in aanmerking komen. En jawel, in augustus 2013 kunnen we daarvoor een verzoek indienen vergezeld van een brief van de Nederlandse Overheid dat die er geen bezwaar tegen heeft. Ik vroeg hem nog of we dan on NL paspoort zouden moeten inleveren (niet dat we dat van plan zijn, zou wel heel erg dom zijn) maar dat was volgens hem helemaal niet het geval. Helaas mislukte de missie om een permanent-residence-plakker in mijn nieuwe NL paspoort te krijgen. De desbetreffende ambtenaar was aan het lunchen en dat kan heel lang duren. En Jan kon de sloten ophalen voor de rooftent constructie op het bakkie. Dat kun je van te voren niet verzinnen, maar er zitten GEEN sleutels bij. Die moet je apart bestellen. Ben ik nou gek of.....?

Verder was/is het vreselijk weer met een snoeiharde wind en constant zand onder je contact lenzen. Ronduit onaangenaam. Ook  vandaag waait het opnieuw ontzettend hard en is het zwaar bewolkt, maar een spatje regen wil er niet vallen.

Zondag 16 september

Wat 5 jaar geleden al had moeten gebeuren.....

We filosoferen er al jaren over dat we zelf ook een keer het fence moeten lopen. Het is altijd bij schone woorden gebleven tot vandaag ..... Ik trek de stoute schoenen aan. Laarzen liever gezegd ivm eventuele slangen die ik op mijn weg tegenkom. En die kunnen maar beter in rubber laarzen bijten, mochten ze de behoefte daartoe al gevoelen, dan in m’n enkels/ benen. Ik loop het fence tussen Ben Schutte en onze farm. Het eerste gedeelte gaat fluitend, naar beneden, maar daarna wordt het moeilijker met veel begroeiing en stijl. Ik moet een rotsblokken waterval over steken en ben blij dat er een hek staat waaraan ik me kan vasthouden met in m’n anderee hand de wandelstok om uitglijers te voorkomen. En dan gaat het bergopwaarts. Het blijkt slechts de eerste van de drie heuvels te zijn. Soms zijn de rotsblokken zo groot dat je je ervanaf moet laten glijden om weer grond onder de voeten te krijgen. Waar ben ik aan begonnen? Ik krijg wel een prachtige kijk op de andere kant van ons terrein met vergezichten over Ben’s farm. En ik kom een hoop rotzooi tegen waar Oliver nog nooit gewag van heeft gemaakt. Over een grote lengte oud cattle-fence = prikkeldraad dat her en der verspreid ligt, soms verborgen onder de bladeren zodat je er lekker intrapt. Aan Ben z’n kant is het nog veel bonter: over een grote lengte hangt het oude cattle fence in de lucht zonder de grond te raken en dus hartstikke gevaarlijk voor de beesten. Nu is het wel zo dat Klaas en Kleinbooi (Ben’s staff) op bepaalde stukken helemaal niet kunnen komen omdat het zo ongelofelijk stijl naar beneden gaat, maar hier kunnen ze gemakkelijk bij. We zullen Ben morgen eens even een mailtje sturen. De tweede horde (heuvel) wordt ook genomen en dan blijkt er dus verrassenderwijze nog een derde te volgen. Ik klauter tussen de rotsblokken en begroeiing door en dan volgt de laatste afdaling richting rivier. Hartstikke stijl en overal takkebossen waar geen doorkomen aan is. Ik begin zo mijn ernstige twijfels te krijgen of Oliver dit werkelijk allemaal loopt om de andere week. Het hek is verder helemaal in orde en mooi strak gespannen. Uiteindelijk  drie-en-half uur nadat ik van huis vertrokken ben, bereik ik de rivier. Aan hun sporen te zien, houd de familie giraf zich hier ook op.  Ik heb onderweg bij ons alleen 2 blou wildebeesten gezien en kudu’s horen blaffen. Bij Ben zag ik zebra’s en hoorde ik ook kudu’s brullen.

Eerlijk gezegd ben ik wel een beetje bekaf en het is al vier uur zodat ik ook niet even lekker uitgebreid kan gaan zitten, want ik moet ook nog terug. De banaan werk ik dus maar even gauw naar binnen om energie voor de terugtocht op te doen. Die gaat over het gebaande pad, maar toch ben je daar mooi zo’n anderhalf uur zoet mee. Ik kom nog een stel  small bended mongoosjes tegen. Dat zijn toch zulke schattige beestjes. En bij thuiskomst blijkt Jan al op het punt te staan om een zoekaktie op touw te zetten want ik bleef wel erg lang weg....

Dinsdag 18 september

Ikzelf lig op apegapen, maar alle houten decken liggen er weer mooi bij  zitten weer in de olie. De regen mag komen! Het is en blijft pokkewerk, maar het resultaat is wel zo fantastisch! Ik heb een doos sinasappels bij de workshop leeggegooid en daar komen nu de elanden op af, de 3 njala’s lopen er ook rond en de varkens altijd opzoek naar voer. Van mij krijgen ze niets meer want je kunt geen stap meer verzetten of ze staan voor je neus en ze worden steeds opdringeriger. Ik probeer het Jan (tot nog toe tevergeefs) ook af te leren om ze te voeren. Maar onlangs hoorde ik hem tegen iemand anders zeggen dat ze toch wel een nuisance beginnen te worden. De duif trouwens ook. Werkelijk alles maar dan ook alles elke dag onder de stront. We hadden hem al een paar dagen geprobeerd te ontmoedigen maar zonder succes tot nu toe. Maar vandaag is hij nergens meer te bekennen. We zijn er niet rouwig om eerlijk gezegd.

Donderdag 20 september

Déjà vù

Onze NL vrienden Marianne en John zijn nog steeds op zoek naar een eigen stekkie in Z.A en zijn geabonneerd op de nieuwsbrief van één of meerdere real-estate-agents. Dit keer zat er iets tussen wat hen wel wat leek, en aan ons de vraag of we het aangebodene kennen. Dat niet maar we gaan graag voor hen kijken natuurlijk. Het is een development net buiten Vaalwater aan het zandpad dat naar het gehucht Vrijmansrus leidt. Als we het terrein oprijden krijg ik een heel sterk déjà-vù gevoel. Bij de receptie heeft kennelijk niemand op ons gerekend, maar we krijgen de sleutel van nr 51. in de hand gedrukt met een kaartje “how-to-get-there”. 74 huizen zijn er neergeplempt en als ik de huizen zie weet ik het zeker: I have been here before. In 2006 met Andries du Toit toen we zelf nog zoekende, en de eerste huizen in aanbouw waren. De huizen staan vlak op elkaar gebouwd en je wordt eigenaar voor 10% van het huis en de rest van het 2012 ha grote reserve waar we heel tamme beesten zoals rooibok, giraf, zebra en blou wildebeeste tegenkwamen. Het huis op zich is prachtig hoor met vijf slaap-annex-badkamers allen met jacuzzi, TV kamer met groot flatscreen, mooie terrassen, prachtig uitzicht naar het westen op een deel van de 7-sisters en heel klein doch mooi infinity-edge-zwembadje. Daar mag je dan elke 10e week van vrijdagmiddag 16.00 tot de volgende vrijdag 10.00 bivakkeren. En als je er langer wilt zijn (best handig als je helemaal uit  NL komt) dan moet je dat maar onderling zien te regelen met de overige 9 eigenaren.

Ons ljkt het niets en John kennende (die altijd iets om handen of te klussen moet hebben) zou zich hier waarschijnlijk stierlijk vervelen. Na de bezichtiging heeft Heystek van Rooyen wel tijd voor een praatje met ons. Hij is de ontwikkelaar van het project en beklaagt zich over de stomme eigenaren die er geen goed beestenbeheersplan op na willen houden. “Kijk naar de blou wildebeesten, die zijn veel te mager” sneert hij. “Veel te veel rooibokken en te weinig zebra’s die het lange gras moeten wegvreten zodat de b.w.’s bij het korte gras kunnen”. En zo gaan we nog even door. En aan de R1200 maandelijkse levy houdt hij ook al niets over. Een vast bedrag per maand voor gas-licht-en-water zeg maar. Maar hij overweegt wel de aanschaf van een vliegtuig om naar z’n vleeskoeien in Mozambique te vliegen. Boeren op zich is daar veel goedkoper dan in S.A. volgens Heystek en de Mozambiekers zijn zulk fijn volk. Als wij ons Moz avontuur vertellen is hij er heilig van overtuigd dat het heus geen Mozambiekers waren die ons handeltje stalen. Zo eerlijk als goud!

Wij vertrekken via een milkshake bij het Bush Stop Cafe naar de vergadering van de Waterberg Nature Conservancy. Wij zijn er geen lid meer van, maar vervangen Gisela en Richard die op het laatste moment moesten afzeggen.

De eerste spreker is Frits Oudtshoorn, een gras specialist waarvan wij de boeken in de kast hebben staan. En hoe je je gras moet onderhouden om aantrekkelijk en goed voor de beesten te laten zijn. Dat is in de huidige tijd met allemaal kleine afgehekte farms een bijna onmogelijke opgave. Het is geen interessante spreker en de akoestiek is zodanig dat je zelfs met gespitste oren zijn betoog nauwelijks kunt volgen.

Slangen feest

De tweede spreker blijkt een bekende: Gustav Collins waar we een paar maanden geleden binnenwipten voor led-verlichting-met-ESKOM-subsidie. Dat laatste is er (hoe verrassend) nooit gekomen en de contacten bleven tot dat ene bezoek beperkt. Gustaf blijkt verstand van slangen te hebben en brengt zijn kennis op hilarische wijze aan ons over. Niet dat we iets nieuws horen vanwege onze eerdere slangen curses, behalve het verschil tussen poison en venom. Dat had ik via Google natuurlijk ook op kunnen zoeken, maar het was er nog niet van gekomen. Venom is gif dat alleen werkt als het in je bloedbaan terechtkomt, voor poison is dat helemaal niet vereist om schade te berokkenen. En de visie op het toedienen van tegengif is sterk aan het veranderen. Het onderscheid tussen cyto- en neurotoxic anti-venom is verlaten; tegenwoordig wordt er zogenaamde polyvalente antistof toegediend als er al iets toegediend wordt. Want het middel is vaak erger dan de kwaal.  En we worden uiteraard ook vergast op de meest afschuwelijke foto’s over wat beten aan het menselijke weefsel teweeg brengen. Maar goed dat er achteraf geen bitterballe of krekette worden geserveerd (Wim Sonneveld)! Harstikke leuk tot de verbeelding sprekend verhaal!

Na afloop van de vergadering gaan we direct naar huis want er lopen nauwelijks tot geen bekenden rond om nog even mee na te kletsen. Met Heinz hadden we in de theepauze al een kletspraatje gemaakt. Hij was onlangs samen met Heide (Mokolo Nature Reserve) langs onze farm gereden. Ze hadden nog nooit de Witkoproute gereden en komen de volgende keer komen ze echt aan.

Zaterdag 22 september  

Gratis technische ondersteuning!

We krijgen Ernst Marx op bezoek. Ernst drijft de Bosveld Batterij shop in Ellisras en wij komen daar met enige regelmaat, want vooral de accu van de tractor blijft maar problemen geven en is vaak pap zoals ze dat hier noemen. Gisteren was het weer zover en lieten we hem bij Ernst testen tijdens onze boodschappenronde. Nix mee aan de hand aldus Ernst die spontaan aanbood gewoon even te komen kijken. Hij komt toch deze kant op richting Pretoria waar z’n ouders en zus wonen. Een lange stevige jongen waar Jan eerst een colaatje mee drinkt in de hide waar Ernst van het uitzicht geniet. Hij vindt het baie pragtig almal. Na de social talk gaan ze naar de factory waar de tractor staat. Ze zijn er uren zoet mee, maar eindelijk is het dan zover: het electrische probleem dat de tractor bleek te hebben is opgelost. Ernst heeft geen tijd voor nog een drankje of mee-eten omdat hij op tijd in Pta wil zijn. Ik breng hem naar de poort omdat Jan met een dikke hypo weer terugkwam. En dat terwijl er toch druivensuiker in de auto ligt. Maar helaas is het zo met diabeten-met-een- hypo-in-aantocht dat de hersenen het het eerst laten afweten om de nog resterende reserves aan belangrijker organen af te geven. Hersenen blijken daar niet onder te vallen alhoewel dat in dit soort situaties mij nou juist het belangrijkste zou lijken; je verstand gebruiken en daar naar handelen. Ik verontschuldig me bij Ernst die simpelweg zegt: so all he needed is a chocolat bar. En zo is het maar net.

 

 

 

Hoofdpijn dossier

Maandag 24 september

Sinds mei j.l. alweer lig ik in de clinch met Hirsch’s, de leverancier van onze keuken apparatuur in 2007. Ze smeerden ons daarbij een 3-jarige extended guarantee aan voor een aantal apparaten voor zo’n R10,000. Waaronder de Miele koffiemachine en de Siemens vaatwasser. De garantie zou ingaan na ommekomst van de gewone twee jaars garantie-periode van de fabrikant, ergo: november 2009. Bij de voorwaarden voor die extended guarantee stond o.a. dat ze niet verder servicen dan 50 kilometer buiten de stad. Dat was mij als jurist opgevallen en had daar gewag van gemaakt. Jaaaa, dat stond er wel, maar dat gold niet voor ons, dus werd het doorgehaald.  En elke keer als ik een service verlener nodig had, werd teruggegrepen naar die 50 kilometer grens. En nu dus weer. Gelukkig is de oorspronkelijke verkoopster Patricia er nog (weliswaar bij een andere winkel in Johannesburg) die dit steeds opnieuw in goede banen probeert te leiden, maar het hoofdkantoor in Durban is hardnekkig. In mei hadden we twee problemen: de Miele gaf alleen nog koffie uit 1 van de 2 openingen en de vaatwasser liet z’n tablet niet meer los. Althans het klepje gaat niet meer open. Het aantal mailtjes en telefoontjes dat ik er inmiddels aan gewijd heb, is niet meer bij te houden. Maar in juni kreeg ik dan eindelijk iemand uit Polokwane aan de bel die zowel Siemens als Bosch service verleent. Ik had hem het probleem beschreven en kwam al heel gauw tot de slotsom dat er een bepaald onderdeel vervangen moest worden. Een onderdeel dat hij niet had, maar ging bestellen. Nooit meer wat van gehoord.

Specialist in koelkamers..

En nu staat Gerrit uit Ellisras op de stoep. Afgelopen vrijdag afgesproken dat hij om 0900 zou komen en even zou bellen als hij uit Ellisras vertrok. Staat dus onaangekondigd om 0815 voor de poort. Hij doet in koelkamers en ziet voor het eerst van z’n leven de Siemens vaatwasser. Maar volgens hem is het allemaal 1 pot nat, dus hij komt er wel uit. Binnen 5 minuten is hij klaar; er zat gewoon te veel zeep op een bepaalde plek. Ja die kennen we..... zullen we het toch maar even uittesten stel ik voor? Zo gezegd, zo gedaan en .... het klepje gaat natuurlijk niet open. Want de schoonmaaktruck hadden we zelf inmiddels talloze malen uitgehaald op zoek naar de oorzaak van het ongerief. Hij heeft meer dan 2 uur nodig om het probleem te bestuderen om tot de conclusie te komen dat er een heel nieuw zeepbakonderdeel in moet. En dat moet hij overleggen met Hirsch’s in Durban die natuurlijk ook deze meneer daarvoor geen toestemming geven. Ze liggen overal dwars voor. Maar mischien komen ze dit keer met een positieve verrassing.

En voor de 35e keer bel ik Ojalco in verband met het ophalen van de elanden. Binnen een half uur krijg ik bericht (zoals bij de vorige 34 keer). Niet dus. Ik raak hier wel zo compleet depressed door. Met (de meeste) afrikaners is gewoon niets te bereiken, te regelen of af te spreken.

En dan staan opeens onze 4 giraffes vlak bij huis die het hart weer enigszins verlichten. 

Dinsdag 25 september

Dreigbrief

Om half zeven vertrekken we naar Pretoria. Want vorige week troffen we een dreigbrief in de bus dat SVB wederom het zogenaamde levendbewijs niet had ontvangen. En als het per 3 oktober niet alsnog ontvangen is, dan zwaait er wat! Een boete of zelfs stopzetting van de AOW. Maar dat hen het Z.A.-post probleem ook bekend is, dus dat we het stempel ook bij de ambassade kunnen halen die het dan vervolgens met de politieke koerier naar NL sturen om daar op de bus te doen met een postzegel op kosten van de Nederlandse schatkist. Dat is dan ook het enige belastingvoordeel dat ons te beurt valt. We staan dus al om half tien bij de ambassade op de stoep waar we naar Annemiek gedirigeerd worden. Een slanke kortharige donkerblonde en begin veertiger die zo kordaat optreedt dat je er bijna van schrikt dat zoiets nog bestaat.  Iemand die vlug-vlug gewoon even iets voor je regelt zonder eerst een berg moeilijkheden op te werpen. We waren op alles voorbereid en hadden zelfs ons trouwboekje meegenomen omdat ik als echtgenote mede moet ondertekenen.  Ze hoeft het allemaal niet te zien en maakt zelfs nog een copietje voor ons. En het levendbewijs dat het pensioenfonds verlangt kunnen we daar op dezelfde manier achterlaten. Zou dan wel handig zijn als die brieven niet op verschillende tijdstippen door het jaar heen op de klep vallen, maar bijvoorbeeld gewoon gecoördineerd op of rond je verjaardag.

Vervolgens naar Brooklyn voor een lekkere cappucinno, Jan even naar de boekhandel en ik rondsnuffelen bij Mr.Price Home en dan naar Woolworths.

Roze taart

We zijn bijtijds klaar met de verplichtingen dus kunnen we nog iets toeristisch doen. Op weg van en naar Pretoria via de N1 zie je bij  Hammanskraal een reuze roze gebouw staan. Net een hele grote roze taart. In werkelijkheid is het een casino van de Southern Sun Group. Talloze keren zijn we er dus langs gekomen ons altijd afvragende hoe de binnenkant er uit zou zien. Net zoiets als Ceasars Palace? Montecasino? We weten het niet maar gaan het NU uitzoeken. Ik heb geen camera bij me, maar wel de iPad. En daarmee blijk je ook te kunnen fotograferen. Onderweg dus even oefenen. En dan heb je de camera gevonden en zie je je eigen gezicht. Oef, wat een rimpels. Maar er zit een icoontje waarmee je het beeld kunt omdraaien. Met de iPad in de aanslag rijden we het terrein op. 4 banen naar binnen en 4 banen naar buiten. Je gelooft echt je ogen niet. En dat in de totaal zwarte gemeenschap die Hammanskraal rijk is (plus een aanzienlijk bedrijven terrein waarop dus ook National Tents and Sails waar we zojuist het tentdoek ophaalden).

We moeten R10 toegangsfee betalen voor ons beiden. De roze taart blijkt uitsluitend gokkasten en Black Jack tafels te bevatten. Geen leuke winkeltjes of gezellige terrasjes zoals bij Montecasino. Het is half drie en bij de diverse gokkasten hangen al mensen onderuit-gezakt op de kruk die hun zuur verdiende geld aan het vergokken zijn. Zowel wit als zwart. Best treurig eigenlijk. We hebben het al gauw gezien en nemen een capucinno en espresso op een pleintje. De koffie machine staat veel te heet afgesteld zodat de coffee bijna verbrand is, maar het is een alleraardigst meisje wat ons bedient en waarmee we een praatje aankopen. Ik vraag waar de goklustigen zoal vandaan komen. Dat blijkt voornamelijk Bela Bela te zijn, maar ook Pretoria en nog verschillende andere plaatsen. Ze vertelt erbij dat de 3 in het complex gevestigde restaurants al om negen uur dichtgaan, want je komt hier immers niet op te eten maar om je geld te vergokken. Volgens haar is het er altijd druk. Iets waarbij wij ons echt helemaal niets kunnen voorstellen.

Wij zijn weer een ervaring rijker en illusie armer over de inhoud van de grote roze snoepdoos!

 

Donderdag 27 september

Laat Janco maandag begin van de avond toch nog gebeld hebben. Of het ons donderdag zou schikken. Natuurlijk schikt ons dat en hij verwacht dat z’n mensen tegen elven arriveren. Maar hij zal eerst bellen.... Tegen één uur staan de manschappen onaangekondigd voor de port. Wij erheen: een Landcruiser met zo’n 8 swartmense. Ze moeten op baas Janco wachten die met de chopper komt om de locatie voor de boma aan te wijzen. Na een half uur arriveert de chopper en Janco vliegt eerst over het terrein waarna de landing wordt ingezet. Jan en ik vinden het beiden wel zulke prachtige dingen: heli’s. Janco stapt uit, de noodzakelijke beleefdsheidsfrasen worden uitgewisseld waarna hij in de landcruiser stapt met z’n mannen en achter ons aanrijdt om de juiste locatie aan te wijzen. Op een plek die wijzelf ook in gedachten hadden. De manschappen worden achtergelaten om de voor-bereidingen te treffen en in afwachting van de trucks die de elanden moeten laden en die het boma materiaal bij zich hebben dat ze net elders hebben afgebroken. Tijdens het wachten op Janco had ik een praatje met de swartmense gemaakt. De chauffeur van de landcruiser is het meest spraakzaam. Hosia! Tot voor kort werkte hij op/in Welgevonden en deed daar alles van maintenance tot het rondrijden van gasten aan toe. Veel verstand van het wild had hij niet, just the basics. Was een prachtige baan maar de lodge ging failliet.

En vorige week weer problemen bij Welgevonden die wij vanuit de verte zelf hadden kunnen gadeslaan. BRAND. Zo hevig dat sommige bezoekers van campsites alleen nog hun trailers konden afkoppelen om zich zelf met hun bakkie/discovery or whatever in veiligheid te brengen. Hun trailer in de brand achterlatend. Veel schade dus en 20% van het reserve afgebrand.

Hosia is gelovig en als je ziek bent moet je gewoon bidden naar God. Dat helpt in de meeste gevallen. Maar als dat niet helpt, dan ga je naar de Sangoma en als ook dat niet helpt dan..... ga je naar dr. Poortier. Heerlijk dat soort verhalen en stomme bijgeloof. Het is een harde baan, maar met de werkgever is weinig mis. Van het salaris kun je net eten en je twee kinderen naar school sturen. Wat goed man dat je er slechts twee hebt genomen. Zelf had hij z’n grade 12 op school gehaald met een 99% score. Wauw! En hij zou ook best heli piloot willen worden, maar dat is onbetaalbaar.

Dee RVV

Eenmaal aangekomen bij de boma plek blijven de swartmense achter en wij brengen Janco terug naar z’n choppertje die in z’n registratie kenmerken o.a. het woord “RVV” heeft staan. Een woord om nooit te vergeten vide onze Plukon-achtergrond. Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees . Een gehater overheidsorgaan dan dat was nauwelijks denkbaar.

Ik vraag Janco of ze een soort educatie programma hebben om swartmense die dat graag willen tot heli piloot op te leiden. Neen dus. En wel om heel goede redenen: de overheid investeert er ook niet in en zelfs de zwarte piloten die gevechtsheli’s worden geacht te kunnen vliegen hebben een ervaring van 5 uur per maand. Terwijl hij en z’n broers zeker 6 uur per dag in de lucht zijn. Onlangs had hij zo’n swartmens aan boord gehad die voor het leger vloog. Na een uur met Janco te hebben meegevlogen was hij lijkbleek en hevig bevend van angst uitgestapt.

Tegen zessen gaan Jan en ik nogmaals polshoogte nemen. De boma is vrijwel gereed en de twee trucks om de elanden te laden staan gereed. En wat moet je je daar nu bij voorstellen bij zo’n boma. Een stel staalkabels die over een lengte van zo’n 2-300 meter tussen de bomen gespannen worden in trechtervorm en waar doek (gordijnen) aan opgehangen worden. Dus met een wijde mond bij de ingang die aan de andere kant eindigt in een trechtertuit die past op de ingang van de vrachtwagen.

Het zal ons benieuwen want Janco spotte vandaag alleen een kleine groep elanden. We  waren er al bang voor dat ze gewoon te lang gewacht hadden. Tot twee weken geleden nog waren de beesten afhankelijk van het lusern wat wij voerden en waarop ze letterlijk stonden te wachten, maar na de regen—hagelbui van begin september begonnen de bomen in ras tempo nieuwe jonge blaadjes te onwikkelen waarna de beesten zich weer over de farm verspreidden tot aan de onherbergzame ontoegankelijke gebieden aan toe.

We hebben Oliver gevraagd alleen bij de oude wildsuiping te voeren in de hoop dat de elanden er toch nog op afkomen. Ik heb er nog sinasappels en brokkies bij gegooid. Oliver is al twee dagen met Klaas en Kleinbooi van buurman Schutte de rotzooi langs het fence aan het opruimen. Vandaag waren ze met een trailer vol met prikkeldraad teruggekomen en het einde was nog lang niet in zicht. En ik kan het weten... uit ervaring! Het gaat niet vlot, maar ze doen het netjes. Alles wordt keurig opgerold met de vraag of ze de materialen die wij niet meer willen zien of gebruiken mee naar huis mogen nemen om hun eigendommen mee af te zetten. Ideale recycling toch? 

Vrijdag 28 september

Het is zwaar bewolkt weer. Niet goed dus om wild te vangen. En dan is het weer het eeuwige wachten op een telefoontje of en wanneer Janco uit Vaalwater vertrekt met z’n heli. Intussen belt wel overbuurman Leon Strydom. Gisteren zijn er 3 schapen bij hem gestolen en de verdenking ligt natuurlijk bij Ojalco. Want om kwart over vijf stond er een grote truck voor zijn gate te treuzelen. Een groene. Inderdaad, de Ojalco trucks zijn groen. Ons is niets opgevallen en we zijn tegen zessen nog wezen controlleren of iedereen weg was en de gate gesloten. Jan gaat toch maar even polshoogte nemen en wat blijkt: de chopper is er al. Hoe is het mogelijk dat er een heli in je tuin kan landen zonder hem te horen of zien? Het kleintje ipv de beloofde grote zodat Jan mee zou kunnen vliegen. Het is weliswaar een tweepersoons choppertje, maar voor het werk wat hij vandaag moet doen zou het met twee personen te zwaar beladen zijn.

Hij vliegt een poosje rond om de elanden te zoeken. Ze zijn in ieder geval niet in de buurt want alle sinasappels van gisteren liggen er nog. Aan het geluid en de bewegingen van de chopper merk je of hij wel/niet beet heeft.  Janco communiceert met z’n claxon met de jongens en de eerste 6 elanden worden naar binnen gemanoevreerd. De oudste bull die we hebben volgt het eerst. Ik ben boven op de vrachtwagen geklommen en ben dus vanaf het dak heel dicht bij hem. Door de open spleet fotografeer en praat ik met hem. Ik aai hem even over z’n rug. We vonden het zo’n goed plan om een aantal van onze elanden te verkopen, maar van de oorspronkelijke ruim 30 die we er ooit hadden, bleken er nog slechts 12 over te zijn. En nu heb ik spijt van het besluit. My hart is baie seer. Erger nog, ik moet er zelfs van janken. Dan volgen er nog 3. Ze krijgen allemaal een shot met tranquilizer en kunststof waterpijpen over hun horens om beschadigingen te verkomen. Het lukt Janco niet om de nursing cow met 2 kalfjes naar binnen te loodsen. Het klassieke voorbeeld uit elk gamemanagement handboek dat hier opnieuw wordt bewezen. Eigenlijk ben ik wel blij en hoop stilletjes dat er toch nog ergens een bull voor haar rondloopt. Maar aan de andere kant helemaal niet blij want we weten niet of zij ook daadwerkelijk de moeder is van 1 van de 2 kalfjes en of ze wel melk geeft. Kortom we zouden beiden kalfjes dus makkelijk kunnen verliezen. Beiden minder dan 1 maand oud terwijl ze minimaal 5 maanden gezoogd moeten worden.

Alles bij elkaar heeft de operatie zo’n twee uur geduurd, waren er zo’n 30 mensen bij betrokken en dan vertrekken onze elanden naar Madikwe. Ik heb ze toegesproken en beloofd dat we hen over twee weken komen opzoeken. Ik hoop zo van harte dat ze het goed doen in Madikwe en zich niet door de leeuwen te grazen laten nemen. Er gaan ook 4 balen lusern mee op verzoek van Quintin zodat ze de eerste avond in ieder geval vertrouwd voedsel hebben. De achtergebleven jongens beginnen de boma weer af te breken, een klus waar ze tegen vieren met klaar zijn. Tja... vele handen maken licht werk! En van de game-count natuurlijk ook niets terechtgekomen. Daar had Janco nou net de grotere heli voor nodig! Afrikaners .........

Het weer is al net zo treurig als ik zelf en ik zou wensen dat er regen uit de wolken zou komen. Maar vooralsnog slechts een keiharde storm.

Maria en Oliver hebben de trailer helemaal volgeladen met op de  farm bij elkaar gesprokkeld hout want Jan brengt hen morgen naar Shongoane inclusief de oude koelkast van m’n moeder. Maria had er al een paar keer naar gesolliciteerd en krijgt hem nu als vervroegd Kerstkado. En dan vertelt ze me dat er gisteravond rond 9 uur een wit bakkie een aantal keer op het Witkoppad heen en weer reed, stoppen, kijken, terugkomen. Ze durfden niet te gaan kijken en mogelijk zijn dat de schapendieven geweest. Ik stel Leon hiervan in kennis. Hij vertelt me dat er zaterdag rond middernacht ook al een rood bakkie aan het heen en weer rijden was en hij een waterbok met een snare (strik) gevonden had. En zo rukt de misdaad steeds verder op.

Zaterdag 29 september

Het heeft de hele nacht onafgebroken gestormd. Maar de wind is gelukkig gaan liggen en het is stralend weer. Jan is om zeven uur richting Shongoane vertrokken en missen we aldus de laatste wildveiling van dit seizoen.

Sushi met bubbles

Hij is erg laat terug met een heerlijke sushi/shashimi schotel en fles met nep bubbles ter ere van onze 24e trouwdag, maar zonder medicijnen. Weer een afrikaans staaltje alhoewel hij de hand ook wel in eigen boezem mag steken: altijd tot op het laatste moment afwachten en geen geldig dokters voorschrift meer. Woensdag moest dus alles in het werk gesteld om dat alsnog via de fax of email van Dr. Van den Berg te krijgen. Maar het lukte en de “trut” bij Clicks zou de medicijnen bestellen. Donderdag nog had Jan naar de apotheek gebeld met de vraag of het nieuwe recept inderdaad binnen was en dat hij niet vrijdagmiddag maar zaterdag de medicijnen zou komen ophalen. Jolandi was er niet, dus kreeg hij een andere apotheker aan de bel die Jan vertelde dat Jolandi zojuist met een nervous breakdown naar huis was gegaan en dat het natuurlijk prima was als hij zaterdag de medicijnen zou komen ophalen. En nu bleek ze dus de medicijnen helemaal niet besteld te hebben. Je verstand staat hier toch werkelijk bij stil?  Waarom gaat er bij de apotheek/die andere apotheker ook geen lichtje branden?

Ik ben een poosje in de nieuwe hide gaan zitten. Lekker in het zonnetje. En dan opeens komt er een hele sliert small banded mongoosjes drinken. Ik schat zo’n 30-35 die zich allemaal keurig zij-aan-zij aan het drinken zetten. Ik hoor ze letterlijk het water naar binnen slurpen. Het duurt geen minuut en dan vertrekken ze allemaal weer. Behalve 3 varkens zie ik verder geen beesten. Ze komen ook niet meer op het voer af omdat de laatste twee weken alle bomen een nieuwe bladertooi aan het ontwikkelen zijn en je overal jonge grasjes weer ziet opkomen.

Zondag 30 september

BAD NEWS

Ik heb heel veel tijd in de hide doorgebracht maar werkelijk geen beest te zien. Wel de achtergebleven eland.... zonder de kalfjes. Slecht nieuws, maar er kan nog meer bij. In Madikwe zijn 3 van de 9 elanden al opgevreten door de leeuwen. Een kalfje en twee vrouwtjes. Wat hebben we in godsnaam aangericht? Ja beesten gaan dood, worden opgevreten, maar toevallig zijn WIJ de aanstichter ervan. We hebben er allebei een zwaar klote-gevoel bij. Waarschijnlijk ook nooit meer nodig, maar dit was de eerste maar tevens de laatste keer.

Last Updated on Monday, 01 October 2012 13:17
 
Augustus 2012 PDF Print E-mail
Written by Maya   
Thursday, 06 September 2012 10:28

 

 

               

Woensdag 2 augustus

Gisteren moesten we naar Vaalwater voor een verplicht doktersbezoek. We hadden bij de Citrus farm ook sinasappels opgehaald. De kwaliteit is helemaal niet zo slecht, dus persen we ze zelf ook voor ons jusje-bij-het-ontbijt. En bij de post trof ik m’n nieuwe ING- en Visa card. Deze laatste is 16 juli verstuurd, de 1e uit de bus gehaald en tot 27 juli j.l. de tijd om m’n eigen pin te kiezen. Terwijl ik dit uitdrukkelijk met de Visa-mevrouw had besproken... de post doet er zo’n 9-10 dagen over, ik moet er 110 km voor rijden, dus kom ik er niet elke dag. Maar dat was volgens haar helemaal geen probleem, ik zou immers 3 weken na verzenddatum de tijd hebben om m’n eigen pin te kiezen. Nix 3 weken dus… 11 dagen slechts. Je moet niet alleen hier in Afrika achter alles aan tot in het oneindige, in NL kennelijk ook.

Toen  we het Witkoppad indraaiden zagen we een figuur lopen. Het bleek Elisabeth met een raar verhaal. Maria jr zou haar school uniform hier achtergelaten hebben tijdens de vakantgie en zonder dat mag ze niet op school komen. Elisabeth kwaad want ze moet nu extra taxi kosten maken om even op en neer te rijden naar de farm en Shongoane.  Ze stapt in en begin onmiddellijk te klagen. Sy huil by die missizzz en sukkel baie. Nou Elisabeth, dan kunnen wij elkaar de hand schudden want ek sukkel ook baie omdat die skelms al my goed gesteel het. Ja, dat had ze al van Oliver gehoord en vindt het heel erg en hoe goed je tegenwoordig toch op je spullen moet passen in Ellisras, aldus Elisabeth. Want zelfs van een rugtas worden de banden gewoon met een mes doorgesneden. Neen, het is daar niet langer pluis in Ellisras. Ook Nungu-Manager Wimpie Pretorius werd onlangs beroofd. We hebben samen afgesproken dat mochten de daders gevonden worden, we ze aan de krokodillen zullen voeren. In e Mogol (waar Nungu o.a. aan grenst) zitten een paar hele grote exemplaren!

En vandaag moet ik weer naar Vaalwater. Vanochtend hadden we iets nodig uit de factory en zagen we Oliver om kwart voor twaalf al bij z’n kamer zitten. Hmmmm, nu al lunchtijd mopperde Jan. Maar de teen van Oliver blijkt opeens weer heel erg dik, wondje nog steeds niet dicht en de pijn trekt tot helemaal in z’n bovenbeen. En ondanks pleisters die ik gegeven had (tesamen met wat andere eerste hulpmiddelen in een mooie doos) bllijft hij blootsvoets en zonder pleisters lopen. Met alle besmettingsgevaar van dien. Ik bel dr Poortier, maar die is bezig met een patiënt. Maar volgens assistente Topsy toch maar terugkomen met hem want m’n verhaal klinkt haar niet goed in de oren.

Eigenlijk heb ik er zwaar de pest over in. Kwa tijd en kosten, want wij mogen de dokters rekeningen mooi betalen. Zou Oliver zelf niet eens kunnen.  Dr. Poortier is minder pessimistisch over de voortgang nadat hij voet en lies onderzocht heeft en zegt dat de dikke teen veroorzaakt wordt door het feit dat Ollie afgelopen maandag weer begonnen is met werken en loopt en hij geen kussen onder z’n voet doet als hij zit of ligt. Met drie zakken pillen, keurig nieuw verbandje en een preek dat Oliver die pleisters wat die missizzz gekoop het moet gebruik en ’n kousie drà kunnen we weer naar huis.

Zondag  5 augustus

Elke dag werken Jan en ik een paar uur aan de hide. De vloerplanken zijn bevestigd, de trap is klaar en meestal hebben we wel bekijks van rooibokkies, elanden, zebra’s of blou wildebeesten. We voeren dit jaar vanwege het extreem dure lucerne maar twee keer per week, de rest van de dagen komen ze hoopvol kijken of er toevallig iets te eten met het bakkie meekomt. Meestal niet dus. Maar soms neem ik een doos sinasappels mee en dan staan er werkelijk binnen 10 minuten 9 elanden voor je neus. En je moet de sinasappels bovendien goed spreiden want anders vreet de bull alles alleen op. Die staat niet toe dat z’n harem en nageslacht ook maar 1 sinasappel krijgen. Er loopt ook een kalfje bij dit groepje elanden.

En ’s avonds kijken we naar de samenvattingen van de OS waar sommige nederlanders het uitzonderlijk goed doen. Ranomi Kromowidjojo bijvoorbeeld. Eindelijk kan ik haar naam zonder haperen uitspreken maar moet daar wel op blijven oefenen!  Ook de ZA zwemmers hebben het goed gedaan en goud geoogst. Elke sporter die met een plak thuiskomt, krijgt een geld bedrag. Bedragen waar een voetballer zou stikken van de lach want het gaat geloof ik om R15000 oftewel zo’n EUR 1500.

Dinsdag 7 augustus

Eindelijk is het dan zover… na 5 jaar kan Jan z’n rifle license ophalen op het politie bureau. Monica had hem vorige week gebeld toen we in Pretoria waren. We gaan bij Clicks even iets lekkers uitzoeken voor haar want dat heeft ze wel verdiend. Het feit alleen al dat ze belt… Ik kies een mooi blik met wafels waarvan ze desgewenst kan uitdelen en toch nog iets leuks aan over kan houden ook. Maar Monica is er helaas niet, dus gaat het blik mee naar huis. Er komt nog wel een herkansing.

Omdat we later deze week gasten krijgen, wil ik een bos bloemen meenemen maar in heel Ellisras geen bos bloemen te krijgen. Dus gaan we naar Velen Rozen. Daar blijken alle kassen kapot gewaaid en geen mens te bekennen. Het is namelijk de laatste dagen extreem koud en stormachtig en in Johannesburg sneeuwt het zelfs. Dus kopen we bij Connie’s plants een potje met bloeiende Gerbera’s om toch iets fleurigs op tafel te hebben staan.

Donderdag 9 augustus

Het is vandaag Womans day, dus een vrije dag voor de werkende klasse. Maar Maria komt wel werken en eigenlijk hebben we Oliver ook nodig bij de hide. Hij heeft immers bijna twee weken niet gewerkt met z’n zere teen dus hij zal toch wel het fatsoen hebben…..? Forget it. Aan het eind van de ochtend staat hij voor m’n neus in z’n niet-werk-kleding met de mededeling dat Elisabeth hem gebeld heeft dat Fanny baie siek is. Volgens Oliver griep en heeft haar naar het ziekenhuis gestuurd. En of hij aub R50 mag hebben voor de taxi zodat hij zaterdag persoonlijk polshoogte kan gaan nemen. Ik krijg nog net R50 bij elkaar geschrapt. Wat een waardeloze mentaliteit en arbeids-ethos en we mogen dus ook weer mooi zelf voeren vanmiddag terwijl we gasten krijgen. En hij zit gewoon de godganse dag op een stoel dom voor zich uit, of naar de TV te kijken.

 

Outrages SA Citizens Against Poaching - OSCAP

Allison belt tegen driën dat ze al voor de poort staan. Ze hadden tijdig willen bellen, maar hadden geen cellphone ontvangst onderweg. Allison en haar man Digby staan met een OSCAP (Outraged SA Citizens Against Poaching) stand op het Waterberg Game Festival in Vaalwater om aandacht voor het rhino-poaching-probleem. Later vandaag zal blijken dat er vandaag 7 (ZEVEN) zijn afgeslacht waarbij 1 in Madikwe. De teller staat inmiddels op 325 dit jaar. Allison heeft contact hierover met Declan (die ooit onder een rhino terechtkwam toen we bij Anka en Ed waren remember?). Hij is het een en ander gewend, maar dit keer heeft hij staan snotteren bij het arme beest waarvan het hele gezicht weggekapt was. Wat moet zijn bloed gekookt hebben. Want ze controlleren en patroulleren zich werkelijk een breuk in Madikwe. Als bijproduct ook nog een leeuw afgeknald.  Voor mijn gevoel we are fighting a lost battle. Ondanks alle aandacht en inzet om het tij te keren.

Allison en Digby zijn begin vijftigers en Allison is de oprichtster van OSCAP. Haar man heeft een hoge functie bij de Navy waar hij de verantwoordelijkheid over de submarines heeft. Dat wisten jullie natuurlijk niet, maar we hebben er wel 3 waarvan er 2 onbruikbaar in een dok liggen. Staatsgeheim ha ha. Hij is veel op zee geweest, maar opereert nu vanuit het hoofdkantoor in Pta en gaat eens in de maand naar Kaapstad waar de vloot gelegerd/gelegen is. Het zijn aardige-gelijkgezinde mensen waarmee het gezellig kwekken, eten en drinken is. Ze gaan niet al te laat naar bed omdat ze morgen om kwart voor zeven de deur uitmoeten. Van onbijt willen ze niets weten, want dat moeten wij zooo vroeg op. Ik heb daar een schuldgevoel van en geef joghurtjes etc mee. Fruit, koffie en thee etc.  hadden ze al in royale mate op hun kamer.

Aan dit bezoek verdienen we trouwens niets, integendeel. Want hetgeen we ermee hadden zullen ontvangen, is als donatie naar OSCAP gegaan.

Vrijdag 10 augustus

Tegen vijf uur arriveert Chris Jansen. Die had eerder deze week gevraagd of we in het weekend nog accommodatie beschikbaar hadden. Alleen voor hem voor 1 nachtje slechts, en ik kan hem Hans&Grietje aanbieden. De bushtent trouwens ook, maar het is de afgelopen dagen wel zo ongelofelijk ijskoud en stormachtig geweest, dat ik hem dit ten stelligste afraad.  Chris werkt ook bij Medupi en wilde gewoon even wat anders zien dan Ellisras. Zijn gezin woont in Johannesburg en om de twee weken gaat hij een weekend naar huis. Hij is civil engineer en verantwoordelijk voor alles wat met beton te maken heeft.  

Zo heeft hij bijvoorbeeld de weg naar Gorongosa aangelegd die volgens de Lonely Planet er perfect bijligt. De werkelijkheid is anders: 30 kilometer potholes. Of Chris heeft zijn werk niet goed gedaan of gebrek aan onderhoud. Waarschijnlijk dit laatste want het woord “onderhoud” komt hier in de woordenboeken niet voor.

Ik heb pasta met twee verschillende sauzen gemaakt, greec salad en diverse groentes. Het gaat allemaal schoon op. Jan is van de afdeling toetjes dus komt er aardbeien ijs met diverse bosvruchten en slagroom gegarneerd op tafel.

Na het eten nemen we afscheid van Allison en Digby want morgen ochtend moeten ze opnieuw heel vroeg weg en weten nog niet of ze nog een dag extra op de stand in Vaalwater blijven. Dat hangt van de belangstelling af die vandaag maar zeer matigjes gebleken was. Dit gold voor het hele Festival trouwens. Als vreemden gekomen, als vrienden vertrokken. Ze wonen in Waterkloof Pretoria in Albert street waar wij altijd langskomen richting Capital House. De volgende keer moeten we dus persé op de koffie/thee komen. We zullen het zien. Allison verkoopt naar rhino T-shirts ook bird feeders voor nectar-vogeltjes. Ik heb er twee van haar gekregen en er staat een heel lief stukje in het gastenboek.

Zaterdag 11 augustus

We ontbijten met Chris om acht uur waarna hij een wandeling gaat maken. Tegen twaalven is hij terug en we drinken nog koffie voordat ook hij vertrekt. Hij gaat beslist terugkomen en zegt hier z’n derde home gevonden te hebben. Complimenteus toch? Daarna kan het verzamelen van het wasgoed weer beginnen.

Tegen driën belt Allison dat ze geen extra dag op het Festival blijven en dus richting huis gaan. De Hockey vrouwen leggen beslag op het goud! 20 medailles waarvan 6 goud en de meeste door de meiden binnengehaald!

Maandag 13 augustus

Nieuwsgierig Aagje

Buiten het luserne dat we op maandag en donderdag voeren is er weinig tot niets te eten voor de beesten. Maar de klipspringers hebben er wat op gevonden. Ze vreten de agapantussen uit de bak en springen nu voor m’n neus op de veranda en huppelen naar de bougainville naast het zwembad die er altijd mooi bijstaat vanwege het waterregime. Gezamenlijk beginnen ze er aan te knabbelen. Het vrouwtje is wel nieuwsgierig wat er zich achter het glas afspeelt en komt helemaal naar het badkamerraam gelopen terwijl ze onderweg een hap uit het groene kussen van de sunloungers neemt.  Onyx ziet haar aankomen en kan z’n ogen niet geloven. Ze staat naar binnen te loeren terwijl ik me een beetje schuilhoud om haar niet af te schrikken. Maar dan marcheert Jan opeens de badkamer binnen hetgeen haar schrik aanjaagt. Ze probeert zo snel mogelijk weg te komen op de houten planken hetgeen dus maar matig lukt en waarbij ze flinke krassen met haar hoefjes achterlaat.

Zuster Clivia

Wij vertrekken naar Ellisras voor de boodschappen en hoeven dit keer bij wijze van uitzondering eens niet naar een overheidsinstantie. We zijn dus betrekkelijk snel klaar zodat ik nog een tuin karweitje kan doen: De twee potten met Clivia’a splitsen en bij het gastenhuis in de  bloemenbak zetten. In die bak stond alleen maar chaos-takke(n)-bos-rommel (waar ik me vijf jaar aan geërgerd heb) dat Oliver vanochtend keurig verwijderd heeft en de aarde min of meer losgewoeld. De Clivia’s zitten muurvast in de pot en samen met de waterslang ben ik een uur aan het worstelen om ze min of meer heelhuids uit hun resp. bakken te krijgen. Ze hebben zich flink vermeerderd en hun  (sterk op Agapantus lijkende) wortelstelsel zit helemaal door elkaar gegroeid. Ik eindig tenslotte met 11 afzonderlijke planten; nummer 12 is op jammerlijke wijze onbedoeld compleeet van z’n wortels gerukt. Inmiddels is het op het binnenplaatsje waar de operatie werd uitgevoerd en geweldige bende van natte aarde, en gesneuvelde wortels, maar dat ruim ik morgen wel op. Nu eerste de planten naar hun nieuwe bak. Tijdens het poten keuvel ik gezellig met de Clivia’s over hun nieuwe omgeving en dat ze goed hun best moeten doen om gesetteld te raken en andere nonsens. Het helpt echt hoor….

Woensdag 15 augustus

Vandaag  moeten er halsbrekende toeren bij de hide worden uitgehaald; het leggen en vastzetten van de 5 golfplaten 6 meter boven het aardoppervlak. Voorzichtigheid is geboden want ze zijn ook nog eens vlijmscherp.  Aan het eind van de middag liggen ze er op en zijn ze vastgezet op voor mij heel onlogische wijze. Niet in de holte geschroefd, maar op de bolle kant. Ik kon het niet geloven, dus ging  ik googelen en vond op alle DIY (do it yourself) sites hetzelfde resultaat. Laten we het maar een mannen-uitvinding noemen.

En dan staat opeens ma kameelperd voor onze neus met haar nageslacht en echtgenoot in haar kielzog. Ze komen drinken hetgeen een hele ondernemingl is. Eerst een kwartier naar ons kijken of we al dan geen gevaar vormen. Wanneer die hobbel eenmaal genomen is dan moet de afstand kop-water worden geschat waarbij ze eerst een paar keer hun nek richting het water buigen om tenslotte op het randje van de wildsuiping wijdbeens en door hun kniën gezakt te gaan staan drinken. Na elke flinke gulp water gooien ze hun nek weer omhoog  en dat 3 maal achter elkaar.  Een ritueel dat alles bij elkaar zo’n drie kwartier in beslag neemt. Helemaal geweldig dat ze zo relaxed zijn met ons. Voor ons zit het er voor vandaag weer op en worden door de kameelperden nagekeken!

Maria blijkt keurig de door mij gemaakte rotzooi van gisteren te hebben opgeruimd. 

Donderdag 16 augustus

Aan het einde van de middag is de hide op hoofdonderdelen gereed en ik bevestig aluminium strips op de traptreden. Jan is iets ophalen in de workshop en komt terug met twee klapstoelen en een biertje om dit heugelijke feit te vieren. Oliver is bezig met het luserne verspreiden zodat die missizzz en baas Jan mooi naar het wild kunnen kijken wat sterft van de honger en in de bosje al staat te wachten. Althans zo gaat het altijd! Maar hoelang we er ook zitten… geen beest te bekennen. Can you believe it? Elke dag beesten om je heen als je aan het werk bent, en nu je van je noeste arbeid-met-een-biertje klaar zit om van je beesten te genieten: NIETS! Jan geeft het op en gaat naar huis. Ik blijf nog een half uurtje zitten. Uiteindelijk komen er 7 rooibok mannekes eten.  Onverdragzame krengen onderling. Want ondanks de overvloed aan lusern-her-en-der verspreid, jagen ze elkaar bij de plukken voer weg. Men!!!

Achter de hide heeft Oliver een nieuw voet paadje gemaakt waarover ik naar huis loop.

Naast het nieuws wordt er weinig TV gekeken vanwege alle  soap-bagger  dat er wordt uitgezonden,.Maar we keken met veel plezier op dinsdag naar “Rusland-voor-beginners” met Lena de Winne (russische vrouw van de belgische ruimtevaarder). Helaas is dat programma afgelopen. Maar ook op donderdag is het even genieten van Mixed-Up met Georgina Verbaan. Echt zo’n geweldige actrice alhoewel Lafitta het ook ontzettend goed doet. 

 

 

Vrijdag 17 augustus

We moeten nodig naar de post in Vaalwater omdat ik nog op een aantal cards zit te wachten. O.a. die van Visa. De post is het enige wat gaat lukken want

  1. Er zijn geen sinasappels voor de beesten omdat vanochtend de hele voorraad werd opgekocht zo liet de manager mij telefonisch weten;
  2. Er nog steeds geen Oom-Gielie-Se-Dipbakke zijn afgeleverd omdanks talloze toezeggingen;
  3. De rollen Rhodes-gras er vies bruin en zwart verdord uitzien;
  4. Het de Vestjens niet uitkomt dat we de nederlandse kranten komen oppikken;
  5. Er geen milkshakes geserveerd worden bij The Bush Stop Cafe omdat de ijsleverancier het laat afweten;
  6. En het groenten aanbod bij de Spar weer bedroevend is. Ik scoor er twee kolen voor de njala’s. Maar kom wel Maryëtta van Herwaarden en haar zoon Cas tegen bij de Spar om even snel het laatste nieuws uit te wisselen.

Maar bij de post zitten inderdaad de cards waar ik op zat te wachten zodat het circus met VISA weer kan beginnen. Ik bel het daartoe bestemde nummer waar Nadine mij laat weten dat de eerder besproken truck helaas niet opgaat. Na 3 telefoon sessies stelt ze tenslotte voor om een tijdelijk postadres in Nederland te kiezen waar de toegangscode naar toegestuurd kan worden en de aldaar wonende vertrouwde persoon mij de code kan doorbellen. Aldus wordt besloten. Wat een gezeik toch allemaal.

In Nederland is het feest op Westerkogge. Anka en Ed hebben een fundraising party georganiseerd voor hun Stichting Morukuru Goodwill Fund. Via FB heb ik hen truckloads of money toegewenst en voor het geval ze nog een bestemming zouden zoeken: OSCAP is dringend op zoek naar een rhino-poacher-tracker-dog die zo’n EUR 1500 kost! Ze hebben er prachtig weer bij want dat was bij de planning van het event de grote onzekere factor: het ellenige nederlandse zomerweer. Eerder deze week had ik ook een kleine bijdrage gestort. A&E doen echt zulke fantastische dingen!

En ik installeer een aantal apps om m’n iPad waaronder de Volkskrant voor Jan. Is hij helemaal mee in z’n nopjes voor zolang internet het hier doet natuurlijk! En dat is lang niet altijd het geval!

Maandag 20 augustus

Visite

We krijgen thee visite van Chanda met haar 3 jarige dochtertje Savannah en tante Janka uit Wolvega. We kwamen Chanda (amerikaanse met nederlandse roots), en haar Zuid Afrikaanse man Jacobus ooit tegen in de tijd dat hij nog manager bij Build It in Ellisras was. Maar dat was een baan die niet lang beklijfde; ze vertrokken naar Marken waar Jacobs tegenwoordig de PH op een game farm is. Chanda weet dat hunting not our cup of tea is, dus dat onderwerp wordt wijselijk vemeden.  Chanda is ook bevriend met Manon Potgieter die met haar man Louis, dochtertjes Emma en Hanna een blauwe maandag in Ellisras woonden. Ook voor hen was die (werk-en leef-)omgeving niet verteerbaar en zij wonen nu in Johannesburg waar ze het leef- en woongeluk ook niet echt gevonden hebben zoals ik al eerder schreef. 

Janka is 75 en weduwe. Ze maakte ooit eerder een grote reis naar Canada toen haar man nog leefde. Dit is haar tweede verre avontuur en ze vindt het prachtig alhoewel het zien van de big 5 er niet in zit in verband met de afstanden en omdat ze niet helemaal perfekt ter been is. Maar Chanda maakt elke dag uitstapjes met haar om haar toch zoveel mogelijk te laten meekrijgen van het afrikaanse continent. Hetgeen soms dolle situaties oplevert zoals de opmerking van Janka aan een swartmens  in Vaalwater (ze wilde de winkels in Vaalwater zien. Maar dat bleek een bezigheid van slechts 10 minuten te zijn. Postkantoor, Spar, Black Mamba en bushstop café waar ze meenden te kunnen lunchen ware het niet dat alles op de menu kaart niet voorhanden was; inclusief de milkshakes) dat die wel heel erg zwart is. Chanda spreekt geen nederlands en Janka geen engels of afrikaans, maar ze hebben een soort mengvorm gevonden die het communiceren prima mogelijk maakt. Er komen foto’s uit NL van Janka te voorschijn en de namen vliegen voorbij alsof het allemaal mensen zijn die wij (worden geacht te) kennen. De kinderen, de kleinkinderen…..

Kleine Savannah vindt het moeilijk te begrijpen dat wij geen kinderen hebben om mee te spelen en ze probeert voortdurend de aandacht te krijgen. Toen ze binnenstapte pakte ze mij al direct bij de hand om het huis en de omgeving te verkennen. Geen seconde van welke vorm van terughoudend-heid dan ook. Een klein blond zeer bij-de-handje dat een kadootje was. Want het lukte niet om kinderen te krijgen en toen ze zich daar eindelijk bij neergelegd hadden bleek Chanda op 37 jarige leeftijd zwanger. Ze werd vorige week dus 40 en dat was de reden voor Janka om naar Z.A. af te reizen.

We kwekken de middag voorbij en tegen vieren stappen ze op want ze hebben nog een hele rit voor de boeg via Ellisras terug naar Marken. We beloven plechtig binnenkort richting Marken te komen. Waren we al langer van plan trouwens.  

Ik schrijf deze maand bar weinig maar dat komt vanwege het feit dat de letter a, d en x het niet meer doen behoudens na ….tig keer indrukken waarbij het dan soms wel/niet lukt. Ergo: er moet een nieuwe laptop komen, daar helpt geen moedertje lief aan.

Woensdag 22 augustus

De prachtige giraffenvoerbak is alweer gedeeltelijk kapot gemaakt door de elanden. Het kleinere bakje voor de baby giraf (nou ja, die is deze maand al weer een jaar oud) is er compleet vanaf gerukt en de draadeinden-met-ringen-en-moeren die de palen bijeenhouden compleet doormidden. Wij kunnen geen ijzer met handen breken, maar de elanden met het grootste gemak kennelijk wel.

Waar gaat het over?

We kijken naar het verkiezings debat waar de 3 grote partijen niet bij aanwezig zijn. Ik had liever Jort en Mixed up gezien want tjeez, wat een zoetsappige vertoning. Als je daar een crisis mee moeten bezweren... Het is nogal simpel zat: economiën kunnen niet tot in het oneindige blijven doorgroeien en het aantal banen zal nooit mee kunnen stijgen met de zich ongebreidelde voortplantende wereld-bevolking. Deze zal zich op de duur slechts met voedsel schaarste geconfronteerd weten nadat alle beesten zijn opgevreten, de planeet compleet is volgebouwd en (leef-)milieu compleet vergiftigd. Noem het zwart-kijkerij maar dat is de toekomst van het menselijk ras als politici niet leren inzien en omgaan met het feit dat de toekomst er één is van krimpscenario’s om te overleven. Des te minder mensen, des te minder banen en voedsel er nodig zullen blijken te zijn.  Alleen Meissie Thieme heeft dit geloof ik begrepen.

Vrijdag 24 augustus

Er moet weer een kunststukje worden uitgehaald bij de hide: het solarpanel op dak. Geen gemakkelijke opgave omdat het panel-met-frame ongelofelijk zwaar blijkt te zijn. Komt nog bij de ijzeren paal waar het frame op gemonteerd is. Maar met gevaar voor eigen leven, lukt het ons om het uiteindelijk goed gepositioneerd en vastgezet te krijgen. En zo komt het einde van dit project steeds dichterbij.

Zaterdag 25 augustus

Jan gaat naar Ellisras om boodschappen te doen voor onze gast die we vandaag verwachten. Opnieuw Chris Jansen die z’n heil in het weekend buiten Ellisras probeert te zoeken. We hadden eigenlijk naar de veiling in Vaalwater zullen gaan om een kameelperd koei te kopen, want volgens de brochure zouden er 6 zijn. Veiligheidshalve hadden we gisteren toch nog maar even gebeld en wat bleek: de giraffes waren uit het boma gebroken zodat ze niet geladen konden worden.

Chris is er tegen tweën en blijft dit keer in het gastehuis dat veel ruimer is dan Hans en Grietje. En hoeft ook niet de volle mep te betalen nu hij al binnen  twee weken op herhaling komt. Zaten we de vorige keer nog te bevriezen naast de openhaard, we kunnen nu heerlijk buiten zitten en eten. Chris zou vanavond wel graag Rugby willen kijken, maar dat zit helaas niet in ons DSTV-Multichoice pakket. Maar we doen onze gasten nu eenmaal graag een plezier dus ben ik meer dan een uur bezig om ons abonnement voor 1 dag geupgrade te krijgen. Dat kan hier gewoon. Upgraden kan unlimited, maar downgraden (wat ik dus morgen snel weer ga doen) kan slechts 1x per maand. Voor de gezelligheid kijkt Jan mee alhoewel Rugby helemaal niet zijn ding is. Als je er niet mee bent opgegroeid dan is er ook geen touw aan vast te knopen. Z.A. moet tegen Argentinië in Mendoza en het lukt Z.A. slechts om 16-16 gelijk te spelen. Een behoorlijke afgang en Neil Armstrong blijkt overleden aan hartfalen.

Zondag 26 augustus

Chris is voor het ontbijt al op pad gegaan richting nieuwe hide.  We ontbijten buiten met alle heerlijkheden die Jan gisteren meegebracht heeft, want zoals gebruikelijk kwam hij met twee maal zoveel thuis als er op het boodschappenlijstje vermeld stond. Om tien uur vertrekt Chris weer richting Ellisras via de route touristique dit keer. Wijzelf vinden dit altijd een mooie (maar erg lange) tocht. En dan begint het circus weer met bedden afhalen en wasgoed verzamelen. Gelukkig zit er ook een kleinigheidje in Maria d’r tippotje.

maandag 27 augustus

BAT(D) Drama(atje)

Ik zet de zwembadpomp aan zoals elke dag en kijk altijd eerst even in de skimmer of het opvang-emmertje al dan niet vol zit met blad, c.q. geleegd moet worden. Dat blijkt niet het geval dus zet ik de pomp aan. Ik open opnieuw het deksel van de skimmer om de creepy crawler (die het blad opzuigt) aan te sluiten en zie tot mijn verbijstering een vleermuis in de skimmer rondkolken. Ik schakel de pomp onmiddellijk weer uit en vis het arme beestje uit het water. Wat heeft hem bezield om in dit gat te kruipen? Het is maar een kleine vleermuis en hij  leeft gelukkig nog. Ik wikkel hem in tissues om hem zo gauw mogelijk weer droog te krijgen en zit een uur lang met hem in m'n handen om z'n doorweekte koude lijfje weer op lichaamstemperatuur te krijgen. Ik praat zachtjes tegen hem en hij beweegt z'n mondje zo nu en dan alsof hij terugpraat. Als hij helemaal droog is, verruil ik de tissues voor een zwart t-shirt van mij dat ik naast m'n laptop leg omdat die altijd warmte afgeeft. De vleermuis kruipt er helemaal in weg. Regelmatig ga ik kijken of hij nog beweegt tot het begint te schemeren. Dan ga ik proberen of hij buiten weer tegen de muur wil opklimmen omdat hij moet gaan fourageren. Zo'n klein lijffie kan echt niet 24 uur zonder voedsel. In het begin wil hij het shirt en m'n hand niet loslaten,

 

 

maar na enige aandringen en zachtjes duwen pakt hij toch de muur vast en klimt naar boven. Ik ben zoooo blij dat hij dit hachelijke avontuur tot zover heeft overleefd. Een half uur later ga ik met de zaklamp kijken of hij inderdaad is uitgevlogen om te gaan fourageren. Gelukkig is hij nergens meer te bekennen.

woensdag 29 augustus

We gaan richting Pretoria met weer een hele waslijst aan boodschappen. Bijvoorbeeld een tentzeil inleveren bij Natents  in Hammanskraal om te laten  repareren. Daarna richting Hartebeespoort en Skeerpoort. Onlangs was ik wel zo helemaal ontzettend klaar met de slechte imitatie Gouda kaas die ze hier verkopen dat ik ging Googelen naar een nederlandse-kaasboer-in-Zuid-Afrika. En daar popte zomaar Van Gaalen bij up. In Skeerpoort dat bij Hartebeespoort in de buurt ligt. Op de site geen routebeschrijving maar wel GPS coördinaten. Als je met een helicopter komt best handig, maar zonder Tomtom of Garmin in je auto heb je er bijzonder weinig aan. Jan is dit keer de kaartlezer. Ergo…. we rijden 2  keer verkeerd. Jan had de kaasboerderij ook nog  gebeld om een route idee te krijgen, maar perfect nederlands sprekende Anelize kan het niet uitleggen. Na enig zinloos heen en weer rijden toch maar even bij een benzine station (Jan z’n eer veel te na) gevraagd waar een pompbediende perfect uitlegt waar we de weg naar Skeerpoort vinden. 15 kilometer terug en op de kruising met aan beide kanten een Engen benzine pomp rechtsaf. Van enige verwijzing naar Skeerpoort is geen sprake. Maar wel na een paar kilometer opeens de kaasboerderij aan de rechterkant van de weg.

Kaas!

Onderweg hadden we ons verheugd om gezellig even koffie te leuten en een babbeltje met de nederlandse eigenaresse te maken. Maar die laat zich niet zien. En de ruimte c.q.  coffee shop is ook verre van gezellig. Wel twee zuid afrikaanse vrouwen die, anders dan de prijs ervan, totaal geen verstand van kaas hebben. En van enige liefde voor het aan de man brengen van kaas is ook al  geen sprake. Dat doe je namelijk door verschillende soorten even te laten proeven bijvoorbeeld. Er ligt een halve jonge Gouda en ik wil gewoon weten hoe die proeft voordat Ik hem aanschaf. Uiteindelijk komt er een dun streepje jonge Gouda over de toonbank. Niet perfect, maar stukken beter dan datgene waar we al ruim 5 jaar tegen aan zitten te hikken. Een nederlandse kaasmeester zou de kaas direct naar de smeerkaas-fabriek verwijzen omdat de kaas vol met luchtbelletjes zit. Dodelijk…. En ik kan het weten want mijn vaders moeder maakte zelf kaas en later werkte m’n pa bij de kaasfabriek in Bleskensgraaf. Ik zie de lange planken vol met kazen van verschillende leeftijden bij oma zo voor me als ik er aan denk. Ze maakte ook advocaat waaraan ik al heel spoedig als 3 jarige verslaafd raakte. Een verslaving waarvoor ik mijzelf niet wens te laten behandelen.   Ik kon het niet uitspreken, dus noemde ik het sukaat. Was en ben er gek op. Gelukkig is het hier (behalve die vieze scherpe vloeibare van Bols) niet te koop want ik zou dichtgroeien. De kaas gaat allang niet meer in mooie houten vaten. Alles is van plastic zien we door het glas waarachter de afrikaanse kaasmaker de wrongel in de diverse ronde plastic bakken aan het verdelen is. Er is ook een hoekje met nederlandse producten en ik zie het al weer gebeuren…. appelmoes, bruine bonen, jodekoeken, café noir, kletskloppen, AH-kersen-jam, Maggy, AH zaanse mayonaise, ontbijtkoek, 4 rollen beschuit, honing, griesmeelpudding, King pepermunt, het verdwijnt allemaal in Jan z’n mandje. Ik ben helemaal gelukkig met m’n halve kaas en het roggebrood.

Maar Jan blijkt nog niet bevredigd op nederlands culinair vlak, dus moet ook de nederlandse winkel in Hartebeespoort nog aangedaan waar nog Unox rookworst en zuurkool gescoord worden. Onderweg daar naar toe waren we bij de dam gestopt om wat foto’s te maken en waarbij een Malawian mij z’n handeltje probeerde te slijten. Houtsnijwerk en ik val voor de Neushoorn.De jongen  gaat morgen terug naar Malawi en wil van z’n handeltje (Olifant, Leeuw, Neushoorn en ratel) af. Ik mag het hebben voor R300. Ik hou van Malawians vanwege hun mentaliteit en arbeidsethos en ik neem z’n beesten over zodat hij nu alleen nog de ratel heeft. De Leeuw heeft geen staart en de Olifant staat nogal wankel op z’n poten, maar de Neushoorn is prachtig.  Als we tenslotte weer verderrijden, worden we uitgebreid nagewuifd door het joch met alleen de ratel nog in z’n hand.

Tegen driën arriveren we bij de Magalies Mountain Lodge. Die had ik via Groupon.co.za gescoord. Dat is een site waar je gebruik kunt maken van veelal last minutes deals of midweekdeals. Voor 35% van de gebruikelijke prijs een kamer met ontbijt,  diner en een schoonheidsbehandeling. Voetmassage voor Jan, body scrub met dead-see-salt voor mij. De receptie meissies zijn allervriendelijkst maar het nog nauwellijks 6 jaar oude gebouw is er een van Oost-Duitsland-stijl. Treurig. Wij ondergaan onze behandelingen en na de scrub wil Natasha mij nog lekker insmeren. Maar de geur van het smeerseltje is mij te opdringerig, dus alleen mijn benen en rug (zitten het verst bij mijn neus vandaan) komen daarvoor in aanmerking. Best prettig allemaal.

Dan is het tijd voor een pilsje op het terras waar zich al snel een jong stel bijvoegt. Zij hoogzwanger van hun tweede kind. Een meisje dit keer. Hier worden echt geen verrassingen geboren onder de wittes. Vanaf de eerste dag van een zwangerschap willen ze al weten wat er tzt uitkomt. Ze waren al in het bezit van een jochie. Beiden werkzaam in the Army waar hij veelal deel heeft uitgemaakt van beroerde oorlogs situaties zoals in de Congo. Maar hun bezigheden spelen zich thans in de kantoorsfeer af. En maar 4 maanden zwangerschapsverlof beklaagt zij zich.

Joseph brengt onze drankjes en vertrouwt ons toe dat het wel bijzonder en keihard werken is. Hij staat er helemaal alleen voor maar een keuze heeft hij niet. Zijn maag en die van zijn gezin hebben immers vulling nodig. Hij verklapt ons het buffet menu: kip en lam. Maar er zijn ook salades zo verzekert hij mij. Ik had van te voren mijn dietary wensen op kunnen geven, maar dan krijg je van die vegetarische vette zooi op je bord zodat je die wensen maar beter kunt verzwijgen.

Eenmaal aan tafel blijkt het wel een heel erg karig buffet: bietje-s en aardappelsalade, rijst, pompoen, boontjes, kip en lam. That’s it. Very basic en simpel style. Maar de wijn vergoedt veel en er is een gezelschap aangeschoven dat naar ons toekomt met de vraag of we nederlanders zijn aan het accent te horen. Een gepensioneerd stel waarvan hij van nederlandse afkomst is. Toen hij 3 was emigreerden zijn ouders naar Z.A. en hij is nog steeds werkzaam in zijn eigen metaalbedrijf. Zijn vrouw is gek op Nederland maar kan zich tevens voorstellen dat je het als toerist allemaal net wat rooskleuriger ziet en ervaart dan de harde woon-werkelijkheid. En zo keuvelen we de avond  met prietpraat door!

Donderdag 30 augustus

Na een wel heel erg karig ontbijt vertrekken we weer. We hebben een zogenaamd Smiley’s formulier ingevuld waarbij het restaurant er wat ons betreft bekaaid afkomt. We krijgen vouchers voor een volgende bezoek dat er zeker NIET gaat volgen. Lieve meisjes nogmaals, maar niet voor herhaling vatbaar. We vervolgen onze reis naar Brooklyn waar Lauren mijn kapsel weer probeert in fatsoen te brengen en waar de laatste wetenswaardigheden worden uitgewisseld. En de vraag waarom onze mannen hun portefeuilles gewoon kwijtraken en dat die door eerlijke vinders met alles-d’in weer worden teruggebracht en wij onze handtassen kunnen nafluiten. Want ook Allen, Laurens’ echtgenoot, heeft z’n portefeuille altijd in z’n kontzak zitten.  Onverantwoord vinden we beiden, en het geluk laat hen een keer in de steek.

 

Jan schuimde intussen Woolworths af naar een paar nieuwe broeken. Waaronder een witte korte broek. Heel erg practisch op een farm! Daarna naar  de Nederlandse ambassade die ooit gevestigd was aan de Koningin Wilhelmina laan maar die nu is omgedoopt naar Florence Ribero oid. Opnieuw geen hond in de ambassade en bij counter nr 4 wachten er vele paspoorten op hun nieuwe eigenaren. Na het ondertekenen van een ontvangst bewijs krijg ik het document overhandigd zodat ik in ieder geval weer iemand ben en me kan legitimeren.

We vervolgen onze reis naar Menlyn. Een andere shopping mall aan Atterbury Road. Daar krijg ik een heerlijke facial van Lesogo. Ze belde vorige week dat ze facials deed en ik ook van harte was uitgenodigd. Zoals altijd is Lesogo op en top verzorgd, mooi opgemaakt en keurig gekleed. We geven elkaar een big hug en ze vertelt me tot haar grote verdriet dat het feest helaas niet doorgaat. Het water is zojuist en zonder vooraankondiging afgesloten en hoe lang het gaat duren (uren, dagen) ze weet het niet. Ze vindt het vreselijk en blijft zich maar in verontschuldigingen uiten. Ach lieve kind daar kun jij toch niets aan doen? Doen we het toch een volgende keer? Jan was inmiddels al vertrokken en ik vind hem telefonisch bij McDonalds. Hoe krijg je om elf uur al een hamburger  door je strot?

Volgende stop wordt de Makro voor energie besparende (3 Watt) led-lampjes. Plus eentje omruilen die het niet deed toen ik hem uit de verpakking haalde en in de fitting schoof. We worden van het kastje naar de muur gestuurd, maar uiteindelijk wordt het dan toch probleemloos omgeruild. En dan op naar Dion Wired in Centurion. Een electronica winkel waar ik m’n nieuwe Dell ga ophalen. Want de huidige Samsung begint steeds meer functies op te geven. De a, d en x bijvoorbeeld werken niet meer, anders dan na 15 keer er op hameren. De a –toets  sprong er al na 3 maanden gebruik al vanaf. Ik mocht de laptop terugbrengen en dan 4 – 6 weken later weer ophalen. Hallo, wat doe ik dan in die tussentijd?

En dan gaan we iets toeristisch doen: naar het Voortrekkers Monument. Daar tref je onder andere een museum met de geschiedenis van Zuid Afrika keurig in kaart en beeld gebracht. En het grote monument zelf. Een heel hoog gebouw waarin een museum en een soort Panorama Mesdag dat eveneens de geschiedenis uitbeeldt. Niet geschilderd maar geborduurd. Echt schitterend!  De geschiedenis wordt eveneens in zandstenen uitgehouwen panelen weergegeven. Midden in het gebouw staat een senotaaf (ontleend aan de griekse woorden lenos wat “leeg” betekent en taphos wat “graf” betekent). Een senotaaf is dus een leeg graf in tegenstelling tot een sarcofaag waarin zich een stoffelijke overschot bevindt.  In de  koepel bevindt zich een ronde opening. Bokant die Heldesaal is ‘n koepel met ‘n groot ronde opening in die middel. Bokant hierdie koepel is ‘n tweede koepel, wat die aardbol voorstel. As die lyne van hierdie tweede koepel deurgetrek word, sal dit die hele Monument in een groot sirkel omring. Die boonste koepel is simbolies van die omvang van die Voortrekkers se tog na die binneland. Op 16 december, de dag waarop de slag van Bloedrivier in 1838 plaatsvond) staat de zon precies om 12.00 uur bovendien die opening en beschijnt dan de senotaaf. Daar is over nagedacht!

 

We hebben een boekje gekocht dat het Voortrekkers monument in de inleiding als volgt beschrijft:

Die Voortrekkermonument

As Pretoria genader word, is hierdie indrukwekkende granietkolos van ongeveer 62 meter hoog, uit bykans alle rigtings sigbaar. Die Voortrekkermonument is gebou ter ere van en ter nagedagtenis aan die Voortrekkers. Dit was die argitek van hierdie majestueuse gebouw, Gerard Moerdijk (1890-1958) se ideaal om ‘n monument te ontwerp wat as ‘n “gedenkteken duisend jaar en langer moet staan om aan die nageslagte die geskiedenis van betekenis van die Groot Trek te verduidelik”. Tereg word die Voortrekkermonument as Moerdijk se magnun opus beskou.

Die gedagte om ‘n monument ter ere van die Voortrekkers te bou, het reeds in 1888 ontstaan. Eers in 1931 is uitvoering aan hierdie ideaal gegee deurdat die Sentrale Volksmonumentekomitee (S.V.K.) gestig is wat in beheer van die fondsinsameling, ontwerp en oprigting daarvan was. In 1935 het die destydse regering verklaar dat so ‘n beoogde monument van nasionale belang is en het vervolgens inspraak in die beplanning en uitvoering van die projek verkry. Die hoeksteenlegging van die Voortrekkermonument op op 16 Desember 1938 plaasgevind. Elf jaar later, op 16 Desember 1949 teen ‘n totale boukoste van sowat £359 600, is dit ingewy. Die Monument is met die inwyding amptelik deur die regering in ontvangs geneem en aan ‘n Beheerraad oorgedra wat die Monument tot en met 1993 namens die regering bestuur het. Hierna word die Monument tot op hede as ‘n Artikel 21-maatskappy (sonder winsmotief) bestuur. Kragtens die Akte van Oprigting van die privaat maatskappy is die hoofdoel van die maatskappy “om die Voortrekkermonument en omliggende natuurreservaat in ontvangs te neem , te behou en vir die nageslag te bewaar”.

Die Voortrekkermonument, gebou in ‘n Art Deco-styl met elemente van tradisionele Afrika-simboliek, bring hulde aan die Voortrekkers. Hierin word die geskiedenis van die Groot Trekverbeeld, asook die lewenswyse en lewensingesteldheid van die pioniers.

Symbolisch of niet, maar alle contact-functies worden hier door wittes uitgeoefend. Nauwelijks een swartman te bekennen.

Op het terrein bevindt zich op de top van de heuvel eveneens een fort vanwaaraf je Pretoria aan je voeten ziet liggen.

Vervolgens gaan we naar de Union Buildings, maar die blijken niet voor het publiek toegankelijk. Desgevraagd aan een  verkoopstertje in een  stalletje-met-prullaria, antwoord ze dat je eerst tot President verkozen moet worden om binnen te komen. Humor! Ze ziet hem regelmatig langskomen onze Zuma!

Daarna is het tijd voor Capital House waar Charles ons binnenlaat. Pat en Jake zijn op rondreis in Vietnam. Alexander duikt ook al spoedig op om ons te verwelkomen. Bij de Japanner verorberen we een bak Udon-soep en sluiten de avond af met het lijsttrekkers debat. Ze kunnen bij de volgende debatten net zo goed een DVD met hun diverse mantra’s  inleveren. Wij hebben onze stem al uitgebracht en bij de ambassade achtergelaten in de bijgevoegde oranje evenloppen. De portier had al een hele stapel liggen trouwens.

Vrijdag 31 augustus

We doen boodschappen bij Woolworths en vertrekking tijdig richting huis zodat we nog op tijd in Vaalwater te zijn om mielie meel voor Oliver en Maria op te halen. Oliver wilde dit weekend naar Shongoane om een of andere mistige reden en had dus om een voorschot gevraagd. Maar Maria is gewoon gebleven ondanks het feit dat ze ‘s nachts niet alleen wil blijven en heeft  haar werkeloze zoon Solly opgetrommeld die bij z’n broer Johannes op Zoetfontein rondhangt. We geven haar de mielies en een ananas.  Ik had er bij de nederlandse winkel 4 gekocht voor 12 rand. (In Ellisras kosten ze R9 per stuk!) Daar kan ik er dus wel eentje van missen.

Katten blij dat wij er weer zijn, wij ook!

 

 

 
<< Start < Prev 1 2 3 Next > End >>

Page 1 of 3